ตอนที่2 สร่าง

วันต่อมาหลังจากตื่นขึ้นมาก็พบกับสภาพของเพื่อนๆ ที่นอนเกลื่อนห้องแต่ก็ต้องมาสะดุดกับโทรศัพท์มือถือที่มีสายเรียกเข้าจากต้าที่โทรเข้ามาพอดี

ฉันรีบกดรับสายนั้นไปและเดินไปคุยที่ระเบียงเพราะกลัวเพื่อนจะตื่นและรำคาญเอาได้จึงกดรับสายนั้นซะ

ครืดดดด ครืดดดด

"ว่าไง"

(เป็นยังไงบ้างสร่างเมารึยังครับ)

"อื้มสร่างแล้ว ทำไมโทรมาเช้าจัง"

(ก็เป็นห่วงอ่ะเมื่อคืนกะว่าจะพากลับแต่เพื่อนพายไม่ยอม ต้าเป็นห่วงพายนะครับ) ฉันไม่ได้ให้คำตอบกับอีกฝ่ายเลยสักนิดก่อนที่เสียงเปิดประตูระเบียงจะดังขึ้นและพบกับไทม์ที่เดินมาสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ ฉัน

(วันนี้พายว่างไหมต้าว่าจะพาพายไปกินข้าวอ่ะ)

"วันนี้หรอ วันนี้พายติดเรียนทั้งวันเลยอ่ะขอโทษนะไว้วันหลังละกัน"

(ไม่เป็นอะไรครับไว้วันหลังก็ได้) ฉันกับต้าคุยกันไปได้สักพักโดยที่ฉันไม่ได้พูดอะไรมากเพราะเพื่อนยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ

และพอวางสายเสร็จฉันก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ระเบียงห้องถึงกับต้องกุมขมับทันทีเพราะรู้สึกเวียนๆ หัวและยังไม่สร่างเมาเลยสักนิด

"เป็นอะไร"

"เวียนหัวนิดหน่อยอ่ะมึง แล้วบ่ายมีเรียนพวกมึงจะกลับคอนโดเลยหรือจะไปพร้อมกู"ที่ถามแบบนี้เพราะนี่ก็เก้าโมงกว่าแล้วและอีกอย่างพวกมันหอบเสื้อผ้าบางส่วนของพวกมันมาไว้ที่ห้องฉันด้วยและเสื้อผ้าฉันก็อยู่ที่คอนโดมันด้วยเผื่อเมาและไปนอนค้างที่ห้องจะต้องไม่เสียเวลามาก

"กูไปพร้อมมึงเลยขี้เกียจกลับห้อง"

"มึงก็น่าจะซื้อคอนโดใกล้ๆ พวกกูนะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลา ไอ้ชิอีกตัวแม่งไกลฉิบหาย"

"บ่นมากอ่ะมึง กูสั่งอาหารมาละมึงไปเรียกเพื่อนมึงไป"ฉันพยักหน้าเป็นการตอบกลับและเดินไปเรียกเพื่อนให้ตื่นก่อนที่จะเดินเข้าไปอาบน้ำให้สดชื่นซะ

สภาพแต่ละคนดูไม่ได้เลยด้วยซํ้าอชิ พระราม ขอตัวกลับไปก่อนเพื่อที่จะได้ไปเรียนในช่วงบ่ายจึงทำให้เหลือแค่ฉันกับไทม์อยู่ในห้องด้วยกัน

และไม่แปลกเลยที่เป็นแบบนี้ก็พวกมันทุกคนทิ้งฉันไว้แบบนี้เสมอมันเลยเหมือนกับการชินไปซะมากกว่าแถมพวกมันก็ไม่ได้คิดว่าฉันเป็นผู้หญิงในแก๊งเลยด้วยซํ้า

"รีบไปกินแล้วไปแต่งตัวเดี๋ยวก็สายเอาหรอก"

"มึงนี่แม่งเหมือนพ่อกูเลย จัดการอะไรให้กูทุกอย่าง ดูดิเสื้อผ้ายังรีดให้เรียบจัด"ฉันเอ่ยชมเพื่อนด้วยนํ้าเสียงที่ดูว่าเล่นเพราะเพื่อนต้องรีดผ้าของตัวเองอยู่แล้วฉันจึงฝากมันรีดด้วยแถมยังเรียบกว่าของฉันอีก

"กูก็เป็นพ่อให้มึงได้นะ"

"พ่ออะไรกูมีพ่อคนเดียวเว้ย"

"พ่อของลูกมึงไง"คำพูดคำหยอกเย้าและไม่ได้คิดอะไรของมันแต่มันทำให้ฉันรู้สึกใจสั่นขึ้นมาจนได้จากที่ตัดใจมาตั้งนานก็มารู้สึกกับมันอีกจนได้

"มึงนี่แม่ง"

"รีบๆ แดกแล้วจะได้ไปเรียนกัน"

"เอ่อแล้วนี่ช่วงนี้กูไม่เห็นมึงคุยกับน้องแป้งเลย ใช่ว่าเลิกคุยกันแล้วนะ"ไทม์นิ่งลงและถอนหายใจออกมาอย่างหนัก ก่อนที่จะเหงยหน้าขึ้นมามองฉันอย่างไม่ชอบใจนักที่พูดถึงบุคคลที่สามแบบนี้

"ทำไมแตะต้องไม่ได้เลยรึไงผู้หญิงของมึงอ่ะ"

"กูเลิกคุยไปแล้ว"

"ทำไมอ่ะน้องเขาออกจะน่ารัก"

"ช่วงนี้กูแค่เบื่อๆ อ่ะ ไม่อยากอะไรกับใครมาก"ฉันพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงเบื่อหน่ายและมองใบหน้าของฉันแปลกๆ ก่อนที่จะก้มหน้าลงกินข้าวต่อ

"แล้วมึงกับไอ้ต้าอ่ะ ยังไงไหนบอกเบื่อๆ"

"ก็เบื่อแต่....."

