LOGINNgunit nang bumukas ang pinto, ang taong nasa loob ay hindi si Amara.Ito ay si Lysandra.“Ikaw pala.”Ang pagkabigo sa kaniyang tono ay hindi maitatago.Bahagyang tumigas ang ngiti ni Lysandra. “Aside from me, sino pa ba ang makakaalam ng password dito?”Ang password ng lounge ay ang petsa kung kailan sila unang nagkita.Maingat na hinanap ng kaniyang mga mata ang ekspresyon sa mukha ng lalaki.“…Were you expecting Amara?”“Hindi.”Agad na sumagot si Lucien, nagdilim ang kaniyang mukha.Matapos ang isang maikling katahimikan, malambot na nagtanong si Lysandra, “Lucien… do you still like her?”“Hindi.”Malamig ang kaniyang tinig.“Ang mga taong nagkakamali ngunit walang lakas ng loob na umamin ay mga duwag. Nakakairita lang siyang tingnan.”Saka lamang muling ngumiti si Lysandra.Nagkausap sila nang maikli bago ito umalis, nang makitang abala pa rin siya.Napakarahas ng pagdating ng taglagas.Maging ang temperatura ay bumaba sa loob lamang ng isang gabi.Ang mga damit na itinabi ni Lu
Del Castillo Medical CenterNaging punung-puno ang iskedyul ni Lucien nitong mga nakaraang araw.Nariyan ang operasyon na naantala noon, sunod-sunod na mga consultation meeting, at ang taunang public health awareness event.Sa mga nakaraang taon, palagi niyang tinatanggihan ang pakikibahagi sa mga ganitong programa. Ngunit sa taong ito, hindi inaasahang siya pa ang nagkusa na makipagtulungan sa television network at sa Kagawaran ng Kalusugan, upang sumali sa mga first-aid demonstration at live Q&A sessions.Likas nang napakagwapo ni Lucien. Ang kaniyang matatagas na kilay at pino ang mga tampok sa mukha, na ipinarehas sa isang simpleng salamin na may gintong kuwadro, ay nagbigay sa kaniya ng isang malamig at marangal na aura.Bihira siyang magsalita kung hindi naman kailangan. Sa tuwing titingin siya sa direksyon ng camera, palaging may bakas ng distansya sa kaniyang mga mata sa likod ng mga lente.Bagaman nagmula sa isang makapangyarihan at mayaman na pamilya, wala siyang kahit anong
Sa messages, sa pagkakataong iyon, nagbigay lamang si Amara ng maikling overview ng kanyang sitwasyon.Ngayon, dahil mas may oras na sila, ipinaliwanag niya ang lahat nang detalyado.Sa harap niya, tahimik na nakikinig si Janette, habang paminsan-minsang nagsusulat sa kanyang notebook nang hindi sumasabat.Nang matapos magsalita si Amara, malamig na ang kanyang kape.Sinulyapan ni Janette ang kanyang mga tala, saka tumingin sa dalaga.“Amara, your situation isn’t actually that complicated. Mas mainam na ma-resolve ang ganitong bagay agad para mas kaunti ang damage sa iyo emotionally. You’re still very young.”Iyon din ang iniisip ni Amara. Ang mailabas ang lahat ng ito ay nagpagaan sa kanyang pakiramdam.Ngunit nang mabanggit niya na hinarang niya ang sariling katawan sa isang kutsilyo para kay Lucien ilang taon na ang nakalipas, natigilan si Janette.“You took a blade for him… at nasugatan ka nang malubha?” Bahagyang kumunot ang noo nito. “Amara, I have to be honest. That was very re
Kinaumagahan.Nang magising si Amara, bahagya pa ring kumikirot ang kanyang ulo, ngunit mas malinaw na ang kanyang isipan kaysa kagabi.Hindi na niya inabala ang sarili na isipin kung sino ang nag-uwi sa kanya. Matapos mag-ayos ng sarili, ininom niya ang mga gamot na nireseta ni Dr. Alcantara at bumaba para mag-almusal.Naibalik na ang villa sa dati nitong ayos—ang mga kurtina, sofa, at mga dekorasyon ay maayos na nakalagay sa kani-kanilang pwesto, na tila ba hindi nangyari ang kaguluhan kahapon.Napaka-stubborn... gaya ng dati.Hindi hinayaan ni Amara na maapektuhan ang kanyang mood. Tahimik siyang kumain habang kaswal na tinitignan ang kanyang phone.Sunod-sunod na lumabas ang mga message notifications. Ang isa ay mula kay Theo na nagsasabing ligtas silang nakauwi ni Alyssa . Ang isa naman ay mula kay Alyssa na niyaya siyang lumabas ulit next time.At pagkatapos—isang hindi pamilyar na friend request.Bahagyang natigilan si Amara. Hindi niya maalala kung kailan niya na-add ang taon
Gabi na nang malalim, ngunit mas naging buhay pa ang bar kaysa kanina.Halatang lasing na si Alyssa. Noong tinawagan niya ang kanyang kuya para sunduin siya, bulol na ang kanyang pananalita.Kung ganito na ang lagay niya, si Amara—na mas mababa ang alcohol tolerance—ay tuluyan na talagang nawala sa sarili.Mabuti na lamang at ang dalawa sa mga kaibigan ni Alyssa ay sapat pa ang tino para alalayan sila.Hindi nagtagal ay dumating si Theo nang nagmamadali. Sa sandaling makita niyang halos hindi na makatayo ang kapatid, agad niya itong inalalayan.Iwinasiwas ni Alyssa ang kanyang kamay. “Kuya, ikaw na muna bahala kay Ate Amara. Pupunta lang akong restroom!”Bagaman nag-aalala, sumama ang kaibigan ni Alyssa sa kanya, kaya ibinaling ni Theo ang atensyon kay Amara.Nakita niya itong nakasandig sa pader, nakapulupot ang mga braso sa sarili, at tahimik na umiiyak.Kumunot ang noo ni Theo at dahan-dahan itong hinila patayo sa braso.Ngunit makalipas lang ang ilang segundo, muli itong napa-sl
Sa loob ng sasakyan, paulit-ulit na sumusulyap si Lyndon kay Amara sa pamamagitan ng rearview mirror.“Madam… masama po ba pakiramdam ninyo?”Ipinikit ni Amara ang kanyang mga mata at bahagyang umiling. “I’m fine.”Ngunit ang nangyari kanina ay sadyang napakadelikado.Malinaw na ipinangako niya sa sarili na magiging mas maingat na siya mula ngayon.Kapag may nangyaring masama sa kanya, ang tanging masasaktan lang ay ang mga taong nagmamalasakit, habang matutuwa naman ang mga walang pakialam. Hindi na siya magiging ganoon kahangal ulit.Mula ngayon, uunahin na niya ang kanyang sarili.Kumuha siya ng bote ng tubig mula sa sasakyan, pilit na pinakalma ang paghinga, at uminom ng ilang tableta.Ang problema sa kanyang sikmura ay hindi pwedeng madaliin sa ngayon. Kailangan niya ng ibang pagtutuunan ng pansin—kahit ano pa iyan.Kung patuloy na ide-delay ni Lucien ang divorce… ano na ang mangyayari?Narinig na niya noon na ang mga mag-asawa ay pwedeng mag-file ng divorce matapos ang dalawang







