บททั้งหมดของ Love sick Engineer แพ้รักนายวิศวะ: บทที่ 1 - บทที่ 10

@มหาวิทยาลัย BXMAXเจ้าของหนุ่มร่างสูงโปร่ง ส่วนสูง 185 ในชุดนักศึกษาเสื้อเชิ้ตแขนยาวผับแขนผูกไทสีกรม เรือนผมสีน้ำตาลเข้มตัดกับผิวสีขาวเนียนละเอียด เบ้าหน้าฟ้าประทาน หล่อเหลาราวกับเทพพระบุตรจุติลงมาเกิด หล่อเกินคน คำนี้ไม่เกินจริงสำหรับ เจเลอร์ จิณภัทร ลูกชายคนกลางนายแพทย์กิติชัย แพทย์หญิงมาริสาใครๆ ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ผมเป็นคนไม่เอาไหน คนไม่เอาไหนที่ไหนละครับจะเรียนวิศวะได้ละ ก็พูดไปเรื่อย ผมผิดอะไรแค่คนตระกูลของผมเรียนแพทย์ทั้งตระกูล ทว่าผมกับไม่ชอบและมีความเป็นตัวเองสูง ผมชอบอะไรที่ท้าทาย ชีวิตนี้เป็นของผม จะเรียนอะไรทำอะไรผมขอเป็นคนเลือกเองครับและวันนี้ก็เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของมหาลัย Bxmax มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังที่ผมกำลังศึกษาอยู่ร่างสูงเดินออกจากห้องเรียนในคลาสเช้า ทว่าตอนนี้ก็เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว“วันแรก เฮียรัฐภูมิก็เล่นหนัก สั่งงานจัดเต็มเลยวะ” ไทเกอร์เอ่ย ขณะที่สามหนุ่มเดินมาหยุดที่บันได“ไม่ใช่ แค่มึงหรอกเว้ย กูแม่งก็โคตรจะเซ็งเลยวะ” เจเลอร์เอ่ยพร้อมกับหย่อนก้นนั่งตรงทางบันได ด้วยสีหน้าสุดเซ็ง“เจ ที่นั่งมีเยอะแยะ มึงก็ยังจะนั่งตรงนี้อีกนะ” บันไดใครเขาจะนั่งกัน

ด้านเจเลอร์ทว่าขณะที่เดินออกจากตึกคณะวิศวะ มาด้วยความหงุดหงิดและหัวเสียสุดๆนั้นร่างสูงในชุดนักศึกษาผูกไท ยืนอัดบุหรี่หลังตึกคณะวิศวะ!! ฟู่ ...!! พ้นควันบุหรี่สีขาว ลอยตลบอบอวลโดยไม่สนคนที่เดินผ่านไปมา“พวกแกดูสิ แค่พี่เจเลอร์ยืนดูดบุหรี่นิ่งๆ ทว่ากับทำฉันใจเหลวไม่ทันตั้งตัว คนบ้าอะไรแค่ยืนนิ่งๆก็หล่อ หล่อกร้าวใจมาก”“ไม่งั้นจะได้ฉายาหล่อตัวพ่อ หล่อเกินคน เหรอยะ” หนิงหนิง สาวสวยสุดฮอตบริหารปี 2 เอ่ยกับเพื่อนๆของเธอ“แต่น่าเสียดายวะ หยิ่งไปหน่อย แถมเข้าหาตัวได้ยากมาก วันนี้เป็นวันรับน้อง คงเป็นบุญตาวาสนา ลูกกะตาฉันสินะที่บังเอิญเจอพี่เจเลอร์ ไม่พอเขายังอยู่กับพี่ต้าหลิว พี่ไทเกอร์ และอีกคนที่พึ่งเดินมาสมทบหมาดๆ คนนี้จะไม่พูดถึงคงไม่ได้ พี่จีซัส ฉายาหล่อทะลวงมดลูกสาวๆ อยากได้อยากกินพี่วิดวะ” หนิงหนิงเอ่ยด้วยสีหน้าระรื่นสุดๆ“หนิง อย่างแกถ้าหนุ่มๆกลุ่มนั้นไม่สน พวกฉันอย่าได้หวัง จับต้องไม่ได้ อย่างมากก็ได้แค่มองคำนี้ไม่เกินจริง” อิงฟ้าเอ่ยกับฉัน“จะว่าไป นั้นหน้าพี่เจเลอร์ไปโดนอะไรมา พวกแกช่วยฉันดูหน่อย”“ว้าย แกนั้นมันรอยลิปสติกน่ะสิ ใครกันช่างกล้า ”“หรือแท้จริงแล้ว พี่เจจะมีคนในใจอยู

