LOGINNagbago ang ekspresyon ni Lysandra sa gitna ng bagyo ng emosyon.Mula sa kabilang dulo ng linya, bulyaw ni Lucien, "Amara, ano na naman ba 'yang ginagawa mo this time?"Tumingin nang diretso si Amara kay Lysandra at pormal na sinabi,"Sabi nila, ang mabuting aso ay hindi humaharang sa daan. Why don't you try not to block mine?"Halos pumutok si Lysandra sa matinding galit.Aso ba ang tawag sa kanya ni Amara?Ngunit nakakonekta pa rin ang tawag. Sa takot na marinig ni Lucien ang mga bagay na hindi dapat sabihin, pinalitan na lamang niya ito ng masasamang tingin kay Amara.Bago pa man maibaba ni Amara ang tawag, nakita na niya si Lucien na mabilis na naglalakad patungo sa kanila mula sa malayo.Kahit hindi pa ito nakakalapit, ramdam na niya ang malamig na titig na nakatutok sa kanya.Paghinto na paghinto nito, tumingin agad ito kay Lysandra, at ang ekspresyon nito ay kapansin-pansing lumambot."Sandra, I'm sorry. Don't take her words to heart. Unusually irritable kasi siya kamakailan. P
Baka masyadong madiin ang pagtanggi ni Lucien.Bahagyang namutla ang mukha ni Lysandra, ngunit pilit pa rin siyang ngumiti."It's almost lunchtime. Masyadong mahirap ang biyahe rito, at siguradong gutom na si Nagel. How about we—""May bago lang na nagbukas na restaurant sa paanan ng burol," malamig na sumingit si Lucien. "I'll have Johniel take you there."Halatang-halata ni Lysandra na nauubos na ang pasensya nito. Hindi na siya naglakas-loob na magpumilit pa at masunuring tumango."Alright. I'll give it a try. Kapag masarap ang pagkain, dadalhin kita roon next time."Kasabay niyon, tumalikod siya para umalis.Sa hindi malamang dahilan, biglang naging hindi pantay ang kanyang mga hakbang. Bahagya siyang pilay, na para bang nag-flare up muli ang pinsala sa kanyang binti.Nang marating niya ang pasukan ng banquet hall, kaswal siyang lumingon sa likod.Kailanman ay hindi tumingala si Lucien.Ang kanyang mga mata ay nanatiling nakatutok sa kanyang telepono.Kagatin ang kanyang labi, dah
Tiningnan ni Amara ang mensahe bago i-lock ang kanyang telepono at isinilid ito sa kanyang bulsa."My surname is Navarro," sabi niya kay Alex.Dahil naramdaman ang kanyang pag-iingat, ngumiti si Alex."Just Navarro? Ang daming tao na may ganyang apelyido. What if makasalubong kita sa kalsada one day, tapos sumigaw ako ng 'Miss Navarro,' at pito o walong tao ang lumingon? What am I supposed to do then?"Hindi mapigilan ni Amara ang mapangiti."You're quite funny."Pagkatapos ng isang maikling paghinto, idinagdag niya, "My name is Soleil."Lalong lumapad ang ngiti ni Alex.Nang makitang hinahangaan nito ang tanawin, matiyaga niyang ipinakilala ang lumang tirahan, habang ipinaliliwanag ang kasaysayan sa likod ng lumang arkitektura, mga sinaunang muwebles, at ang mga naka-landscaped na hardin.Hindi inasahan ni Amara na napakarami nitong alam. Tahimik siyang nakinig habang nagsasalita ito.Matapos magsalita nang medyo matagal, natuyo ang lalamunan ni Alex.Napansin din niya na bagama't ma
Kailangan pa ring asikasuhin ni Lucien ang mga dumadalaw na kamag-anak, kaya hindi siya makaalis.Nang mapansin na ang kanyang tingin ay patuloy na napapadako sa pintuan, dahan-dahan siyang siniko ni Lysandra."Kianno is asking you something. Bakit ka ba tulala diyan? Come on, let's go over."Hindi gumalaw si Lucien. Sa halip, ang kanyang ekspresyon ay kapansin-pansing naging mas malamig."Cousin, where's your wife? Hindi mo ba siya kasama?"Nagpakawala ng isang mahabang pilit na tawa si Lucien, bagama't mas tunog mapait ito kaysa natutuwa."She's too proud to come with me. Halos palayasin na nga niya ako."Kung hindi, bakit siya aalis sa sandaling makita siya nito?Ngumiti si Kianno, sa pag-aakalang nagbibiro lamang ito."Nag-away na naman ba kayong dalawa? You're the husband, after all. Coax her a little bit. I'm sure your wife won't stay mad forever."Ibinuka ni Lucien ang kanyang mga labi na tila sasagot, ngunit sa huli ay wala siyang sinabi.Dahil naramdaman ang ilang na kapaligi
