تسجيل الدخولKumikislap ang mga ilaw ng teatro na parang mga nagkalat na bituin.Sa gitna ng unahang hanay, nakaupo si Lucien sa tabi ni Lysandra, pinapanood ang mga mananayaw sa entablado na umiikot, tumatalon, at sumasayaw sa ilalim ng musika.Napakayumi at nakakabighani ng pagtatanghal.Gayunpaman, ang kaniyang paningin ay patuloy na napapadpad pababa—sa kaniyang relo.Mukha siyang balisa, may kalayuan, na tila ba ang kaniyang isip ay nasa ibang lugar.Sa kaniyang tabi, taimtim na pinapanood ni Lysandra ang entablado.Ang mga mananayaw ay sumasabay sa ritmo, umiikot na parang mga talulot na bumubuka sa ilalim ng liwanag. Isang bahagyang bakas ng inggit ang dumaan sa kaniyang mga mata.Ang pananabik na iyon ay hindi maaaring mapanggap.Ipinadpad siya nito pabalik sa mga araw kung kailan nag-eensayo siya hanggang sa maligo sa pawis, kung kailan ang palakpakan ay sa kaniya pa nagmumula, kung kailan nakatayo siya sa ilalim ng spotlight at naniniwalang walang katapusan ang kinabukasan.Ngunit ang be
“Paano mo nalaman?”Ang tanong ay kusa na lang lumabas sa bibig ni Lucien, ang kaniyang ekspresyon ay dumaan sa isang bihirang pagkailang.Isang segundo lang siyang tiningnan ni Amara—at sa sandaling iyon, ninais niya na sana ay may hawak siyang isang basong tubig upang isampal nang diretso sa mukha ng lalaki.Ngunit sa halip, wala siyang sinabi.Kinuha niya ang kaniyang bag at tumalikod palayo, naglakad patungo sa supermarket na tila ba hindi ito umiiral sa kaniyang mundo.Nanatiling nakatayo roon si Lucien, pinapanood ang papalayong pigura ng babae nang hindi man lang ito lumingon kahit isang beses. Nagtagis ang kaniyang bagang, ngunit sa huli, hindi na niya ito pinigilan.Isang sandali pa, sumakay na siya sa kotse.The moment the door shut, malakas niyang sinipa ang gulong, sumasabog ang kaniyang pagkadismaya sa katahimikan bago niya hinila ang sarili sa loob.Inilabas niya ang kaniyang phone at tumawag.“Alamin mo kung sino ang nagmamay-ari ng Lotus Velvet Club. At pakisuri na ri
Gumalaw ang mga hakbang mula sa koridor.Isang malamig at mapang-uyam na boses ang sumunod.“Oh? Since when did I have a mistress?”Hindi malakas ang boses, ngunit malinis nitong hinati ang silid na parang isang talim.Sari-saring katahimikan ang biglang bumalot sa buong opisina.Ang lahat ay lumingon patungo sa pasukan.Isang lalaking nakasuot ng dark gray overcoat ang pumasok nang malalaki ang hakbang, ang kaniyang ekspresyon ay matalas at may kalayuan. Ito ay si Lucien.Ang kaniyang paningin ay lumapag sa babaeng makapal ang make-up na nangunguna sa grupo.“Sino nga ba talaga ang sinasabi mong kalaguyo ko?”“M-Mr. Del C-Castillo!” nawalan ng kulay ang mukha ni Mariel. “Paano kayo nakapasok dito? This is the staff entrance—hindi pinapayagan ang mga taga-labas…”Nawalan ng lakas ang kaniyang boses nang makita ang isa pang tao sa likuran nito.Agad siyang napatigas.“Ma’am…!”Ang taong pumasok kasama ni Lucien ay si Manager Belle tinatawag nilang Ate Belle.Madilim ang ekspresyon ni B
Agad siyang nagtungo upang hanapin si Supervisor Lemuel.“Tsk! Ang babaeng dinadaan sa ganda ang lahat.”Isang matalas at mapang-uyam na boses ang umalingawngaw mula sa kaniyang likuran.Iyon ay si Mariel.Nasa kaniyang apatnapu't na taon na, pinapanatili pa rin ni Mariel ang kaniyang magandang pigura, bagaman ang makapal na make-up sa paligid ng kaniyang mga mata ay hindi ganap na makapagtago ng mga pinong linya doon.Ilang babae na karaniwang sumusunod sa kaniya ang nakatayo sa malapit na nakahalukipkip ang mga kamay, lahat ay nakatitig kay Amara na may mapang-uyam na ngiti.Sumulyap sa kanila si Amara nang walang pakialam at naglakad nang diretso patungo sa opisina.“Supervisor, may mali po sa sweldo ko,” kalmado niyang sinabi. “Dalawampung araw akong nagtrabaho ngayong buwan. Kahit may mga kaltas, hindi dapat ganito kababa ang halaga.”Naupo si Supervisor Lemuel sa likod ng kaniyang desk at dahan-dahan siyang tiningnan mula ulo hanggang paa.Ang tinging iyon ay nagdulot kay Amara
Nang bumalik si Amara mula sa banyo kanina, napansin na niya si Lucien sa loob ng private room.Orihinal na intensyon niya na maglakad lampas doon nang tahimik nang hindi ito inaabala.Ngunit sa sandaling marinig niya ang mga salitang iyon—nang marinig niya kung paano nito naging walang-halaga ang lahat ng kaniyang ginawa nang may malamig na paghamak—natigilan siya sa kinalalagyan.Sa huli, tahimik siyang lumayo nang hindi gumagawa ng anumang tunog.Inihagis niya ang hand towel na kaniyang hawak sa trash bin bago bumalik sa kanilang lamesa.Sina Alyssa at Jannete ay kaswal pa ring nag-uusap tungkol sa iba't ibang paksa.Matapos maupo, tahimik na kinain ni Amara ang pagkain sa kaniyang plato, ngunit ang kaniyang manipis na likod ay mukhang kasing-marupok ng papel na natangay ng hangin.Sa sandaling iyon, nag-vibrate ang kaniyang telepono dahil sa isang text notification.Ang limampung milyong piso mula sa supplementary card sa ilalim ng kaniyang pangalan ay pormal nang inilipat palabas
Orihinal na plano ni Amara na sunduin si Jannete nang mag-isa, ngunit biglang tumawag si Jannete upang sabihing may emergency na dumating at kailangan nilang magkita nang mas gabi na.Naintindihan naman ito agad ni Amara. Halata na ang babaeng iyon ay talagang career-driven.Kung hindi, hindi ito maghahanap ng mga kliyente kahit sa mga party.Ang pag-iisip tungkol dito ay nagdulot kay Amara ng kaunting hiya sa sarili. Ang mga kabataan ngayon ay tunay na mapaghangad.Samantala, sa nakalipas na ilang taon, ang buong buhay niya ay umikot lamang sa isang lalaki.Halos isinugal at isinuko na niya ang kaniyang kabataan.Ang kaisipang iyon ay nagpatigil sa kaniya.Kabataan?Dalawang buwan lang ang itanda niya kay Jannete, ngunit sa hindi malamang dahilan, pakiramdam niya ay mas matanda siya nang husto.Siguro ay dahil matagal na siyang nawalay sa lipunan.Yayamang lumabas na rin lang siya, nagpasya si Amara na huwag sayangin ang biyahe at nagtungo na lamang sa dental department ng ospital.D