ไนท์อาที่ชนชายปริศนาที่เข้ามาขวางทางเธอเข้าอย่างจังๆ จนน้ำแดงในแก้วสาดใส่เสื้อเขา จนหมดแก้วนั้น“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” วินาทีที่ฉันเงยหน้าขึ้นมาสบตาชายคนนั้น ดวงตาเรียวสวยแทบถลกออกจากเบ้า“มีครั้งไหนบ้าง ที่เธอตั้งใจ” เสียงทุ่มเอ่ยขึ้นเช่นนั้น ทำเอาคนตัวเล็กขนลุกซู่ไปทั้งตัว“พะ...พี่เจเลอร์” ไนท์อา เอ่ยไม่เต็มเสียง ร่างบางถึงกับถอยหลังกรุด้วยความกลัว เมื่อเขาแผ่รัศมีความหล่อเหลา โอ้ย...ไม่ใช่สิ แผ่รัศมีสายตาน่ากลัวใส่หน้าฉันเข้าเต็มๆ“เธอ รู้จักฉันหนิ” ยิ่งเธอหนี ทว่าคนตัวสูงกับก้าวขาตาม“ฉัน พึ่งรู้เมื่อกี้เองค่ะ” ก็เพื่อนเขาบอกไง แล้วจะสงสัยอะไรอีก“แน่ ใจ๋” ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มถาม จนกระทั่งแผ่นหลังบางติดกับต้นไม้ ที่อยู่ไม่ไกลจากซุ้มร้านขายน้ำ“อืม” ไนท์หลุดเสียงในลำคอ“เสื้อฉัน มันเปียกหมดแล้ว เธอจะรับผิดชอบยังไง”“รับผิดชอบ” คนถามตาโต“นอกจากเธอจะสายตาสั้นแล้ว ยังหูตึงอีก” ทว่าในจังหวะนั้น เขากับทำในสิ่งที่เธอไม่คาดคิดร่างสูงในชุดนักศึกษาเสื้อเชิ้ตสีขาว ที่เลอะไปด้วยคราบน้ำแดงของเธอ!! พรึ่บ !!เขากับยืนถอดเสื้อโชว์เรือนร่างหุ่นหนาร่างกายกำยำต่อหน้าเธอ!! อึก !! ไนท์ถึงกับ

