ตอนที่9 สวยพิเศษ

ฉันยืนมองตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ในห้องนอนที่ตอนนี้ได้สวมใส่ชุดนักศึกษาของตัวเองในวันนี้ที่ดูแสนจะพิเศษขึ้นมาหน่อยเพราะวันนี้มีนัดกับต้าเพื่อไปดูหนังกันราวกับเดทแรกที่เจอกันเลยด้วยซํ้า ถ้าถามว่าตื่นเต้นไหมก็ตื่นเต้นทุกครั้งและครั้งนี้เหมือนกับว่าจะมีอะไรพิเศษไปมากกว่าปกติอีกต่างหาก

เมื่อเห็นว่ามันโอเคแล้วนั้นฉันจึงมุ่งหน้าไปที่มหาลัยทันทีเพราะมัวแต่แต่งหน้าแต่งตัวจนเกือบสายเอาจนได้ รองเท้าผ้าใบคู่ใจไม่ได้เป็นอุปสรรคในการวิ่งเลยแต่เป็นเพราะกระโปรงนักศึกษาทรงเอที่วันนี้ฉันเลือกจะหยิบอันสั้นสิบหกมาใส่จากปกติที่ใส่แค่เพียงทรงพลีทเท่านั้น

"ทำไมมาสายวะ"

"นั่นดิ แล้วนี่แต่งตัวสวยแปลกๆ ว่าปะไอ้ไทม์"

"อือ มึงจะไปไหน"

"หุ้วว รู้ทันกูด้วยแบบนี้สิเพื่อนกู"เมื่อเห็นเพื่อนพูดแบบนั้นฉันจึงพยายามทำตัวให้ดูปกติกับเพื่อนเพื่อไม่ให้เพื่อนได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ที่มันเกิดขึ้นกับพวกเราในคืนวันนั้นที่เราดันไปจูบกันเอาจนได้

"สรุปจะไปไหนวะ"

"วันนี้กูมีนัดกับต้าอ่ะ"

"นัด นัดปกติหรือนัดพิเศษมึงถึงได้แต่งตัวสวยขนาดนี้ ตั้งแต่เข้ามาคนก็มองกันตรึมละ"ก็จริงอย่างที่พวกมันว่าเพราะปกติฉันจะไม่ได้เซ็ทผมหรือแต่งหน้าแต่งตัวขนาดนี้ ปกติก็แต่งตัวพอดีๆ แต่งหน้าอ่อนๆ เพียงเท่านั้น

"ไม่บอกหรอก บอกพวกมึงทำไมไปเรียนดีกว่า"พูดจบฉันก็ลุกเดินจากไปทันทีเพราะไม่อยากให้พวกมันมาถามหรือเซ้าซี้ต่อมากสักเท่าไหร่ แต่เมื่อเดินมาได้ไม่นานไอ้พวกนั้นก็วิ่งเข้ามากอดคอฉันไว้และเดินพากันไปที่ลิฟต์เพื่อกันพวกผู้ชายที่ต่างพากันซุบซิบและนินทาเอาได้

'แม่ง พายวันนี้โคตรสวยเลย'

'อย่าคิดเชียวนะมึงนอกจากไอ้พวกนี้มึงจะได้โดนตีนไอ้ต้าอีกคน'

'ต้าเด็กคณะวิศวะปะ'

'เอ่อ เนี่ยพายหวานใจไอ้ต้า ตัวเล็กที่พวกคณะวิศวะหมายถึง'

"แหมอีตัวเล็ก น่ารักมากมั้งมึงอ่ะ"เมื่อเสียงซุบซิบนินทาที่เอ่ยออกมาอย่างน่าหมั่นไส้ไอ้ชิที่ยืนกอดคอฉันไว้ก็พูดออกมาประชดประชันพร้อมกับเบะปากมองบนใส่ฉัน

"ถ้าไม่น่ารักพวกมึงคงไม่หวงกูหรอกใช่ปะ"ฉันทำเป็นพูดเล่นกับเพื่อนๆ และพากันเข้าลิฟต์ไปเพื่อที่จะไปเรียนกัน พอเข้ามาถึงในห้องได้ไม่นานอาจารย์ก็เดินเข้ามาพอดีและเริ่มทำการสอนนู่นนี่นั่นจนแทบปวดหัวไปหมดในตลอดเวลาครึ่งเช้าของวันนี้

ฉันที่ตั้งใจเรียนเป็นปกติก็ไม่ได้คิดอะไรมากแต่กลับกันไอ้ไทม์ที่แทบจะไม่ค่อยฟังอาจารย์เลยสักคาบ แต่วันนี้มันกลับแปลกไปเมื่อวันนี้มันเลือกที่จะเงียบและตั้งใจเรียนแปลกๆ ฉันจึงแอบสะกิดมันที่นั่งข้างๆ แต่มันกลับไม่ได้สนใจและทำเป็นเมินฉันแทบไม่รู้ว่าเพราะอะไรอีกด้วย พยายามชวนคุยและถามมันก็ไม่ค่อยตอบสักเท่าไหร่

