ตอนที่ 5 แฮงค์

เช้าวันต่อมาฉันเมื่อรู้สึกตัวขึ้นและพบกับตัวเองที่กำลังนอนกอดร่างหนาของเพื่อนสนิทอย่างแน่น พอรู้สึกตัวแบบนั้นก็รีบขยับตัวออกไปทันทีเพราะเกรงว่าเพื่อนจะตื่นเอาได้

แต่พอขยับตัวไม่ได้ไม่เท่าไหร่อีกฝ่ายก็เหมือนจะละเมอกลิ้งมากอดฉันแทน ฉันยังคงนิ่งเพราะไม่รู้จะทำยังไงต่อดีกับเหตุการณ์นี้ก่อนที่เสียงหัวใจมันจะเต้นรัวอีกครั้ง

ที่ฉันอยากทำตัวสนิทสนมกับต้าเพราะใจหนึ่งก็อยากขยับความสัมพันธ์สักทีและอีกอย่างหนึ่งคืออยากเลิกรู้สึกอะไรกับเพื่อนสนิทอย่างไทม์โซนได้แล้ว พวกเราเป็นได้มากสุดก็แค่เพื่อนเท่านั้นฉันไม่อยากต้องมาแอบชอบเพื่อนอยู่ฝ่ายเดียวเลย

กริ่งงงง

เสียงนาฬิกาปลุกช่วยชีวิตฉันพยายามขยับตัวออกพร้อมกับเพื่อนที่ลุกขึ้นไปปิดนาฬิกาปลุกให้ก่อนที่จะนอนลงต่อ

มีเพียงฉันที่ตื่นขึ้นเพื่อที่จะได้ไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะไปเรียนแต่พยายามลุกยังไงก็ลุกไม่ขึ้นเพราะวันนี้แฮงค์มาก

"มึงไปเรียนไหวไหมเนี่ยไอ้พาย"

"ไหวมั้ง ตื่นเหอะไปกินข้าวใต้หอกันแล้วจะได้มาเตรียมตัวไปเรียน"

"อือๆ สิบนาที"สิบนาทีที่ไม่มีอยู่จริงเพราะเราสองคนก็ต่างพากันแฮงค์จริงๆ แต่ก็ต้องตัดสินใจลุกขึ้นเดินลงไปใต้ตึกเพื่อหาข้าวกินก่อนที่จะพากันไปเรียนสาย

ฉันสวมใส่เพียงเสื้อยืดตัวโคร่งที่ปิดกางเกงขาสั้นลงมากินข้าว ส่วนไอ้หน้านิ่งสวมใส่กางเกงขายาวและเสื้อยืดโดยที่เราสองคนไม่ได้อาบน้ำอะไรกันเลยแม้แต่คนเดียว

"ป้าคะเอาข้าวผัดไข่ดาวสองที่ค่ะ"

"ได้จ้ะ"

"ไหวไหมเนี่ยมึง"

"ไหวๆๆ แล้วมึงไหวปะ"มันทำได้แค่เพียงพยักหน้าเป็นการตอบกลับแค่นั้นก่อนที่จะมีใครคนหนึ่งเดินเข้ามานั่งร่วมด้วยกับพวกเราและนั่นคือต้าและเพื่อนของเขาที่เดินมานั่งด้วย

"อ้าวพาย ต้ากับไอ้ตี๋นั่งด้วยสิ"

"อื้ม เออ....พายไปนั่งข้างไอ้ไทม์ดีกว่าเดี๋ยวต้าจะเหม็นกลิ่นเหล้า"

"อ้อครับ"

ฉันเกรงว่าจะเหม็นกลิ่นเหล้าติดตัวจึงเดินไปนั่งลงข้างๆ กับไทม์โซนด้วยที่เปลือกตาแทบจะไม่ลืมกันอยู่แล้วทั้งสอง

"เมื่อคืนดื่มหนักอีกแล้วหรอครับ"

"นิดหน่อยอ่ะมีเรื่องให้คิด แล้วนี่ต้าจะไปไหนหรอ"

"ต้ากับเพื่อนว่าจะไปแข่งรถครับ พายว่างไหมไปดูรถแข่งกัน"

"ใช่พายวันนี้มันแข่งไปเป็นกำลังใจให้มันดิ"

"พายมีเรียนอ่ะ ขอโทษนะ"

"ครับไม่เป็นไรครับ ครั้งหน้าก็ได้"เปลือกตาหนักอึ้งพยายามจะลืมตาตื่นขึ้นจนทำได้เพียงแค่หรี่มองเพียงเท่านั้นก่อนที่ข้าวของพวกเราจะมาเสิร์ฟกัน

"ข้าวผัดไข่ดาวสองที่จ๊ะ"

"ขอบคุณค่ะ"เมื่อข้าวมาถึงแต่ไอ้คนข้างกายยังคงฟุบนอนอยู่ฉันจึงสะกิดเรียกมันเบาๆ ให้มันลุกขึ้นมากินข้าวได้แล้ว

"ไอ้ไทม์ข้าวมาแล้ว ไหวปะมึง"

"อือ"

ฉันและไทม์รีบกินข้าวกันทันทีเพื่อที่จะขึ้นไปอาบน้ำซะเพราะตอนนี้เริ่มเหม็นกลิ่นเหล้าขึ้นเรื่อยๆแล้ว ตอนแรกก็ไม่ได้กลิ่นอะไรมากเพราะพึ่งตื่น

"แล้วนี่พายกับไอ้ไทม์เมากันแบบนี้จะไปเรียนไหวหรอ"

"นั่นสิครับพาย"