"อย่าบอกนะมึงเทใจให้มันแล้ว"ฉันนิ่งเงียบไปเพราะคงจะเป็นแบบนั้นเบื่อกับสถานะแบบนี้ที่มันยังคงอึนๆ กันอยู่ แต่ถ้าจะให้ตัดขาดไปเลยอันนี่ก็ดูเหมือนจะเจ็บมากอยู่พอสมควร

"ไหนบอกเล่นๆ ไง"

"ตอนแรกก็เล่นๆ อ่ะ ที่บอกว่าเบื่อแค่เบื่อสถานะที่เป็นอยู่เฉยๆ"

"มึงอยากคบกับมัน??"ไม่รู้ว่าคำพูดของเพื่อนถูกต้องไหม แต่บางทีฉันก็แอบนอยด์เหมือนกันที่สถานะของเราไม่สามารถทำอะไรได้ในสถานะนี้หรือบางทีก็เบื่อๆ ที่ต้าเข้ามายุ่งเกินสถานะของเราอีก

"ก็คงเป็นความรู้สึกเดียวกับมึงตอนแรกแหละ ที่มึงคุยกับน้องเขาเพื่ออยากคบ"

"มึงรู้ใช่ไหมว่าไอ้ต้า...."

"กูรู้แต่ช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมาต้าก็พิสูจน์ให้กูได้ในหลายอย่างไม่ใช่หรอพวกมึงก็เห็น"

"แล้วแต่มึงละกัน"พูดจบเพื่อนก็เหมือนจะเงียบลงไปทันทีถามอะไรก็ไม่พูด ไม่รู้ว่าโกรธฉันหรืออะไรที่ฉันตัดสินใจคบกับต้า

พวกเราพากันเดินทางมาที่มอ.กันไม่กี่นาทีและนั่งรอพวกที่เหลือให้กลับมาเจอกันเหมือนเดิมแต่ไม่นานฉันก็ต้องขอแยกออกไปหาต้าที่คณะ

"ต้า"

"อ้าวมาแล้วทำไมไม่บอกครับ เดินมาถึงนี้เหนื่อยแย่เลย"ต้าเดินลากพาฉันออกมาจากกลุ่มเพื่อนๆ ของเขาและพาไปคุยที่อื่น

ที่ผ่านมาเพื่อนพวกเขาก็รู้มาโดยตลอดและทุกคนก็รู้ว่าเราคุยๆ กันเพียงเท่านั้นเลยไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งในความสัมพันธ์ของเราสองคนในตอนนี้

"ต้าซื้อเค้กกับนมมาฝากครับแล้วก็ยาเผื่อพายแฮงค์ครับ

"ขอบคุณนะ"

"แล้วนี่แต่งตัวแบบนี้ต้าหวงนะ คนมองกันทั้งคณะแล้วมั้งเนี่ย"

"พายก็แต่งตัวปกตินะต้า"

"ปะเดี๋ยวต้าพากลับคณะ ครั้งหน้าพายอย่ามาคณะต้าอีกนะเห็นไหมคนมองเต็มไปหมดแล้วต้าหึงพายนะครับ"ฉันทำได้แค่ยกยิ้มให้ต้าเพียงเท่านั้นก่อนที่พวกเราจะเดินจับมือกันมาที่คณะฉัน

ซึ่งต้าก็พามาถึงที่กลุ่มของพวกฉันอย่างปลอดภัยและเดินกลับคณะของตัวเองไปด้วยความดีใจและยิ้มชอบ พวกเพื่อนๆ ที่เห็นแบบนั้นก็ต่างพากันอึ้งกันไปจนหมดกับการที่ฉันกลับไปสนิทกับต้าอีกครั้ง

"ยังไงไหนบอกเบื่อ"

"กูก็แค่....อยากทำอะไรให้มันชัดเจนขึ้น"

"ตามใจแล้วกันพวกกูห้ามอะไรไม่ได้หรอกนะ ทำได้แค่อยู่ข้างๆ มึงเนี่ย"

"อือขอบใจ"ฉันพูดออกไปและลอบมองเพื่อนสนิทอีกคนที่ตอนนี่กำลังนั่งถอนหายใจและเล่นเกมเป็นระยะๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรคงเป็นเพราะหัวเสียจากเกมแน่นอน

"คืนนี้แดกเหล้าอีกปะ"

"คืนนี้ฝ้ายมาห้องกูอ่ะ"

"มีนัดกับแม่ว่ะ"ยังคงเหลืออีกคนที่ไม่ได้ให้คำตอบโดยมีสายตาของพวกฉันที่ลอบมองเป็นระยะๆ ก่อนที่มันจะลดมือถือลงและจ้องมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ

"อื้ม ห้องมึงนะ กูไม่เข้าเรียนนะไปรับน้องแป้งก่อนเจอกันนะพายที่ห้องมึง"พูดจบเพื่อนก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันทีก่อนที่พวกเราจะพากันเข้าไปที่ห้องเรียนเพื่อเริ่มเรียนกันไป

"พอเรียนเสร็จก็ขับรถกลับห้องแต่ก็ไม่ลืมแวะที่จะซื้อเหล้าและเบียร์ขึ้นไปด้วยเพื่อที่จะได้ดื่มกับเพื่อนตามที่ได้นัดเอาไว้