"มึงเข้าใจปะเนี่ย ตรงนี้คือยังไงวะ"

"ถามอาจารย์ดิ"

"แล้วตรงนี้ล่ะ"

"พายกูเรียนหนังสืออยู่ช่วยเงียบหน่อยได้ไหม!"และเมื่อมันพูดแบบนั้นก็เอาฉันถึงกลับเงียบไปทันทีด้วยความน้อยใจเช่นกันที่เพื่อนพูดแบบนี้กับตัวเองจนได้ แต่ก็ไม่ใช่ฉันเพียงคนเดียวแต่มันรวมไปถึงไอ้อชิและไอ้พระรามด้วยเช่นกันเพราะปกติไอ้ไทม์จะไม่ดุและตามใจฉันเอามากๆ แต่วันนี้มันกลับไม่เป็นอย่างเช่นเคย

"เป็นเชี้ยไรวะ มันก็แค่ถามป่าววะ"

"ไอ้ไทม์"

"กูเรียนหนังสืออยู่"

"กูผิดเองกูขอโทษละกัน"ก็เข้าใจที่เพื่อนตั้งใจเรียนหนังสืออยู่แต่ไม่เห็นจะต้องเป็นแบบนี้เลย แต่ไทม์มันก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เช้าแล้ว มันมีใบหน้าที่นิ่งๆ ขรึมๆ และบูดบึ้งเอามากๆ หรือเพื่อนจะไม่ชอบที่ฉันจะตัดสินใจคบกับต้างั้นหรอ ฉันรู้ว่าเพื่อนไม่ค่อยชอบต้าสักเท่าไหร่และพึ่งรู้มาได้ไม่กี่วันมานี้เองเพราะจากอาการต่างๆ ของเพื่อนที่แสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัดนั่นเอง

แต่ขนาดฉันไม่ชอบใครไทม์มันก็ไม่เห็นสนใจและคุยต่อไปจนเลิกกันแล้วมาขอปรึกษานู้นนี้นั่นกับฉันตลอด และฉันที่แอบชอบเพื่อนอย่างมันก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเก็บอาการไว้ในใจเท่านั้น พอเรียนเสร็จพวกเราก็คุยกันว่าจะพากันไปกินข้าวที่โรงอาหารวันนี้แทนเพราะเดี๋ยวเที่ยงครึ่งจะได้เข้าเรียนแล้วจึงไม่อยากไปไหนไกลมาก

"กินข้าวกัน หิวมากกก"

"น้องแป้งไปกินข้าวด้วยกันนะพวกมึง"

"อ้อ เอ่อได้ดิบอกให้น้องเค้าพาเพื่อนมาด้วยนะ"เมื่อได้ยินแบบนั้นเหมือนกับมีดคมๆ ปักลงเข้ามาแทงใจฉัน แต่ครั้งนี้กลับรู้สึกเจ็บไม่เท่ากับทุกครั้งเลยคงเป็นเพราะฉันเลือกที่จะมูฟออนจากไทม์มาได้สักพักใหญ่แล้วและเริ่มเปิดใจให้ต้าแทนรึเปล่า แต่ไอ้คนที่รู้ว่าฉันชอบใครก็มีแลสายตาหันมามองฉันบ้างเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้นก่อนที่จะก้มมองโทรศัพท์มือถือของตัวเอง

"แฟนกูทักชวนกูไปกินข้าวที่หลังมอ.อ่ะพวกมึง"

"มึงไปเหอะ เดี๋ยวพวกกูไปกินที่โรงอาหารกันเอง"

"พายแต่....."

"ไปเหอะเดี๋ยวน้องรอนะเว้ยกูอยู่ได้ ไอ้ชิก็อยู่ด้วย"มันพยักหน้าเป็นการตอบกลับและเดินกลับย้อนไปเอารถเพื่อที่จะไปหากินข้าวหลังมอ.กับแฟนของมันเองที่ทักมาชวนเมื่อสักครู่

