ตอนที่ 8 ห้ามเพื่อน

เช้าวันต่อมาเมื่อรู้สึกตัวขึ้นก็เหมือนมีอะไรมาทับตัวฉันไว้พอมองไปดีๆ ฉันก็เจอเข้ากับเพื่อนสนิทของตัวเองที่นอนอยู่ข้างกายและตอนนี้พวกเราสองคนก็นอนกอดกันกลมเลยทีเดียว

ฉันพยายามขยับตัวเล็กน้อยให้ออกจากอ้อมกอดของเขาแต่ดูเหมือนว่าไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่ยอมหลุดก่อนที่สายตาจะเหลือบไปมองทางนาฬิกาและตอนนี้แค่เจ็ดโมงเช้าเอง

ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อดีกับตอนนี้กับสิ่งที่ต้องเจอ ฉันจึงพยายามข่มตาให้นอนหลับต่อไปอย่างน้อยจะได้ไม่กวนอีกคนให้ตื่นขึ้นมาโวยวายอีกด้วยเหมือนกับทุกๆ ครั้งที่ฉันต้องเจอ

"อื้ออ"และยังไม่ทันที่ฉันจะได้เข้าไปในห้วงแห่งความฝันจู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนกับว่าอีกฝ่ายได้ตื่นขึ้นแล้ว แต่ทำไมมันถึงกลับไม่เรียกฉันตื่นกันล่ะ ทั้งๆ ที่ตอนนี้ฉันนอนกอดมันอยู่นะ ฉันพูดคุยและถกเถียงกับตัวเองอยู่ในห้วงแห่งความคิดราวกับคนบ้า

ก๊อกๆๆๆ

นี่แหละเสียงสวรรค์ที่แท้จริงและเสียงถอนหายใจที่ดังขึ้นจากมัน คนตัวสูงค่อยๆ จัดท่านอนให้ฉันใหม่อย่างเบาที่สุดและถนุถนอมเอามากๆ เพราะกลัวฉันจะตื่นเอาจนได้ก่อนที่จะเดินไปเปิดประตู

"ว่าไง"

"อ่าข้าวกับยากินซะมึงอ่ะ แก้แฮงค์แล้วไอ้พายล่ะ"

"นอนอยู่บนเตียงเข้ามาก่อนดิ"เมื่อเสียงปิดประตูดังขึ้นฉันก็ค่อยๆ ลุกและเดินไปอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟัน แต่ก็ไม่ลืมที่จะฉวยโอกาสหยิบเสื้อผ้าของฉันเมื่อวานขึ้นมาสวมใส่ก่อนที่จะเดินออกไปแล้วพบเข้ากับพวกมันที่ยืนสูบบุหรี่กันอยู่ที่ระเบียงอย่างไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้น

"อ้าวพายตื่นแล้วหรอ"

"เอ่อ ตื่นเช้ากันจังวะปกติไม่ตื่นเช้าขนาดนี้"

"กูซื้อข้าวมาฝากพวกมึงอ่ะ"

"กูกลับก่อนนะ ว่าจะไปนอนต่อที่ห้องอ่ะงดทักนะเว้ยกูไม่ตอบนะจ๊ะ"

"นอนห้องกูก่อนดิแล้วค่อยกลับก็ได้"

"ไม่เป็นไรมึงเผื่อมึงจะได้คุยกับสาวมึงสะดวกๆด้วย กูไปละจะได้ไปเคลียร์ห้องด้วยโคตรเละ"ฉันบอกแค่นั้นและเดินไปใส่รองเท้าผ้าใบของตัวเองก่อนที่จะเดินออกไปทันทีและไม่ได้หันหลังกลับไปมองเพื่อนๆ เลยด้วยซํ้าและพวกมันก็ไม่ได้ถามหรือทำอะไรเลย ทำได้เพียงแค่ยืนมองฉันที่เดินจากไปเพียงเท่านั้นและหันหลังกลับไปสูบบุหรี่ต่อ

