LOGIN“Hoy teka lang! Saan niyo dadalhin ang katawan ni Jake! Dalhin niyo siya sa Hospital!” nagsisisigaw ako nang may pumasok sa loob na tauhan ni Davielle.“Halika na Ara. Kailangan ka ng lumipat sa itaas,” ani ni Nigel habang hatak-hatak ako.“Ano ba talaga ang plano niyo sa’kin? Pinatay pa talaga ninyo si Jake!”“Kung hindi namin siya binaril, marahil si Davielle ang namatay,” katwiran pa niya.“Ano naman ngayon kung mamatay siya? Eh dapat nga siya ang nasa kalagayan ni Jake ngayon,” sagot ko at inirapan ito.“At kakayanin mo ba talaga na makitang wala ng buhay ang minsan mo ng minahal?”Natigilan ako saglit dahil sa naging tanong niya. Sa tuwing naiisip ko ang ideya na ginamit lang ako ni Davielle, hindi ko maiwasan na masaktan. I really never see it coming. Masyado akong naging panatag at nasanay sa mga pinakita niyang kabaitan. Nasabi ko pa nga na complete package siya eh. Pero siya pala ang literal na bangungot sa buhay ko.“Sorry Ara, sumusunod lang din kami sa utos ni Davielle. Ka
[Tamarra’s POV]Nagising ako na hindi ko halos maigalaw ang mga kamay ko. Madilim at tahimik ang paligid. Napasinghap ako nang maalala ko ang lahat ng nangyari bago ako mawalan ng malay.Si Davielle.“Boss, mukhang gising na si Ara.” Boses iyon ni Miguel at kasunod na narinig ko ay mga yabag papalapit.Kahit papaano ay may liwanag na akong naaninag. Pumasok si Davielle kasama ang tatlo niyang kaibigan.“Boss Davielle, ano ang ibig sabihin nito?”Napalingon ako sa isang sulok nang marinig ko ang boses ni Jake. Nakagapos ang mga kamay at paa niya. Napatingin ako sa sarili kong katawan, pareho lang pala ang kalagayan namin.“Paano mo naatim na itali ang sarili mong asawa?” sumigaw si Jake nang makita niya ako. Nagtatangis ang kaniyang bagang at tila gusto niyang manlaban, pero bago pa man siya makakilos ay may itinurok si Nigel sa kaniya.“Ano’ng ibig sabihin nito?” nauutal kong tanong sa kanila.Nakatayo si Davielle pero hindi siya humaharap sa’kin.“I have to keep you here. Hindi ka p’w
[Davielle’s Point of View]“Gumawa kayo ng peke na kopya ng file na ito. Kailangan na maiba ang silyo, pero dapat hindi nila mahalata,” utos ko kina Nigel na ngayon ay naghahanda na ng mga armas.“Noted boss.”“Sa tingin mo boss, ano ang totoong pakay dito ni tanda? May balak ba siyang ibenta ito sa mga pulis?”Napa-isip ako dahil sa tanong ni Miguel. May punto naman siya. Maaaring pagkakitaan ni master Lou ang files na ito, o baka naman may iba pa siyang plano dito. “Bakit hindi na lang natin sunugin iyan at ng wala ng ibang makakuha pa?” mungkahi ni Bruce.“Hindi natin ito pweding basta na lang na sirain. Kailangan itong mapunta sa mga tapat na alagad ng batas,” sagot ko.“Ibibigay mo sa mga pulis? Madadamay ka niyan!”“Saka ko na ito ibibigay sa kanila kapag natapos na akong gumanti para sulit naman kung makulong ako,” sagot ko at ngumisi sa kanila.“Grabe ka talaga boss.”Lumabas ako saglit at napagdesisyunan kong dalawin si lola Lorna. Pagkarating ko sa bahay niya, hindi na ako
[Davielle’s Point of View]“Ano’ng klasing mukha yan? Para kang natalo sa lotto.”“Nag-away ba kayo ng honey mo?”“Baka hiniwalayan ni miss ganda.”Isa-isa ko silang tinapunan ng masamang tingin. Itinaas ko ang kamay ko at lahat sila gulat ang ekspresyon sa mga mukha.“Paano niyo nakuha iyan? Bumalik na ba ang alaala niya?” tanong ni Miguel habang hindi pa inaalis ang titig sa kamay ko.“I don’t know if she’s telling the truth.” Diretso akong pumasok at naupo sa swivel chair. Inilapag ko sa mesa ang red envelope kasabay ang isang hiwalay na folder.“Ano ba ang sabi niya?”“Hulaan ko. Hindi niya inaamin na may naalala na siya, tama?”I simply nod as an answer. “So, what now? Bakit hindi mo siya isinama dito? Hindi ba naninilikado ang buhay niyo doon?” pakamot-kamot sa ulo si Nigel habang hindi napirme sa kaniyang kinatatayuan.“The fudge Nigel. Maupo ka nga, nahihilo na ako sayo!” sita dito ni Miguel at hinila ito paupo.“I don’t care anymore!”“WHAT!” Lahat sila nanlaki ang mga mat
“N-No. Huwag kang lumapit sa’kin!” Napasigaw ako nang nagtangka siyang lumapit sa’kin. Dahan-dahan akong umatras, hanggang sa may mabangga akong matigas na bagay. No, hindi pala bagay. It’s Jake.“What’s wrong? We have to go home,” aniya at hinawakan ang nanlalamig kong kamay.“Sorry boss, hindi ko siya napigilan,” ani ni Jake na nakahawak na sa braso ko.“It’s fine. She’s right, hindi ko mabubuksan ang secret room na ito kung wala siya. Now, let’s go back home, baka matunugan pa tayo ng kalaban.”Malamig ang mga tingin ni Davielle. Nauna na siyang maglakad, hindi manlang ako tinanong kung ayos lang ba talaga ako. Hindi manlang ako hinintay.“See, I already told you, Ara,” bulong ni Jake kaya hindi ko mapigilan ang mga luha ko.“Did he really just used me, Jake?”He shrugged his shoulder at tinapik ang balikat ko. “Don’t worry, I’m still here, Ara.”“Get in the car, now!” maawtoridad na wika sa’kin ni Davielle. Gaya ng utos niya, sumakay ako sa kotse. “Sinundan mo ba kami?” tanong
“Can you give me enough time to think about it? Hindi madali ito para sa’kin,” wika ko at naupo na mabibigat ang mga balikat.“I will wait for your decision, Ara. Sana this time, maging mautak ka.”Tumango lang ako at kahit mabigat sa loob ko ang lahat ng nalaman ko, pinilit ko pa rin na ngumiti. “Hindi ka pa rin nagbabago. You still smile even the situation is tough.”“That’s life. Kailangan nating sumabay sa laro ng buhay.”Lumapit siya sa’kin at naupo sa tabi ko. “Always remember, nandito lang ako… handa akong maghintay sa muli mong pagbabalik.”Hindi pa rin talaga nag pro-process sa utak ko ang mga sinabi niya. About him, my bestfriends and about the past. Para bang ang hirap paniwalaan ang lahat. Maybe because I never see it coming. “By the way, are you aware that lola Lorna is also a Sanchez?”“Tama! She is also… wait. Possible kaya na magka pamilya pa kami?” Tumingin ako sa kaniya at napatingin naman siya sa’kin. “Kilala mo ba ang mga relatives ko?”I was frustrated when he






