ตอนที่ 6 แข่งรถ

วันนี้เป็นวันหยุดของพวกเราซึ่งหลังจากที่สู้รบกับการเรียนและไปดื่มกันมาตั้งหลายคืนในที่สุดวันนี้ก็ได้หยุดสักที ฉันตั้งใจปิดมือถือตั้งแต่เมื่อวานและปิดม่านไว้เพื่อให้การพักผ่อนของวันนี้เป็นอิสระสักที

ก๊อกๆๆๆ ก๊อกๆๆ

"อื้อ โอ๊ยยใครวะ"

ซึ่งมันก็ผิดแผนเพราะจู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูรัวๆ เข้ามาขัดจังหวะในการนอน ฉันลุกขึ้นด้วยความหัวเสียละเดินไปเปิดประตูทันทีพร้อมที่จะด่าได้แล้วในตอนนี้

ก๊อกๆๆๆ

เสียงเคาะประตูยังคงดังขึ้นก่อนที่ฉันจะเดินไปเปิดประตูทันทีอย่างสะลึมสะลือก่อนที่จะพบเข้ากับใบหน้าหล่อของใครบางคนและรอยยิ้มของเขาที่แสดงออกมา

"อ้าวต้ามีอะไรรึเปล่า"

"ว่าจะชวนพายไปดูแข่งรถอ่ะ เออ...หรือพายจะพักผ่อนงั้นหรอครับ"ตอนแรกกะจะปฏิเสธแต่ดูใบหน้าของมันที่เศร้าหมองแบบนี้ก็ปฏิเสธแทบจะไม่ได้เลยตอบตกลงแทน

"ไปก็ได้ เข้ามาก่อนสิพายไปอาบน้ำก่อน"

"ครับ"พอเข้ามาในห้องฉันก็รีบจัดการเข้าไปในห้องเพื่อจัดการธุระส่วนตัวในห้องให้เรียบร้อยเสร็จสิ้นทุกอย่าง

ร่างบางที่หยิบเสื้อครอบเว้าแขนกางเกงขายาวพร้อมกับใบหน้าที่แต่งแต้มเพียงเล็กน้อยเพียงเท่านั้นก่อนที่จะเดินออกไปและพบเข้ากับต้าที่กำลังจัดจานอยู่อย่างตั้งใจ

"ต้าสั่งข้าวมาให้ครับรองท้องก่อนนะ แข่งรถเสร็จถ้าต้าชนะต้าจะพาไปเลี้ยงนะครับ"

"ถ้าไม่ชนะอ่า"ฉันถามออกไปด้วยความว่าเล่นหยอกล้อกับอีกฝ่าย

"ก็จะพาไปเลี้ยงอยู่ดี เพราะสำหรับพายแล้วต้าพร้อมเลี้ยงพายเสมอครับ"รอยยิ้มและคำพูดของเขาแบบนี้แหละที่ทำให้ฉันยอมเปิดใจให้ต้าได้เข้ามา เขาดูอบอุ่นและเป็นสุภาพบุรุษมาก แต่จะมีข้อเสียเพียงเรื่องเดียวคือคลั่งรักเกินและพวกเราก็ยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลยสักนิด

"รีบกินเหอะ จะได้รีบไปกัน"

"ครับ"

@สนามแข่งรถTAR

//กรี๊ดดดดด

เสียงกรี๊ดกร๊าดเอิกเกริกดังขึ้นในอัศจรรย์อย่างไม่หยุดหย่อน คนตัวสูงเดินจับมือเรียวบางเข้าไปในที่โซนวีไอพีและฝากหญิงสาวที่ตนแอบชอบอยู่กับเพื่อนสนิทในขณะที่ตนเข้าไปใส่ชุดเพื่อเซฟตัวเองไว้

"ร้อนไหมพาย"

"ไม่นะ แล้วนี่พวกนายมาแข่งที่นี่ประจำหรอ"

"อือใช่ ก็ที่นี่ไอ้ต้าเป็นเจ้าของไม่รู้หรอ"ฉันส่ายหน้าเป็นการตอบกลับเพื่อนของต้าไปเพราะไม่รู้จริงๆ ว่าที่นี่ต้าเป็นเจ้าของแต่ก็พอรู้บ้างว่าเขาเปิดสนามแข่งรถไว้เล่นๆ เท่านั้น

"พายครับ ต้าขอกำลังใจหน่อยสิครับ"

"สู้ๆนะ ถ้าชนะมีรางวัลให้"