"I'm fine. Maayos lang ako."Ang boses ni Amara ay malambot at malamig, na may bahagyang bakas ng paos.Pagkatapos, nang mapagtantong tila naging medyo malayo ang pakikitungo niya sa taong katutulong lang sa kanya, pinalambot niya ang kanyang tono."Thank you for your concern. Medyo pakiramdam ko lang kasi na nasasakal ako sa loob, kaya lumabas muna ako para makahinga ng sariwang hangin."Bahagyang napakunot-noo ang lalaki. Ang kanyang boses ay nanatiling mainit, na may sapat na antas ng pag-aalala."I noticed you were limping kanina. Mas gusto nga rin dito sa labas. Why don't we walk together?"Tumingala si Amara sa kanya at nag-alok ng isang banayad na ngiti.Nang hindi tumatanggi, ipinagpatuloy niya ang paglalakad patungo sa labasan, habang maingat na nagpapanatili ng kalahating hakbang sa pagitan nilang dalawa.Habang naglalakad sila, ipinakilala ng lalaki ang kanyang sarili."My name is Alexander Del Castillo or Alex for short. Bumatik lang ako rito sa Philippines ngayong taon."
Instintibong inayos ni Amara ang kanyang sarili sa pamamagitan ng paghawak sa braso ng lalaki bago tumingala."Thank you."Ang lalaki ay nakasuot ng isang kakaibang tahi na suit na may malamlam na kulay gray-green. Ang kulay ay nagtataglay ng isang nakatutuwang kagandahan, na ginawang mas kaakit-akit ng refined na kagandahang-asal ng isang tunay na ginoo.Hindi ito flashy, ngunit natural nitong ginagawa siyang nangingibabaw sa kahit anong karamihan.Tahimik siyang nakatayo malapit sa pasukan. Sa sandaling ang kanyang mga mata ay nadako kay Amara, ang pagkagulat ay gumuhit sa kanyang gwapong mukha.Tila ba gusto niyang lumapit sa kanya, ngunit nang mapansin niya ang lungkot na nananatili sa pagitan ng mga kilay nito at ang malayang tingin sa kanyang mga mata, pinigilan niya ang kanyang sarili.Sa halip, tahimik niyang pinanood habang dahan-dahang naglalakad si Amara patungo sa isang tahimik na sulok ng banquet hall.Sa malapit, ilang miyembro ng mas batang henerasyon ang nag-uusap."Sp
Sa labas, balot na ng kadiliman ang paligid, ngunit tila walang balak tumigil ang ulan, dahilan upang lalong maging mabalisa ang gabi.Ipinagpag ni Amara ang mga patak ng tubig mula sa kanyang payong habang nag-aalinlangang nakatitig sa mga unanswered at cancellation na mga pina-book niyang grab at
“Miss Amara, congratulations—buntis ka!”Natigilan si Amara. Mahigpit niyang hinawakan ang test report sa kanyang kamay at nanatiling tahimik sa mahabang sandali.Sabi ni Lucien ay ayaw nito ng bata, kaya sinisiguro nitong lagi siyang umiinom ng contraceptive pills.Paano ito nangyari?Mukhang kail
Marahil dahil sa sobrang tulog niya noong araw, naging balisa ang tulog ni Amara nang gabing iyon.Pagkagising niya kinaumagahan, ramdam pa rin niya ang pagod, bagaman laking pasasalamat niya na tuluyan nang nawala ang kanyang lagnat. Binuksan niya ang kanyang maleta at napagtantong wala siyang nad
Walang ibang mapagbalingang galit si Laura Navarro, ang ina ni Amara, kaya hindi maiwasang bumalik ng kanyang isip sa nakaraan.“Ano ba ang ginagawa mo?” asik niya. “Kasalanan ito ng bastos na Zenny Valderama na ’yon—’yang kabit ng Papa mo na ‘yan! Ilang taon tayong pinaglaruan ng mag-inang ’yan—sa