ฉันวิ่งเข้าไปกอดแขนไอ้ชิไว้และลากพามันไปซื้อข้าวกับนํ้าแทนเพื่อไม่อยากกวนไอ้ตัวดีที่เอาแต่หน้าบึ้งอยู่อย่างนี้ แต่พอมาถึงก็เหมือนกับว่าน้องแป้งจะจองที่ไว้ให้แค่สองที่เท่านั้นและภายในโต๊ะก็เต็มไปหมดแล้วถ้าไปนั่งด้วยคงแออัดแย่ ฉันและอชิยืนมองกันไปได้สักพักและพยายามหาโต๊ะใหม่ไปนั่งด้วยกัน แต่ดูเหมือนว่าทุกโต๊ะจะเต็มแล้วด้วยก่อนที่จะมีมือของใครบางคนเดินเข้ามาจับแขนฉันไว้จากด้านหลัง

"อยู่นี่เอง ไปกินข้าวกับต้านะ"

"แต่พายมากับพวกกู"

"แต่ที่มันเต็มนะคะพี่ไทม์ ขอโทษนะคะพี่พายแป้งคิดว่าพี่พายจะไปกินข้าวกับแฟนพี่เลยไม่ได้จองไว้ให้เลยอ่ะค่ะ"

"งั้น...กูไปกินข้าวกับมึงด้วยดีกว่าพาย"

"ไม่เป็นไรมึงเดี๋ยวกูไปกินข้าวกับต้าได้ เจอกันที่ห้องนะพวกมึง"ฉันเดินไปกับต้าที่โต๊ะและมีพวกเพื่อนๆ ของพวกเขาสี่ห้าคนนั่งอยู่โดยในโต๊ะฉันรู้จักและพอสนิทอยู่บ้างโดยเฉพาะตี๋ที่พบเจอกันบ่อยๆ เวลาไปไหนกับต้าในทุกๆ ครั้ง

พอมาถึงก็เหมือนกับว่าต้าได้ซื้อข้าวและนํ้ามาให้แล้วจึงไม่ต้องเสียเวลาไปต่อแถวซื้อแล้วด้วย ในระหว่างกินข้าวพวกเขาก็ชวนคุยนู้นนี้นั่นเพื่อไม่ทำให้ฉันอึดอัดไปด้วย

"แล้วนี่วันนี้แต่งตัวสวยนะพาย รู้ปะคนเขาเมาท์กันตั้งแต่เช้าละ"

"วันนี้มีอะไรพิเศษปะเนี่ย"เราสองคนทำได้เพียงอมยิ้มออกมาเท่านั้นแม้ว่าวันนี้จะเป็นแค่การนัดเดทธรรมดาแต่ดูเหมือนจะไม่ธรรมดาอีกด้วย

"แต่พายแต่งแบบนี้ต้าหึงนะครับ สวยเกินไปแล้ว"

"แล้วปกติพายไม่สวยหรอ"

"สวยครับพายสวยทุกวันอยู่แล้ว แต่วันนี้.....พายสวยเป็นพิเศษเลยครับ"

"วู้ววว เอาว่ะเพื่อนกู"ฉันทำได้เพียงแค่ยิ้มตอบกลับเขาเท่านั้นและตักข้าวป้อนเขาเพียงเท่านั้นเพื่อกลบเกลื่อนความเขินของตัวเองไว้

"กูละอิจฉาโว้ยย วาสนาไอ้ต้าน้ออ"

"นั่นดิ แม่งคนหนึ่งก็สวยจนเกินต้าน อีกคนก็หล่อจนลมแทบจับ กูละอยากบ้าตายลูกออกมาคงไม่ต้องพึ่งหมอศัลยกรรมละ"

"แน่นอนดิวะ กูมันหล่ออยู่ละ"

หลังจากที่กินข้าวแล้วพูดแซวกันไปจนเสร็จต้าก็อาสาที่จะเดินมาส่งฉันที่คณะของฉันเพราะตอนนี้เหมือนไทม์โซนและอชิได้ไปก่อนแล้วต้าเลยกลัวว่าฉันจะเหงาเลยเดินมาส่งที่คณะเป็นคู่ด้วย

"เดี๋ยวบ่ายสองครึ่งต้ามารับนะครับ"

"โอเครได้สิ ถึงคณะพายแล้วต้าไปเรียนเหอะเดี๋ยวสายเอา"มือหนาของคนตัวสูงยกขึ้นมาขยี้หัวฉันเบาๆ พร้อมกับส่งยิ้มมาให้กับฉัน เราสองคนยกมือเพื่อบอกลากันก่อนที่ฉันจะเดินเข้าไปในตึกเพื่อขึ้นไปเรียน

'กูละอิจฉาพี่พายว่ะแม่งได้ตัวท็อปมาครอง'

'นั่นดิ พี่เขาทำบุญมาด้วยอะไรวะถึงได้มีตัวท็อปๆ รายล้อมแบบนี้ แถมพี่เขายังสวยมากจนอะไรก็ฉุดนางไม่อยู่'

'นั่นดิ กูก็อิจฉามาก'

"กว่าจะมา คงมีความสุขมากสินะ"