LOGIN@มหาวิทยาลัย BXMAXด้านเจเลอร์ เอาจริงนี่ก็ผ่านมา 3 วันแล้วที่ผมไม่เจอหน้าคนที่ขโมยเสื้อช็อปผมไป แล้วผมก็ดันมีตัวเดียวซะด้วยนะ ร่างสูงในชุดนักศึกษา เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวพับแขน ทว่าทั้งคลาสเรียนกลับมีผมแค่คนเดียวที่ไม่มีเสื้อช็อปใส่ จะเป็นใครล่ะ ถ้าไม่ใช่ไนท์อา เธอเอาของผมไป“ไม่พอหลังจากวันนั้น เธอก็หายตัวเข้ากลีบเมฆไปเลย” ไม่ว่าผมจะโทร จะไลน์ เธอก็ไม่ยอมรับสายผม ไม่ใช่ผมติดใจเธอมากมายอะไรหรอกนะครับ ผมแค่ตามเสื้อผมกลับเท่านั้น จะบอกว่าสวยและเด็ดกว่าเด็กนั่น เพียงแค่ผมกระดิกปลายนิ้ว สาว ๆ ก็พร้อมถวายตัวให้ผมแล้วแต่ที่เธอเอาแต่หลบหน้าผมเนี่ย ใช่ว่าผมชอบเธอนะครับ อย่าสำคัญตัวขนาดนั้น นัยน์ตาคมเข้มเหลือบมองหน้าจอบนสมาร์ตโฟน แต่นั่นก็ไม่มีท่าทีว่าไนท์อาจะตอบกลับมา“เออ ให้มันได้แบบนี้สิวะ” อย่าให้ผมไปตามเธอที่ห้องเรียนนะครับ ถ้าเป็นแบบนั้นอย่าหาว่าผมใจร้ายเกินไป ปกติใช่ว่าผมจะรออะไรนาน ๆ แบบนี้หรอกนะครับ ไม่ใช่นิสัยผม“เจ ทำไมวันนี้มึงไม่ใส่เสื้อช็อปล่ะวะ 10 คะแนนเลยนะโว้ย” ต้าหลิวถามขณะที่อาจารย์ผู้สอนนั่งบรรยายภายในห้องเรียน ทั้งที่ไอ้เจมันรู้ทั้งรู้ ใครไม่ใส่เสื้อช็อปวิดวะโดนหักคะแนน โ
~ 1 ชั่วโมงต่อมา ~ด้านไนท์อา หลังจากที่พี่เจเลอร์เผลอหลับไป ขอพัก 20 นาทีไม่มีจริง เมื่อฉันแน่ใจว่าคนเมาหนักหลับไปแล้วนั้น ยังไงเสียเขาก็ไม่ตื่นมาในเวลานี้แน่นอน ร่างบางผละออกจากคนร่างสูงจากนั้นมือเรียวก็จัดการชุดนักศึกษาให้เข้าที่เข้าทาง ร่างบางเหลือบมองคนหลับตรงหน้า ไนท์อาสลัดภาพอันเร่าร้อนขณะที่เธอและเขาพลาดไปทั้งคู่นั้น“ฉันต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ” ทว่าพอสร่างเมา สายตาฉันสะดุดเข้ากับสิ่งป้องกันที่ถูกใช้งานแล้ว ตกอยู่บนพื้น“แล้วแบบนี้ฉันจะเอาหน้าฉันไปสู้หน้าพี่ได้ยังไง พี่เจเลอร์” ฉันแค่มาตามหาสายรหัส ทว่ากลับจบลงที่โซฟา เมื่อเห็นว่าข้างนอกฝนซาลงแล้วนั้น สายตาสะดุดเข้ากับเสื้อช็อปที่มันวางไม่ไกลจากโซฟา เสื้อนักศึกษาฉันตอนนี้ ทั้งยับยูยี่ทั้งเปียกฝน จะให้กลับบ้านไปสภาพนี้เป็นเรื่องใหญ่แน่เมื่อเป็นเช่นนั้น มือเรียวจึงหยิบเสื้อช็อปขึ้นมาสวมใส่ โดยไม่ได้ขอเจ้าของมันไนท์อาเดินออกจากอู่ซ่อมรถด้วยท่าทียากลำบาก เพราะฉันทั้งเจ็บและแสบ น้องน้อย ๆ ของฉัน ไนท์อาเดินออกจากอู่ซ่อมรถจนกระทั่งถึงหน้าปากซอย ไม่พอดูเหมือนตอนนี้พิษไข้จะกลับมาเล่นงานฉันอีก!! แคล๊ก แคล๊ก !!ร่างบางจึงออกจากอู่ซ่อมร
