Novels by Jenny

“Hoy teka lang! Saan niyo dadalhin ang katawan ni Jake! Dalhin niyo siya sa Hospital!” nagsisisigaw ako nang may pumasok sa loob na tauhan ni Davielle.“Halika na Ara. Kailangan ka ng lumipat sa itaas,” ani ni Nigel habang hatak-hatak ako.“Ano ba talaga ang plano niyo sa’kin? Pinatay pa talaga ninyo si Jake!”“Kung hindi namin siya binaril, marahil si Davielle ang namatay,” katwiran pa niya.“Ano naman ngayon kung mamatay siya? Eh dapat nga siya ang nasa kalagayan ni Jake ngayon,” sagot ko at inirapan ito.“At kakayanin mo ba talaga na makitang wala ng buhay ang minsan mo ng minahal?”Natigilan ako saglit dahil sa naging tanong niya. Sa tuwing naiisip ko ang ideya na ginamit lang ako ni Davielle, hindi ko maiwasan na masaktan. I really never see it coming. Masyado akong naging panatag at nasanay sa mga pinakita niyang kabaitan. Nasabi ko pa nga na complete package siya eh. Pero siya pala ang literal na bangungot sa buhay ko.“Sorry Ara, sumusunod lang din kami sa utos ni Davielle. Ka

[Tamarra’s POV]Nagising ako na hindi ko halos maigalaw ang mga kamay ko. Madilim at tahimik ang paligid. Napasinghap ako nang maalala ko ang lahat ng nangyari bago ako mawalan ng malay.Si Davielle.“Boss, mukhang gising na si Ara.” Boses iyon ni Miguel at kasunod na narinig ko ay mga yabag papalapit.Kahit papaano ay may liwanag na akong naaninag. Pumasok si Davielle kasama ang tatlo niyang kaibigan.“Boss Davielle, ano ang ibig sabihin nito?”Napalingon ako sa isang sulok nang marinig ko ang boses ni Jake. Nakagapos ang mga kamay at paa niya. Napatingin ako sa sarili kong katawan, pareho lang pala ang kalagayan namin.“Paano mo naatim na itali ang sarili mong asawa?” sumigaw si Jake nang makita niya ako. Nagtatangis ang kaniyang bagang at tila gusto niyang manlaban, pero bago pa man siya makakilos ay may itinurok si Nigel sa kaniya.“Ano’ng ibig sabihin nito?” nauutal kong tanong sa kanila.Nakatayo si Davielle pero hindi siya humaharap sa’kin.“I have to keep you here. Hindi ka p’w

[Davielle’s Point of View]“Gumawa kayo ng peke na kopya ng file na ito. Kailangan na maiba ang silyo, pero dapat hindi nila mahalata,” utos ko kina Nigel na ngayon ay naghahanda na ng mga armas.“Noted boss.”“Sa tingin mo boss, ano ang totoong pakay dito ni tanda? May balak ba siyang ibenta ito sa mga pulis?”Napa-isip ako dahil sa tanong ni Miguel. May punto naman siya. Maaaring pagkakitaan ni master Lou ang files na ito, o baka naman may iba pa siyang plano dito. “Bakit hindi na lang natin sunugin iyan at ng wala ng ibang makakuha pa?” mungkahi ni Bruce.“Hindi natin ito pweding basta na lang na sirain. Kailangan itong mapunta sa mga tapat na alagad ng batas,” sagot ko.“Ibibigay mo sa mga pulis? Madadamay ka niyan!”“Saka ko na ito ibibigay sa kanila kapag natapos na akong gumanti para sulit naman kung makulong ako,” sagot ko at ngumisi sa kanila.“Grabe ka talaga boss.”Lumabas ako saglit at napagdesisyunan kong dalawin si lola Lorna. Pagkarating ko sa bahay niya, hindi na ako