ที่หนีออกมาเพราะไม่อยากอยู่กับมันจริงๆในตอนนี้ ยิ่งเกิดเหตุเมื่อคืนที่มันเมาและจูบฉันซะขนาดนั้นฉันกลัวว่าฉันจะเผลอไปหวั่นไหวกับมันไปมากกว่านี้อีกเลยต้องพยายามตีตัวออกมาจากมันให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่พอกำลังจะเดินไปเรียกรถเพื่อกลับห้องจู่ๆ ก็ได้มีมือของใครคนหนึ่งวิ่งเข้ามาจับหัวไหล่ฉันเบาๆ ฉันรีบหันหลังกลับไปมองอย่างตกใจและเจอเข้ากับต้าที่วิ่งมาหาฉันและยกยิ้มให้เพียงเท่านั้นเอง

"เห้ยย อ้าวต้านึกว่าใคร"

"ตกใจง่ายจัง"

"แล้วมาทำอะไรแถวนี้อ่ะ"

"ต้ามาส่งไอ้ตี๋อ่ะนู้นไง พายจะกลับหอหรอให้ต้าไปส่งไหมครับ"ฉันพยักหน้าเป็นการตอบกลับและเดินไปพร้อมกับต้า ที่ยอมติดรถมาด้วยเพราะทางกลับบ้านของเรามันทางเดียวกันพอดีและหอของเราก็ไม่ไกลจากกันมากซะเท่าไหร่

PART TIMEZONE

ผมที่ยืนสูบบุหรี่กับไอ้รามที่ระเบียงหลังจากที่ยัยตัวเล็กเดินออกห้องไปผมรู้สึกกลัวๆ ว่าเธอจะโกรธผมในเรื่องเมื่อคืนที่ผมดันเผลอไปจูบเธอ แต่พอคิดอยู่ได้ไม่นานเมื่อมองออกไปจากนอกระเบียงผมก็ดันเจอเข้ากับพระพายที่ยืนอยู่กับไอ้ต้าก่อนที่พวกมันจะเดินจูงมือกันไปที่รถ

ตอนนั้นเมื่อเห็นยัยตัวเล็กเป็นแบบนี้ผมยิ่งหัวเสียเอามากๆ จนเผลอพ่นลมหายใจออกมาอย่างดังจนลืมตัวเอามากๆ ไอ้คนข้างๆ ถึงกับชะงักเมื่อเห็นและได้ยินแบบนั้นและยิ่งสีหน้าของผมดันชัดเจนซะขนาดนั้นว่าโกรธและไม่พอใจอะไรอยู่

"เป็นเชี้ยไรเนี่ย นั่นไอ้พายหนิสองคนนั้นแม่งกูว่าไม่นานได้กันชัวร์"

"มึงไม่ห้ามเพื่อนมึงหน่อยไงที่แม่งจะคบกับไอ้ต้า"

"ปีหนึ่งที่กูเห็นไอ้ต้าแม่งก็ดีนะเว้ย มึงอคติอะไรวะเพื่อนกำลังจะมีความรักนะเว้ย หรือมึงชอบไอ้พาย"เมื่อไอ้รามพูดออกมาแบบนั้นอย่างไม่ได้คิดอะไรก็ทำเอาผมชะงักไปทันที ไอ้นี่ไม่ใช่คนโง่เหมือนไอ้ชิที่เอาแต่เล่นไปวันๆ แต่มันฉลาดมากกับเรื่องพวกนี้และยิ่งอาการต่างๆ ที่ผ่านมาผมชัดเจนมากด้วย

"ป่าว กูไม่ได้ชอบมันเพื่อนกันนะเว้ย"

"ก็ดี ถ้ามึงคิดแบบนั้นก็ดี แล้วก็ไม่ควรไปห้ามมันนะเว้ย ถ้ามึงไม่ชอบไอ้ต้าก็แค่ทำเป็นเมินไปอย่าทำให้ไอ้พายต้องมาอึดอัด เพื่อนมีความรักที่ดีควรสนับสนุน"ผมทำได้แค่พยักหน้าเป็นการตอบตกลงและสูบบุหรี่ต่อไปอย่างไม่สนใจอะไรเพราะดันไปปฏิเสธเพื่อนแบบนั้นว่าไม่ได้ชอบแต่มันกลับกันเพราะหัวใจผมมันเริ่มสับสนแล้วต่างหากแต่แค่ยังไม่แน่ใจ

"ไอ้พายมันเพื่อนกูกูรู้จักมันดี มันจริงจังกับความรักมากนะเว้ย ถ้ามันรักใครควรสนับสนุนมันรึเปล่าไม่ใช่ขัดขวาง"

"เอ่อๆๆ กูรู้แล้ว"