"จริงหรอ งั้นต้าสู้ขาดใจเลยครับ"อีกฝ่ายยกมือขึ้นมาลูบหัวฉันเบาๆ อย่างอ่อนโยนก่อนที่จะไปเตรียมตัวที่จะแข่งรถที่ได้มีนัดในวันนี้

ฉันแทบจะไม่ได้สนใจหรือพกโทรศัพท์ติดตัวเลยด้วยซ้ำแต่นำไปไว้ในกระเป๋าสะพายที่เก้าอี้เเทน โดยที่ตอนนี้ตัวของฉันแทบจะไม่ได้ติดเก้าอี้เลยด้วยซ้ำ

ครืดดดดด ครืดดดดด

//กรี๊ดดดด

"พายว่ามันจะชนะปะ"

"ชนะดิต้าเก่งจะตาย"

"แต่คู่แข่งมันน่ากลัวมากนะคิดว่ามันจะชนะอีกหรอพาย"

"อื้ม ไม่มีใครเก่งสู้ต้าได้แล้ว"ฉันยกยิ้มบอกออกไปให้กับตี๋ก่อนที่เราจะหันกลับมาสนใจรถที่อยู่ในสนามต่ออย่างตื่นเต้น

การแข่งขันสุดดุเดือดเมื่อเวลาผ่านไปเนิ่นนานแต่ยังคงไม่รู้ผล เสียงกรี๊ดกร๊าดที่ดังขึ้นเพื่อเป็นกำลังใจให้กับนักแข่งในสนามอย่างเอิกเกริก

กรี๊ดดดด

"เชี้ยแม่งสูสีว่ะ'

"อีกคันเป็นใครหรอ"

"เดี๋ยวพายก็รู้"

และถึงจุดสุดท้ายรถแข่งสองคันที่พยายามขับเบียดเสียดกันมาอย่างไล่เลี่ยแทบจะไม่มีใครยอมใครเลยด้วยซ้ำ แต่ในขณะนั้นเองเหมือนรถสีดำขาวคันหนึ่งก็เกิดเร่งความเร็วขึ้นและเข้าถึงเส้นชัยพอดี

เมื่อผู้เดินลงมาจากรถคือต้าเขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้นและรีบวิ่งเข้ามาสวมกอดฉันทันทีด้วยความดีใจก่อนที่จะถอนกอดออกและยืนจับมือฉันไว้พร้อมกับรอยยิ้มของเขาที่มีมอบให้

"พายอย่าลืมนะครับว่าพายจะมีรางวัลให้ต้า"

"พายไม่ลืมหรอก"

แต่พอยืนคุยกันได้ไม่นานฉันก็เหลือบไปเห็นเข้ากับไทม์โซนที่เดินลงมาจากรถคันหนึ่งที่ขับเบียดเสียดต้าด้วยความเร็วที่แรงและสูสีกันสุดๆ แต่พอจะเดินเข้าไปหาเพื่อนกลับเดินหนีและหายไปทันที

"ต้า ไทม์แข่งรถด้วยหรอ"

"อ้ออื้ม ฝีมือใช้ได้เลยนะเนี่ย"ฉันเริ่มทำการสอดส่องสายตามองรอบๆ เพื่อหาเพื่อนสนิทของตัวเองแต่เหมือนกับว่าไร้วี่เเววของเขาทุกอย่างก่อนที่ต้าจะพาฉันออกไปจากตรงนั้นและเดินไปรอเขาที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าส่วนตัวของเขา

"พายรอนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวต้ามา"

"อื้มได้สิ"เมื่อคนตัวสูงเดินหายเข้าไปในห้องน้ำฉันก็รีบเปิดเข้าไปในแอปพลิเคชันไลน์ทันทีและรีบทักไปหามันด้วยความเป็นห่วง

LINE TIMEZONE

PAPAY:ไทม์มึงแข่งรถด้วยหรอ

PAPAY:ทำไมไม่เห็นบอกกูเลย

PAPAY:มึงอยู่ไหน

PAPAY:เห็นแล้วตอบกูด้วยนะเว้ย

PAPAY:กูเป็นห่วงนะ

ฉันนั่งรอข้อความของเพื่อนรอแล้วรอเล่าแต่ก็ไม่มีวี่แววใดๆ ที่จะตอบกลับมาเลยสักนิด ก่อนที่จะมีพวกเพื่อนๆ ที่เด้งแชทเข้ามาส่งรูปของไทม์โซนที่กำลังนั่งนัวเนียกับสาวที่ร้านเหล้าอยู่

ไม่แปลกที่เพื่อนจะไม่ตอบเพราะตอนนี้คงมีความสุขกับสาวคนนั้นมากกว่าอยู่แล้ว ก่อนที่ต้าจะเดินออกมาจากห้องน้ำโดยที่ตอนนี้ผมของเขากำลังเปียกอยู่เลย