[Davielle’s Point of View]“Ano’ng klasing mukha yan? Para kang natalo sa lotto.”“Nag-away ba kayo ng honey mo?”“Baka hiniwalayan ni miss ganda.”Isa-isa ko silang tinapunan ng masamang tingin. Itinaas ko ang kamay ko at lahat sila gulat ang ekspresyon sa mga mukha.“Paano niyo nakuha iyan? Bumalik na ba ang alaala niya?” tanong ni Miguel habang hindi pa inaalis ang titig sa kamay ko.“I don’t know if she’s telling the truth.” Diretso akong pumasok at naupo sa swivel chair. Inilapag ko sa mesa ang red envelope kasabay ang isang hiwalay na folder.“Ano ba ang sabi niya?”“Hulaan ko. Hindi niya inaamin na may naalala na siya, tama?”I simply nod as an answer. “So, what now? Bakit hindi mo siya isinama dito? Hindi ba naninilikado ang buhay niyo doon?” pakamot-kamot sa ulo si Nigel habang hindi napirme sa kaniyang kinatatayuan.“The fudge Nigel. Maupo ka nga, nahihilo na ako sayo!” sita dito ni Miguel at hinila ito paupo.“I don’t care anymore!”“WHAT!” Lahat sila nanlaki ang mga mat

“N-No. Huwag kang lumapit sa’kin!” Napasigaw ako nang nagtangka siyang lumapit sa’kin. Dahan-dahan akong umatras, hanggang sa may mabangga akong matigas na bagay. No, hindi pala bagay. It’s Jake.“What’s wrong? We have to go home,” aniya at hinawakan ang nanlalamig kong kamay.“Sorry boss, hindi ko siya napigilan,” ani ni Jake na nakahawak na sa braso ko.“It’s fine. She’s right, hindi ko mabubuksan ang secret room na ito kung wala siya. Now, let’s go back home, baka matunugan pa tayo ng kalaban.”Malamig ang mga tingin ni Davielle. Nauna na siyang maglakad, hindi manlang ako tinanong kung ayos lang ba talaga ako. Hindi manlang ako hinintay.“See, I already told you, Ara,” bulong ni Jake kaya hindi ko mapigilan ang mga luha ko.“Did he really just used me, Jake?”He shrugged his shoulder at tinapik ang balikat ko. “Don’t worry, I’m still here, Ara.”“Get in the car, now!” maawtoridad na wika sa’kin ni Davielle. Gaya ng utos niya, sumakay ako sa kotse. “Sinundan mo ba kami?” tanong

“Can you give me enough time to think about it? Hindi madali ito para sa’kin,” wika ko at naupo na mabibigat ang mga balikat.“I will wait for your decision, Ara. Sana this time, maging mautak ka.”Tumango lang ako at kahit mabigat sa loob ko ang lahat ng nalaman ko, pinilit ko pa rin na ngumiti. “Hindi ka pa rin nagbabago. You still smile even the situation is tough.”“That’s life. Kailangan nating sumabay sa laro ng buhay.”Lumapit siya sa’kin at naupo sa tabi ko. “Always remember, nandito lang ako… handa akong maghintay sa muli mong pagbabalik.”Hindi pa rin talaga nag pro-process sa utak ko ang mga sinabi niya. About him, my bestfriends and about the past. Para bang ang hirap paniwalaan ang lahat. Maybe because I never see it coming. “By the way, are you aware that lola Lorna is also a Sanchez?”“Tama! She is also… wait. Possible kaya na magka pamilya pa kami?” Tumingin ako sa kaniya at napatingin naman siya sa’kin. “Kilala mo ba ang mga relatives ko?”I was frustrated when he

Gaya ng ipinangako ni Lawrence, hindi nga siya umalis ng mansion kinaumagahan. Maaga siyang nagising, at pagbaba ko sa sala, sinabi na lang sa'kin ni Butler Paul na nasa kusina daw ito at nagluluto. Dahan-dahan naman akong naglakad upang silipin siya. Napangiti ako nang makita ko itong nagluluto na sumasayaw-sayaw pa habang kumakanta. "Maganda yata ang gising ng isang ito," bulong ko at umiling. Hinayaan ko lang siya sa ginagawa niya at hindi ko na inabala pa. Dumeritso na ako sa garden upang maglakad-lakad, para naman ma exercise ang katawan ko. Labis kung kinagigiliwan ang naghahalong amoy ng mga bulaklak na halaman namin, mas nangingibabaw pa nga ang halimuyak ng sampagita. No wonder kung bakit ito ang naging pambansang bulakalak. "Good morning love! Dinala ko na rito ang breakfast natin, naisip ko kasi mas maganda kung preskong hangin ang nalalanghap mo habang kumakain tayo," ani ni Lawrence na naglalakad habang may dala-dalang plato. Sa likod niya naman nakasunod si Butler Pa

