ตอนที่4 ใส่ร้าย

พอหลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็เดินกลับมาที่แคมป์ต่อโดยสวมใส่แค่เพียงเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งและกางเกงขายาวเพียงเท่านั้น ผมที่สระเสร็จแล้วก็ถูกปล่อยยาวสลวยออกมาและเดินกลับไปนั่งลงข้างไทม์โซนที่มีที่ว่างอยู่

"พายอาทิตย์หน้าพ่อกับแม่จะไปเชียงใหม่กลับไปเราไปซื้อชุดกันไหม"

"ไม่ไป!"

"ทำไมล่าพาย"ไม่ต้องตอบก็น่าจะรู้ว่าเพราะอะไรฉันไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนเลยกับพ่อแม่เพราะแพงนี้แหละที่เป็นต้นเหตุของเรื่อง

"ปะกินข้าวกัน"พวกเรานั่งกินข้าวกันไปก่อนที่จะมีเบียร์กระป๋องยกขึ้นมาพร้อมกับแกล้มด้วย วันนี้ฉันเงียบผิดปกติ แต่ไม่ใช่แค่วันนี้หรอกมันก็เป็นแบบนี้ตลอดเวลาอยู่กับแพง

"ของหมดแล้วไอ้พายไปหั่นเนื้อเพิ่มดิ"

"ทำไมต้องเป็นกูวะ"แค่อยากจะบ่นเฉยๆ แต่สุดท้ายก็ต้องทำอยู่ดี ฉันเดินไปหั่นเนื้อให้พวกมันได้กินก่อนที่จะมีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาช่วย

"แพงช่วย"

"ไม่ต้องหรอกเสร็จแล้ว"

"พายแพงอยากกินไก่อ่ะ ช่วยทำเพิ่มให้หน่อยสิ"

"ทำเองดิ"พูดจบแค่นั้นฉันก็เดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้แคมป์ที่เดิมและหยิบมือถือขึ้นมาแชทเล่นกับหนุ่มๆ ของฉันไปตามปกติ

"โอ๊ยยยย"

เสียงของแพงเอ่ยดังขึ้นถ้าให้เดาคงจะต้องโดนมีดบาดมือแน่ๆ แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจและนั่งจิบเบียร์ไปอย่างชิวๆ

อชิรีบวิ่งเข้าไปดูด้วยความเป็นห่วงพร้อมกับเพื่อนทั้งสองที่เหงยหน้าขึ้นมองว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนที่ทั้งสองจะเดินกลับมานั่งที่เดิม

"เจ็บไหมแพง"

"เป็นอะไรรึเปล่า"

"ไม่หรอกแพงซุ่มซ่ามเอง"

LINE P'U

P'U:พาย

P'U:พี่ว่าเราจบกันแค่นี้เถอะนะ

P'U:พี่มีคนที่ชอบแล้ว

P'U:ขอโทษนะ

ฉันถอนหายใจออกมาพรืดยาวก่อนที่จะปิดมือถือลงด้วยความหัวเสีย นี่เป็นอีกครั้งในรอบหลายเดือนที่ฉันโดนเทอีกแล้วไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่คงเหมือนจะเป็นเรื่องเดิมๆ แน่นอน

"เป็นอะไรวะ"

"นั่นดิ"

"ไอ้พี่ยูแม่งเทกู"

"พี่ยูเนี่ยนะ กูเห็นคลั่งรักมึงจะตาย"

"พี่ยูหรอ เพราะแพงรึเปล่าเหมือนช่วงนี้พี่ยูเค้าเริ่มจะเต๊าะจะจีบแพงเลย"นี่แหละเหตุผลที่ฉันมักโดนผู้ชายเทเพราะเหมือนผู้ชายทุกคนจะหันไปคุยกับแพง

แต่พอได้ไม่นานแพงก็เหมือนจะเล่นด้วยและชอบพูดอวดและชอบโชว์นู้นนี้นั้นและก็เทไป และสุดท้ายพวกมันก็หันมาหาฉันแต่คนอย่างฉันนะหรอก็บล็อกเลยสิจ๊ะ

"ก็รู้ไม่ใช่หรอว่าไอ้พายคุยกับไอ้พี่ยูอยู่"

"จะให้ทำไงล่ะราม ถ้าเราไม่ตอบพี่เขาก็หาว่าเสียมารยาทนะ"

"พักบ้างเถอะเรื่องเนี่ยมึงเปลี่ยนบ่อยไปละ"

"นั่นสิพายก็จริงอย่างที่ไทม์พูดนะ"ตีหน้าซื่อเก่งจริงจริ๊งแม่คุ๊ณ ฉันนั่งดื่มเบียร์ต่อเพื่ออยากให้เมาๆ และนอนหลับไปได้อย่างไม่ต้องคิดอะไรมาก แต่ก็มีพวกเพื่อนๆ ห้ามด้วยเหมือนกัน

พอดื่มกันไปได้ที่แล้วพวกเราก็พากันไปนอนหลับกัน ฉันที่เข้ามาทีหลังและเห็นแพงดูเหมือนจะทำเป็นหายใจไม่ค่อยออกจนต้องรีบหายาขึ้นมาฉีดปาก