ด้านไนท์อา ฉันไม่ใช่พวกถ้ำมองอะไรหรอกนะ แค่บังเอิญผ่านมาได้ยิน งานเข้าแล้วฉัน“เหมียว เหมียว” จากนั้นฉันก็สาวเท้าใส่เกียร์หมาวิ่งหนีจากตรงนี้ให้ไวสุดชีวิต ไม่งั้นเขาต้องเอาฉันตายแน่ๆเจเลอร์สาวเท้าตามด้วยท่าทีเร่งรีบ ทว่าเพียงแค่เขาเปิดประตูออกมา แต่แล้วสายตากับสะดุดเข้ากับร่างบางในชุดนักศึกษาผมจุกที่วิ่งออกไป เขาไม่เห็นหน้าเธอ ทว่ายัยตัวดีคนนั้นกับทิ้งไว้เพียง ยางรัดผมรูปหมีสีน้ำตาลบนพื้น ร่างสูงย่อตัวหยิบมันขึ้นมา“คุ้นมาก เหมือนเคยเจอที่ไหน” เจเลอร์หลุดเสียงครางในลำคอ“หึ...” คิดเหรอ ว่าจะรอด“เหอะ...ถ้าใช่คนที่ผมกำลังคิดละก็ น่าดู”ด้านไนท์ที่วิ่งหนีออกมาได้แล้วนั้น“ไนท์ แกหายไปไหนมา แกดูสิพี่รหัสฉันฝากขนมมาให้ด้วย ใครน๊าน่ารักจัง” ยัยแพนนี่นางยืนกอดถุงขนม“เออ แกไปไหนมาเหงื่อเต็มหน้าเลย ร้อนเหรอ”“เปล่า... ฉันแค่ไปห้องน้ำมาน่ะ ร้อนมาก” ใครจะกล้าบอกพวกนี้ละ ว่าฉันไปเจอของดีตัวเด็ดมา เจอคนเม้าท์ทูเม้าท์กัน หยี่ พี่เจเลอร์ โบนิตา ไม่อยากจะคิดหรอกนะ แต่พวกเขาก็เป็นไปแล้ว นี้ถ้าไอโฟนฉันไม่ดัง พวกเขาคง...ไม่อยากจะคิดต่อ“มีไร หน้าแดงเชียว” ยัยไอเดียถามฉัน“น้องผมจุกที่มาทีหลัง ทางนี้ค

!! ตึก !! ไม่พอเขายังผลักฉันชนกับผนังห้อง ให้ตายสิ“จี๊ด...” แผ่นหลังอันบอบบางของฉันกระแทกเข้ากับผนังห้องด้วยความแรง นี้เขาผลักมาได้ไงเจ็บนะ“สนุกมากมั้ย ที่ได้ปั่นหัวฉันและโบนิตาเล่น”“หึ...” คำแรกที่เขาทักทายฉันในรอบหลายวัน“เธอใช่ไหม เป็นคนปล่อยคลิปบ้าๆนั้น”“ฉันไม่ได้ทำ”“ถ้าพี่ใช้สมองคิด พี่จะไม่ปรักปรำฉัน”“เธอ...” เจเลอร์กัดฟันแน่นด้วยอารมณ์เดือดจัด“ฉันไม่ได้ทำ”“ในเมื่อห้องนั้นมีแค่ฉัน โบนิตา แล้วก็เธอ ถ้าไม่ใช่เธอแล้วหมาตัวไหนเป็นคนปล่อยคลิปฉัน”“ฉันจะรู้เหรอ”“จู่ๆ พี่ก็มากล่าวหาฉัน มีหลักฐานเหรอ” ไนท์อาไม่เพียงแค่พูด ทว่าคนตัวเล็กกับเชิดหน้าใส่เขา ถึงจะกลัวแต่ก็ต้องปกป้องตัวเอง ฉันไม่ใช่คนที่จะมากล่าวหากันง่ายๆนะ“แต่ฉันมั่นใจ ว่าเป็นฝีมือเธอ”“ในเมื่อพี่ตัดสินฉันแบบนั้นแล้ว ถ้าพี่มั่นใจขนาดนั้น ก็แจ้งความจับฉันเลยสิ”“อย่าท้าฉันนะ”“เชิญ” ไนท์อาไม่พูดเปล่า ทว่าเธอกับผายมือเชิญเขา แต่นั้นยิ่งเพิ่มไฟโทสะให้กับเจเลอร์มากขึ้น ร่างสูงกัดฟันกรอด“อย่าคิด ว่าฉันไม่กล้า” ในเมื่อฉันไม่ได้ทำ มีสิทธิ์อะไรมาปรักปรำฉัน ทว่าขณะที่ไนท์อาจะเดินหนีคนหาเรื่องนั้น!! พรึ่บ !! มือหนากระชากคน