“จะถอดไม่ใช่เหรอ ถอดสิ” เขาเอ่ยกับเธอน้ำเสียงแหบซ่านนัยน์ตาคู่สวยสบตาคนเมาหนัก ที่เขาบอกเธอเช่นนั้น“พี่ยัง สติดีหรือเปล่า”“ฉันเมาก็จริง แต่ฉันทราบดี ว่าฉันกำลังทำอะไร”“ฉันชื่ออะไร คะ” ไนท์อาถามเสียงหวาน“ไนท์อา” เอ่ยจบ เจเลอร์ก็ทนไม่ไหว ริมฝีปากหนาประกบริมฝีปากเรียวอวบอิ่มอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กับเป็นจูบที่เต็มไปด้วยแรงพิศวาส เจเลอร์ไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองในตอนนี้นัก ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาตราหน้าเธอจือชืดสิ้นดี ทว่าตอนนี้กับกลืนน้ำลายตัวเองมือเรียวลูบเข้าท่อนแข็งแรงขนาดใหญ่ เนื้อสัมผัสเนื้อ เจเลอร์แทบจะทนความทรมานที่มาพร้อมกับความเสียวสะท้านนี้ไม่ไหว!! จ๊วบ จ๊วบ !! จูบที่ดูดดื่มที่ทั้งคู่ตั้งใจมอบให้ซึ่งกันและกัน เพียงแค่ลิ้นสัมผัสลิ้น เจเลอร์ก็สะท้านไม่ไหวแล้วมือหนาผละคนตัวเล็ก แผ่นหลังเนียนละเอียดติดกับโซฟาภายในอู่ซ่อมรถเล็ก ที่มีเพียงสังกะสีกลั้นเม็ดฝน ริมฝีปากหนาไซร้ต่ำลงซอกคอ จากนั้นเขาก็หยุดและวนลิ้นสากหนาบริเวณหน้าอกใหญ่อวบอึ๋มที่ซ่อนรูป เมื่อกี้สัมผัสไปแล้วไนท์อาถึงจะร่างผอมเพรียว ทว่าหน้าอกไม่เล็กเหมือนตัวเธอนะครับ เต็มไม้เต็มมือดีชิบหาย และอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้ มันก
~ 1 ชั่วโมงต่อมา ~ ไนท์อาเหลือบมองไปข้างนอก!! ซ่า ซ่า !! ผ่านไป 1 ชั่วโมงแล้ว แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าฝนจะหยุดตกแต่อย่างใด อากาศข้างนอกค่อนข้างเย็น ทว่าพี่เจเลอร์ นี้เขาจะขี้ร้อนไปไหน เขายังไม่คิดจะสวมเสื้อกลับอกผายไหล่ผึ่ง กล้ามท้องซิกแพคหนาเป็นชั้นๆ ปฏิเสธไม่ได้ร่างหนาที่นั่งข้างๆ ตอนนี้ อันตรายต่อหัวใจน้อยๆของฉันมาก มือเรียวกำชายกระโปรงแน่น“จะไม่ดื่มมัน หน่อยเหรอ” มือหนายื่นกระป๋องเบียร์ในมือให้เธอ“ฉันบอกพี่ไปแล้วไง ฉันดื่มไม่เป็น”“ลองดูไม่เสียหายอะไร”“คนอุตส่าห์มีน้ำใจให้ เธอไม่ใจร้ายกับฉันไปหน่อยเหรอ”“ฉลอง ที่เธอจับฉลากได้ฉันเป็นสายรหัสไง”“ฉันดื่มก็ได้ แต่พี่ต้องเซ็นลายเซ็นให้ฉัน” จากนั้นไนท์อาก็หยิบกระป๋องเบียร์ในมือเขา ขึ้นมาดื่ม!! อึก !! ทว่าเพียงแค่ดื่มไปแค่อึกเดียว ฉันก็ไม่ไหวแล้ว“ขมปี๋” ไม่ไหวฉันจะอ้วก“อ่อน” เขาเอ่ยเพียงแค่นั้น จากนั้นมือหนาก็หยิบสมุดสีชมพู ขึ้นมาเซ็นให้เธอ“พอใจยัง” ไนท์อารับมา ใบหน้าสวยระบายยิ้มด้วยสีหน้าพอใจสุดๆ ทว่ารอยยิ้มแสนหวานอันสดใสกับสาดเข้านัยน์ตาคมเข้มเข้าอย่างจังๆ ทำเอาอีกคนอยู่ในห่วงภวังค์ ภาพจูบอันเร่าร้อนวับขึ้นมาเป็นฉากๆ เจเลอร์พยายาม