"พายแพงหายใจไม่ออกอ่ะ คืนนี้พายไปนอนกับเพื่อนๆ ได้ไหม"ฉันไม่ได้ตอบกลับแต่อย่างใดและเดินออกไปจากเต็นท์ทันทีก่อนที่จะหันไปมองทางเต็นท์ของเพื่อนก็ดูจะแน่นๆ แล้วจึงตัดสินใจที่มานั่งอยู่ที่เก้าอี้และหลับไปทั้งๆ แบบนั้น

พอเช้ามาฉันก็รู้สึกเหมือนไข้จะขึ้นอีกด้วยเพราะดันตากนํ้าค้างทั้งคืนแต่ก็ทำเป็นว่าไม่เป็นอะไรเพราะกลัวว่าเพื่อนจะเป็นห่วงเอาได้

"ทำไมนอนตรงนี้วะ"

"เอ่อนั่นดิ เชี้ยตัวร้อนจัดเลย"

"กลับดีไหม"

"ไม่เป็นไรกูโอเคร วันนี้เดินป่าไม่ใช่หรอไปเหอะ"

"พายตัวมึงร้อนขนาดนี้นะ กลับเหอะเดี๋ยวก็ทรุดเอาหรอก"ฉันยังคงปฏิเสธเพื่อนไปเพราะไม่อยากให้เพื่อนต้องมาเป็นห่วง

ในระหว่างที่รอพวกเพื่อนจัดการกับข้าวของนั้นฉันก็เดินไปนั่งเล่นที่สะพานอย่างเคยและด้วยที่อุณหภูมิในร่างกายที่เปลี่ยนไปฉันก็แทบจะรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เช่นกัน

"มานั่งทำเอ็มวีหรอพาย"

"......"

"คิดว่าทำตัวป่วยแบบนี้แล้วจะมีใครสงสารเธองั้นหรอ คิดผิดรึเปล่า"พระแพงแสร้งทำเป็นยิ้มและหัวเราะกับฉันไปแต่ด้วยแรงที่มีไม่มากนักฉันจึงเลือกที่จะเดินหลบออกไปเพราะไม่อยากมีปัญหากับมันมากสักเท่าไหร่

"เดี๋ยวสิถ้าเธอไปแล้วใครจะสงสารฉันล่ะ"

"ฉันไม่มีอารมณ์มาเล่นกับเธอนะแพง"

"แต่ฉันมี กรี๊ดดดดด พายอย่าทำแพงสิพาย"พระแพงจับมือของฉันไว้และเหวี่ยงไปมาราวกับว่าฉันเป็นคนกระทำร้ายเธอทั้งๆ ที่ฉันนี่แหละที่เป็นฝ่ายโดนกระทำซะมากกว่า

"กรี๊ดดดด พายอย่านะ"

"เป็นบ้าไปแล้วรึไงแพง ปล่อยนะ!!!"

"เห้ยยพายทำอะไรอ่ะ"

"กรี๊ดดด"

ตู้มมมมมม

เมื่อแพงเห็นว่าเพื่อนวิ่งมาดูเธอจึงทำรุนแรงขึ้นกว่าเดิมก่อนที่จะปล่อยมือฉันออกและเซตกนํ้าไป ส่วนฉันก็เซล้มไปกับพื้นทันทีก่อนที่อชิและไทม์โซนก็รีบกระโดดลงนํ้าเพื่อลงไปช่วยหญิงสาวทันที

ได้ไม่นานกว่าจะหาร่างของเธอเจอและช่วยชีวิตได้ทัน สองหนุ่มจ้องมองมาอย่างไม่เชื่อสายตาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาทั้งนั้น

พวกเราเก็บของเพื่อที่จะกลับบ้านทันทีเพราะขืนอยู่ต่อไปก็มีหวังที่จะทำให้ไม่สนุกอีกต่อไป พอกลับไปถึงบ้านพ่อแม่ที่รับรู้เรื่องราวก็ต่างพากันโกรธฉันใหญ่และแทบจะไม่มีใครสนใจฉันเลยที่ป่วยแบบนี้

แต่ไปดันสนใจพระแพงที่แกล้งทำเป็นตกนํ้าขวัญเสียนั่นแทน ฉันและเพื่อนก็เหมือนจะเข้ากันไม่ค่อยได้เลยนับแต่นั้นจนกระทั่งวันที่พระแพงย้ายไปทุกอย่างก็ปรับจูนเข้ากันใหม่ได้ปกติ

ฉันนั่งดื่มกับเพื่อนไปและหวนคิดถึงภาพวันนั้นด้วยอารมณ์ที่เศร้าโศกเมื่อถูกใส่ร้ายและโดนเพื่อนมองว่าเป็นคนไม่ดีเอาจนได้

"พอได้แล้ว พรุ่งนี้มีเรียนนะเว้ย"

"ทำไมมึงไม่เชื่อกูวะไทม์"

"กูเชื่อมึง ตลอดเวลาที่ผ่านมามันก็ทำให้กูได้รู้ว่ามึงเป็นคนแบบไหน"

"มึงเชื่อกูจริงๆ งั้นหรอ"เพื่อนทำการพยักหน้าเป็นการตอบกลับก่อนที่ฉันจะหลับลงไปด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์

ไทม์โซนเป็นคนจัดการอุ้มฉันขึ้นและพาฉันขึ้นไปนอนบนเตียงก่อนที่เขาเองจะทำการไปอาบน้ำและเข้านอนตามกันไปโดยที่เพื่อนก็นอนบนเตียงด้วยเช่นกัน