LOGINSa loob ng sasakyan, paulit-ulit na sumusulyap si Lyndon kay Amara sa pamamagitan ng rearview mirror.“Madam… masama po ba pakiramdam ninyo?”Ipinikit ni Amara ang kanyang mga mata at bahagyang umiling. “I’m fine.”Ngunit ang nangyari kanina ay sadyang napakadelikado.Malinaw na ipinangako niya sa sarili na magiging mas maingat na siya mula ngayon.Kapag may nangyaring masama sa kanya, ang tanging masasaktan lang ay ang mga taong nagmamalasakit, habang matutuwa naman ang mga walang pakialam. Hindi na siya magiging ganoon kahangal ulit.Mula ngayon, uunahin na niya ang kanyang sarili.Kumuha siya ng bote ng tubig mula sa sasakyan, pilit na pinakalma ang paghinga, at uminom ng ilang tableta.Ang problema sa kanyang sikmura ay hindi pwedeng madaliin sa ngayon. Kailangan niya ng ibang pagtutuunan ng pansin—kahit ano pa iyan.Kung patuloy na ide-delay ni Lucien ang divorce… ano na ang mangyayari?Narinig na niya noon na ang mga mag-asawa ay pwedeng mag-file ng divorce matapos ang dalawang
Agad na pumatak ang mga luha ni Amara.“Dr. Alcantara, alam niyo po ba kung ano ang pakiramdam ko sa batang ito ngayon? It’s like there’s a bomb inside me na pwedeng sumabog any moment. I’m terrified. Gusto ko na lang siyang mawala as soon as possible!”Dahil sa sobrang gulo ng kanyang emosyon, agad na tumayo si Dr. Alcantara at lumapit sa kanya, habang mas nagiging malumanay ang tono nito.“Calm down. You’ll be fine,” mahina nitong sabi. “Inalagaan mo naman ang health mo these past few years, at nasa early stage pa lang ang pregnancy. Walang panganib sa loob ng unang dalawang buwan. I’ll prescribe medicine para sa iyo mamaya. Inumin mo ito regularly, magpahinga ka nang sapat, at subukan mong panatilihing stable ang iyong emosyon.”Tumigil siya bago nagpatuloy nang may pag-alo, “I promise you, everything will be okay. Kapag gumaling na ang katawan mo, magkakaroon ka pa rin ng chance na maging ina balang araw, alright?”Likas na mas sensitibo ang mga buntis, at bilang head ng OB-GYN de
Biglang natawa si Amara.Ngunit ang tunog na iyon ay puno ng pait at pagkutya sa sarili.Bigla niyang naalala ang narinig na usapan nina Madam Del Castillo at Lucien sa ospital noon—tungkol sa paghahanap para sa kanya ng ibang babae na magsisilang ng tagapagmana sa lalong madaling panahon.Mukhang seryoso nga siyang nakinig sa mga salitang iyon.Nakatayo sa harap ng salamin, dahan-dahang pinagmasdan ni Amara ang kanyang sarili.Sabi ng doctor na nag-inject sa kanya ng Botox, makikita ang resulta within a week.At ngayon, nang hawakan niya nang maigi ang kanyang mukha, halos wala na ang malalapad na masseter muscles sa magkabilang pisngi. Bumalik na ang kanyang orihinal na oval-shaped face.Ang mga 'tiger teeth' na lang niya ang natitira.Ang huling katangian na kawangis pa rin ni Lysandra.Bumangon ang pandidiri sa kanyang loob.Habang tinitingnan niya ang sarili, lalo siyang namumuhi.Ngunit biglang natigilan si Amara.May mali.Hindi sa kanyang repleksyon.Kundi sa mismong salamin.
Para kay Amara, wala nang katuwiran ang lalaking nasa harap niya kaya tumalikod na siya para umalis.Ngunit biglang sumunggab si Lucien, hinahablot ang kanyang pulso.“Saan ka pupunta ngayon? Bumalik ka rito!”Bago pa siya makakilos, mabilis na tinanggal ni Lucien ang kanyang sinturon at itinali ang mga kamay ng dalaga.Nanlaki ang mga mata ni Amara. “Ano’ng ginagawa mo?!”Nagpumiglas siya gamit ang lahat ng kanyang lakas—naninipa, nagtatadyak, at kinagat pa ang lalaki.Muling bumukas ang mga sugat sa katawan ni Lucien, at muling tumulo ang dugo sa kanyang mga benda, pero tila wala siyang nararamdamang sakit.“Akala mo ba ganoon lang kadaling iwan ako?” Paos at hindi stable ang kanyang boses. “No way.”Kinaladkad niya si Amelia papasok ng bahay patungo sa kwarto at itinapon sa kama, itinali ang kabilang dulo ng sinturon sa headboard.Nakataas ang mga kamay ni Amara, at tanging ang kanyang mga binti na lang ang malayang nakakagalaw. Likas na muli siyang nanipa.Madaling nadaganan ni Lu
Nangungunog ang pandinig ni Amara dahil sa lakas ng sampal. “Ang asawa mo ay injured, pero sa halip na manatili sa bahay para alagaan siya, nandito ka at tumatawa habang nakikipag-kainan sa ibang lalaki?” bulyaw ng matandang Mrs. Del Castillo, nanginginig sa matinding poot. “'Di ba nagtrabaho ka bilang waitress sa isang club? Wearing revealing clothes at nakikipag-flirt sa mga customers araw-araw—akala mo ba hindi ko alam? I’ve seen the photos!” “Hindi mo sinasagot ang mga tawag ko at nagawa mo pa akong babaan ng phone? You’ve really grown rebellious!” Mabilis ang pagtaas-baba ng dibdib ng matanda sa galit. “Wala kang dala kundi kamalasan. Kung hindi ka nakisawsaw sa anak ng foreign diplomat na 'yon, mangyayari ba ang lahat ng ito? A woman should stay home properly, alagaan ang asawa at mga anak. Then none of these problems would exist!” Habang nagsasalita, lalo itong nagngangalit. Muli nitong itinaas ang kamay para saktan si Amara sa ikalawang pagkakataon. Ngunit sa pagkakataong
Madalas ay nakasuot ng white coat si Lucien sa ospital, ngunit ngayong araw ay suot niya ang isang tailored black suit na nagpatingkad sa kanyang matangkad na pangangatawan, malapad na balikat, at likas na aristokratikong aura. Dahil sa kanyang pagmamadali, may ilang hibla ng buhok ang malayang nalaglag sa kanyang noo, na nagpalambot sa malamig na seryosong anyo na madalas niyang ipinapakita. Ang batang nurse sa pharmacy counter ay may isinusulat nang marinig ang paparating na mga hakbang. Sa sandaling nag-angat ito ng tingin at nakita siya, agad na namula ang dulo ng mga tainga nito. “Dr. Del Castillo, anong gamot ang kailangan niyo?” Si Danica ang naka-duty sa pharmacy ngayon. Dahil bago pa lamang, agad itong kinabahan sa harap ni Lucien. Nakatayo sa counter, nagsalita si Lucien sa kanyang pamilyar na kalmado at baritonong boses. “Bibili ako ng gamot para sa asawa ko.” Ngumiti nang pilit si Danica. “Napaka swerte naman po ng asawa ninyo at napa-caring n’yo po, Doc. Is it ski