ไนท์อาหลังจากที่เลิกคลาสสุดท้ายของวัน วันนี้ก็ปาไป 18.30 แล้ว“ให้ตายสิ มึงกูเมื่อยมาก ปวดไปหมดทั้งตัว” ยัยแพนนี่ พอออกจากห้องมานางก็บ่นกับพวกฉัน“วันนี้ไม่เหมือนพวกเรามาเรียนเลย เหมือนมาออกรบมากกว่า ใครกันที่ชวนฉันมาเรียนไฟฟ้า สวยๆอย่างเราต้องเรียน นิเทศ ไม่งั้นก็บริหารสิ” ยัยไอเดียว่ามาบ้าง“เรียนวิศวะไฟฟ้า ขัดกับลุคสวยๆของเรานัก แต่พวกแกก็ชอบไม่ใช่เหรอ ผู้หญิงมีน้อยส่วนมากมีแต่ผู้เรียน”“มันก็ดีอยู่หรอก อีกอย่างเราได้คัดสรร คนหล่อๆ ก่อนสาวๆคณะอื่นไง ที่เลือกเรียนไฟฟ้าเพราะนี้เลย” ยัยไอเดียเล่าต่อ ทว่าขณะที่เราลงจากลิฟต์ถึงชั้น 1 นั้นRrrrrrrrrr x99“เบอร์นี้ใครกัน คุ้นมาก เหมือน” ฉันเอ่ย ขณะที่หยิบสมาร์ตโฟนออกจากกระเป๋า“ใคร เหรอแก ไม่บันทึกชื่อ”“ไม่รู้สิ สงสัยเป็นพี่รหัสฉันมั้ง” ไนท์อาเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวังสุดๆ ครั้งแรกเลยที่พี่คนนี้โทรหาฉันก่อน ปกติมีแต่ฉันที่โทรคุยกับพี่เขา“พี่เตเต้ พี่ทับทิม ใครกันน๊า” ไอเดียยังคงถามต่อแต่นั้นคนถูกถามไม่ยอมตอบ ทว่าจากนั้นไลน์ฉันก็เด้งขึ้นมาLineLine สายรหัส มาเจอกันหน่อยมั้ยLine ไนท์อา ตอนนี้เลยเหรอLine สายรหัส เล
~ 3 วันต่อมา ~ ด้านไนท์อา หลังจากถูกเจเลอร์จูบวันนั้นนี้ก็ผ่านมา 3 วันแล้ว เป็น 3 วันที่ฉันต้องอยู่กับความหวาดระแวง กลัวว่าเขาจะทำเช่นนั้นกับฉันอีก คนหล่อหนุ่มฮอตอย่างพี่เจเลอร์ที่สาวๆทั้งมหาลัย ต่างคลั่งไคล้และอยากจูบกับเขา“ต้องดีใจสิ” ทว่าฉันกับไม่รู้สึกอะไรเลย นอกจากไม่ชอบ ถึงก่อนหน้านี้จะเคยชอบบ้างก็เถอะ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว ใจร้ายแบบนั้นฉันชอบไม่ลงหรอกนะทว่าขณะที่ฉันนั่งรอยัยไอเดียและยัยแพนที่หน้าตึกคณะนั้น สายตาฉันสะดุดเข้ากับร่างสูงในชุดนักศึกษา ที่เดินไปยังตึกหอสมุด“พวกพี่เจเลอร์” แต่นั่นใช่ว่า เขาจะเห็นฉันหรอกนะ“เออ แล้วฉันจะไปสนใจเขาทำไม” แกกลัวเขานี่น่า ทว่าขณะที่ฉันนั่งฟังเพลงรอเวลาเข้าเรียนในคลาสของวันนี้นั้น“ไนท์อา” เสียงทุ่มที่ดังมาจากด้านหลัง จากนั้นพี่เตเต้ ก็นั่งลงม้านั่งฝั่งตรงข้ามกับฉัน“นี้พี่เตเต้ ไม่เข้าเรียนเหรอคะ”“วันนี้พี่มีเรียนบ่ายน่ะครับ”“อ่า...แล้วนี้ พี่มาเช้าทำไม” ฉันเหลือบมองนาฬิกา อีกไม่กี่นาทีจะ 10 โมง“วันนี้ พี่มีกิจกรรมน่ะครับ”“กิจกรรม”“ร่วมกับทางคณะอื่นครับ เออแล้วนี้เรารู้แล้วเหรอ ใครเป็นพี่รหัสสายรหัสเรา”“พูดแล้วเศร้า พี่รหัสไนท์ไม่แน่ใจ