"ทำให้ได้อย่างที่มึงพูดละกัน กูอยากเห็นมันมีความสุขสักที"

"เอ่อๆๆ"พูดจบพวกผมก็พากันไปกินข้าวและกำลังจะพากันไปผับของไอ้อชิเพื่อเคลียร์เรื่องเมื่อคืนที่ผมได้ก่อเอาไว้

PART PHRA PHAI

"ขอบใจนะต้าที่มาส่งพาย"

"พรุ่งนี้ให้ต้ามารับนะครับ"

"ไม่เป็นอะไรเดี๋ยวเจอกันตอนเลิกก็ได้ งั้น....พายไปก่อนนะ ขับรถดีๆ นะ"พูดจบฉันก็เดินเข้าไปในที่พักของฉันทันทีด้วยความเหนื่อยล้าและความง่วงนอน แต่ถึงแม้ว่าจะนอนมาทั้งคืนแล้วแต่ทว่าเหมือนกับไม่ได้พักผ่อนเลยสักนิด และวันนี้แหละคงจะได้เป็นวันที่ฉันจะได้พักผ่อนจริงๆ สักที

ตึง ตึง ตึง ตึง

LINE MOM

MOM:พระพาย

MOM:อาทิตย์หน้าพ่อกับแม่ว่าง แล้วพ่อกับแม่จะกลับไปหาลูกนะ

MOM:แต่น้องคงมาด้วยไม่ได้

MOM:เราไปเที่ยวกันไหมลูก

เมื่อเห็นข้อความแบบนี้ก็ไม่ได้ทำให้ฉันตื่นเต้นเลยสักนิดเพียงเพราะเหตุผลที่ว่าก่อนใกล้เวลาถึงที่พ่อกับแม่จะบินกลับมายัยแพงคงต้องแกล้งป่วยหรือทำอะไรอีกแน่ๆ ฉันเลยไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับคำพวกนี้สักเท่าไหร่และก็ไม่ได้คาดหวังเลยด้วยซํ้า  มิหนำซํ้ายังปิดเครื่องหนีอีกด้วย

ไม่ใช่ว่าไม่รักและคิดถึงพ่อกับแม่ แต่ฉันโคตรรักพ่อกับแม่มาก แต่พวกท่านดันไปรักยัยแพงมากกว่าฉันที่เป็นลูกแท้ๆ ของพวกท่าน จนบางทีฉันก็แทบร้องไห้น้อยใจเหมือนกันที่พ่อแม่ทำแบบนี้และเคยคิดด้วยว่าฉันนี่หรอที่เป็นลูกพ่อกับแม่หรือทว่าเป็นยัยแพงกันแน่

และพระแพงเป็นลูกของเพื่อนสนิทของแม่ของฉันเฉยๆ ที่พวกท่านได้เสียไปตอนแพงอายุได้ราวๆ เจ็ดขวบพ่อกับแม่จึงรับมาเลี้ยงเพราะญาติของพระแพงไม่มีใครอยากรับและมีแม่ใหญ่ของเธอที่พร้อมจะรับไปเลี้ยงแต่ทว่าท่านดุมากพ่อกับแม่จังรับมาเลี้ยงแทน แต่ก็ใช่ว่าจะมีใครรักยัยนั่นเสมอไปเพราะอย่างน้อยก็มียายของฉันที่เห็นด้วยกับฉันในเรื่องนี้แต่พอยายไปบอกพ่อกับแม่ พ่อกับแม่ดันคิดว่ายายใส่ร้ายยัยแพงเพราะต้องการให้ท้ายฉันเพียงเท่านั้น

"คุณพระพายครับคุณปิ่นฝากของมาให้เราด้วย"นิติของคอนโดเอ่ยบอกและยื่นกล่องมาให้กับฉันซึ่งคุณปิ่นที่ว่าน่าจะเป็นป้าแม่บ้านของพ่อกับแม่ที่ฝากของมาให้กับฉัน

"ขอบคุณค่ะ"ฉันยกของนั้นขึ้นไปบนห้องพร้อมกับนิติที่ยกมาช่วยเพราะมันหนักและมีหลายกล่องพอเปิดออกมาก็เป็นพวกของกินของใช้และขนมต่างๆ มากมายที่ฉันชอบกินจนมาสะดุดกับกล่องหรูกล่องหนึ่งที่มีโน้ตแปะเอาไว้