"เดี๋ยวพายเช็ดผมให้ไหม"

"ได้ครับ"ฉันวางทุกอย่างลงและเดินเข้าไปหาต้าเพื่อทำการเช็ดผมของเขาให้เรียบร้อยก่อนที่ต้าเองจะยกมือถือขึ้นมาและเปิดร้านอาหารหรูให้ดูว่าเราสองคนจะไปกินร้านนี้กันนะ

"พายเราไปกินข้าวร้านนี้กันไหมครับ"

"ได้สิ เอาที่ต้าสะดวกเลย"

"ขอบคุณนะครับพาย"ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายก็มาบอกขอบคุณตนเองแบบนี้

"ขอบคุณพายทำไม"

"ก็ขอบคุณที่พายไปกินข้าวกับต้าไงครับ รู้ไหมช่วงนี้พายดูเหมือนกับ....เปิดใจให้ต้ามากขึ้นเลยนะ ต้าดีใจมากๆ เลยนะครับ"ฉันทำได้เพียงยกยิ้มให้กับอีกฝ่ายไปก่อนที่สายเรียกเข้าจะดังขึ้นและโผล่เป็นชื่อของพระรามที่โทรเข้ามา

//ครืดดด ครืดดดด

"พายรับสายเพื่อนก่อนนะต้า"

"ครับ"ฉันเดินออกไปรับสายเพื่อนที่นอกห้องเมื่อเพื่อนโทรเข้ามาไม่ยอมวางสายและเกรงว่าเพื่อนจะมีธุระด่วนอะไรเกิดขึ้น

ครืดดด ครืดดด

"ว่าไงมึง"

(มึงอยู่ไหนวะพาย) เสียงเพลงที่ดังครึกครื้นดังออกมาจากปลายสายจนแทบจะไม่ได้ยินเสียงคนคุยกันเลยด้วยซํ้า ไม่รู้ว่าเพื่อนอยู่ที่ไหนแล้วสังสรรค์กันตอนเช้าแบบนี้เนี่ยหรอ

"แล้วพวกมึงอยู่ไหนทำไมเสียงดังขนาดนี้"

(กูผับไอ้ชิ มึงรีบมาดูเพื่อนมึงเลยได้ยินว่าแข่งรถแพ้ไอ้ต้า พอมาถึงผับแม่งก็เอาแต่เหล้าแล้วนัวสาวไปทั่วเนี่ย) เมื่อได้ยินเพื่อนบอกแบบนั้นภายในใจของฉันมันดันเจ็บชํ้าเอามากเมื่อไอ้ตัวดีดันเกิดเมาแล้วรั่วจากการขาดสตินัวสาวแบบนั้น

แม้ว่าคิดที่จะเปิดใจให้ต้าแต่การใกล้ชิดก็ยังคงหวั่นไหวกับไอ้ตัวดีอยู่ แต่ในเมื่อคิดที่จะเปิดใจและให้มันเป็นเพื่อนแล้วฉันก็ต้องทำให้ได้และตัดใจซะ

(ไอ้เชี้ยรามไอ้ไทม์เกิดเรื่องแล้ว)

(มันเป็นเชี้ยไร)

(แม่งไปมีเรื่องกับลูกค้ากู รีบเรียกไอ้พายมาเร็ว)

"เกิดอะไรขึ้นอ่ะ รามได้ยินไหม"

(มึงอยู่ไหนรีบไม่เหอะ)

"พวกมึงก็ดูแลมันดิ กูไม่ว่าง"

(แต่ไม่มีใครเอามันอยู่ได้เท่ามึงนะพาย รีบๆ มาเหอะก่อนที่มันจะเป็นเรื่องใหญ่) พูดแค่นั้นรามก็รีบตัดสายไปทันที ฉันรีบวิ่งเข้าไปในห้องเพื่อหยิบกระเป๋าและนัดนี้ก็คงต้องเทต้าอีกตามเคย

"ต้าคือเลื่อนนัดได้ไหมพายติดธุระอ่ะ พายขอโทษ"

"ไม่เป็นอะไรครับไว้วันหลังก็ได้ แล้ววันหลังพายต้องอยู่ชดเชยให้ต้านะครับ"

"อื้มได้สิ พายไปก่อนนะ"พูดจบฉันก็รีบวิ่งออกไปจากห้องทันทีและมุ่งตรงไปที่ผับของไอ้ชิทันทีด้วยความเป็นห่วงเพื่อน