"ไม่ไหวก็ต้องไหวแหละ"ฉันบอกกับต้าและเพื่อนของเขาแค่ผ่านๆ ไปแค่นั้น เพราะตอนนี้สนใจเพียงแค่ที่นอนเพียงเท่านั้นและอยากกลับไปเต็มทนแล้ว

"เดี๋ยวกูมานะมึง"

"ไปไหนวะ"

ต้าเมื่อเห็นฉันกุมขมับไปด้วยกินข้าวไปด้วยแบบนั้นก็เดินออกไปจากร้านข้าวทันที เขาหายไปประมาณสิบกว่านาทีและกลับมาพร้อมยาและนํ้าขิงมาให้กับฉันได้กินแก้ขัดไปก่อน

"อ่ากินข้าวแล้วกินยานะจะได้หายเร็วๆ"

"ขอบคุณนะ"

"ครั้งหน้าพายก็อย่าดื่มมากอีกนะครับถ้ารู้ว่าเมาแล้วเป็นแบบนี้"

"รู้แล้วหนา พวกเรากินเสร็จแล้วขอตัวก่อนนะพอดีจะสายแล้วอ่ะ ขอบใจสำหรับยาอีกครั้งนะ"ฉันเอ่ยปากบอกออกไปแค่นั้นก่อนที่จะลากพาไทม์โซนเดินกลับเข้าไปห้องเพื่อทำธุระส่วนตัวก่อนที่จะไปเรียน

"มึงแน่ใจนะไอ้พายว่าจะเรียนไหว"

"ไหวดิวะไปเร็ว"

@ Condom university

พวกเราฝืนแบกร่างกายของตัวเองเพื่อมาที่มหาวิทยาลัยอย่าทุลักทุเลกว่าจะพากันมาถึงก็ยาวนานเอามากๆ พอมาถึงที่หมายทั้งสองก็ต่างฟุบนอนรออาจารย์ที่ตอนนี้ยังไม่เข้ามาในห้องเลยด้วยซํ้า มีแต่ไอ้พวกสองคนนั้นที่กำลังเล่นเกมอยู่ต่างพากันมองหน้าอย่ามึนงง

"ทำไมเป็นแบบนี้วะ"

"เอ่อนั่นดิเมื่อคืนดื่มหนักหรอวะ"

"ก็เอ่อดิ รู้งี้ไม่น่าดื่มเยอะเลยปวดหัวชิปเป๋ง"ร่างบางชะโงกหัวลุกขึ้นตอบเพื่อนด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งและเป่าผมที่มัดไว้ลวกๆ พร้อมที่จะหลุดได้เสมอ

"โง่เองหนิ"

"ไอ้เชี้ยรามมึงนี้แม่ง"

"กูได้ข่าวว่าวันนี้ไอ้ต้าแข่งรถนี่มึงไม่ไปดู"

"ไปเชี้ยไร ถ้ากูไปคงไม่อยู่ตรงนี้หรอก"พูดกันยังไม่ทันไรจู่ๆ อาจารย์ก็เดินเข้ามาในห้องก่อนที่เสียงรดหายใจจะดังขึ้นจากไอ้คนข้างกายที่ลุกขึ้นนั่ง

ใบหน้าของมันน่ากลัวสุดๆ ในขณะนี้คงเป็นเพราะง่วงแต่อาจารย์เข้ามาขัดจังหวะมันแน่นอน แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรและยื่นยาและน้ำให้กับมัน แต่ไอ้ไทม์กลับเมินและสนใจเรียนซะมากกว่า

"แดกดิมึงปวดหัวไม่ใช่ไง"

"กูไม่แดก"

"แล้วมึงจะหายไหมล่ะไอ้สัส เร็วๆ"เมื่อการบังคับใช้ไม่ได้ก็ใช้เสียงขู่สู้แทนแต่ไอ้หน้านิ่งก็เหมือนจะไม่ได้สนใจแต่เหลือบสายตามองมาทางฉันด้วยสายตาที่โหดร้ายกะจะฆ่ากันให้ได้เลยรึไง

"ไม่แดกก็ไม่แดก มองดูอย่างกะกูบีบคอมึงงั้นแหละ"

Part Timezone

ผมไม่รู้ว่าทำไมช่วงนี้ผมถึงรู้สึกงอนๆ หรือโกรธมันก็ไม่รู้เวลาที่มันคุยหวานหรืออยู่กับไอ้ต้า ซึ่งก่อนหน้านี้ผมรู้สึกเฉยๆมาก แต่พอหลังๆมายิ่งอยู่ใกล้มันยิ่งรู้สึกหงุดหงิดแบบไม่รู้ตัว

พออยู่ใกล้มันก็รู้สึกดีเอามากๆ และยิ่งมองหน้ามันยิ่งมีความสุข ทั้งรอยยิ้มที่มันยิ้มออกมา ทั้งแววตาของมันที่แสดงออกมาก็ทำเอาผมหลงมันมากๆ เช่นกัน

แม้ตอนที่มันเผลอบอกมาว่าตัดสินใจที่จะคบกับไอ้ต้าผมยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ หรือบางทีผมแค่คิดเล่นๆ ว่าผมคงจะชอบมันเอาแล้วแน่ๆ แต่อาจจะเป็นแค่ความคิดเพียงเท่านั้น

และพอคิดเล่นๆ ไว้ว่าพวกมันคบกันผมคงต้องอารวาทและอกแตกตายแน่ๆ แต่ผมไม่รู้ความรู้สึกของตัวเองจริงๆ เลยว่ารู้สึกยังไง

ถ้าเกิดผมบอกชอบมันแล้วมันไม่ชอบกลับผมว่าคงต้องเสียมันไปแน่ๆ แต่อยู่แบบนี้ก็ไม่ไหวเหมือนกันเพราะความรู้สึกหงุดหงิดแบบนี้ผมก็แก้ไม่หายจริงๆ