Kahit gustuhin ko man na layuan na lang si Lawrence, hindi sang-ayon sa plano ko itong si Boboy. Siguro kung maliit pa ang tyan ko, tiyak na kahit hindi niya ako tulungan, makakaya kong lumayo mag-isa."We're here." Binuksan na niya ang pinto ng kotse pero bago ako tuluyang makababa, hinawakan pa niya ang kamay ko. "Huwag kang padalos-dalos. Hintayin mo muna na lumabas ang bata bago ka magdesisyon. Malay natin, magbago pa ang isip ng asawa mo."Tumango na lang ako at nagbuntong hininga. "Salamat sa lahat Boboy."Nginitian niya lang ako at tinapik sa balikat. "Nandiyan ka na pala Love. Kumusta? Masakit pa ba ang ulo mo? Ano ang sabi ng doctor?"Kaagad akong sinalubong ni Lawrence. Niyakap niya ako at hinalikan sa noo. "Thank you David, ingat ka sa byahe." Kinawayan niya si David bago ito tuluyang naka alis."Love, nagkita na ba kayo ni Abby?" Hindi ko mapigilan na magtanong sa kaniya. Naglalaro pa rin sa isip ko ang mga sinabi ni Abby kanina. Palagay ko may koneksiyon siya sa unang

[AFTER 3 MONTHS]Sobrang tahimik sa bahay simula ng bumalik na ako sa mansion. Lagi na lang ako sa kwarto dahil mabilis na rin akong makaramdam ng pagod dahil malaki na ang tyan ko. Si Lawrence naman laging wala, busy sa business at panay out of town sila. Aaminin kung nakakabagot sobra.Napaigtad ako nang biglang tumunog ang cellphone ko na nakapatong lang sa kama. It's Boboy calling."Katkat, tama nga ang hinala mo. May inilagay sa relos na ibibigay ni Anthony sa asawa mo. It's a tracker," aniya kaya napaupo ako ng wala sa oras."Kaya pala natunton tayo ng mga taong 'yon sa beach? Sinasabi ko na nga ba, si Anthony ang banta sa buhay ni Lawrence," sagot ko na nagngingitnhit sa galit.Anthony never calls me again, hindi na siya nagparamdam sa'kin after noong nawala si lolo. Baka nalaman niya na hindi ako talaga pumapanig sa kaniya kaya siya na mismo ang gumagawa ng paaraan para makaganti."Oo, iyon nga ang dahilan. Ito ang masasabi ko sa'yo Katkat, huwag kang lalabas sa mansion niyo,

“Akala ko ba busy ka?” untag ko sa kaniya, at pakiramdam ko nagsasalubong pa ang aking mga kilay. “I can cancel all my meetings just to be with you, Love,” aniya kaya hindi ko tuloy mapigilan ang sarili ko na mapangiti. Hinawakan niya ako sa pisnge at napansin ko naman ang bago niyang relos na tila may kakaiba akong napansin. Hindi ko na lang ito ipinahalata sa kaniya.“You miss us?” tanong ko at walang ano-ano’y hinalikan niya ako sa labi.“I miss you a lot. Sa bawat minuto ikaw lang ang laman ng isip ko,” aniya. Hawak kamay kaming naglakad sa buhangin at sabay namin na pinagmasdan ang mga alon at pinakinggan ang paghampas nito sa dalampasigan. Napaka gaan sa pakiramdam, pakiramdam na minsan ko na lang ulit naramdaman simula nang makilala ko siya. “Mukhang malalim yata ang iniisip mo, love?” tapik sa’kin ni Lawrence na nanliliit pa ang mga mata.Sa mga nangyayari ba naman sa buhay ko, sa mystery na bumabalot dito, siguro normal lang talaga na mag isip ako ng sobrang lalim.Umi

“Bakit ganiyan ang mukha mo?” salubong sa’kin ni Boboy nang lumabas na ako sa kwarto.“Para bang binabangungot na naman ako kagabi,” wika ko at napa buntong hininga. “Huwag kang masyadong mag papaka stress,” aniya.Napapansin ko, simula ng magbuntis ako, mas nagiging madalas na rin ang mga masama kung panaginip. Hindi ko alam kung dahil lang sa pagbabago ng hormones ng katawan ko, o may kung ano pang dahilan. Basta’t ang tanging alam ko, may mali, at may dapat akong alamin.Tinanguan ko na lang siya at dumiretso na ako sa kwarto ni lolo at nakita ko naman na may hinahalungkat siya sa kaniyang aparador. Nilapitan ko siya ngunit tumigil siya sa kaniyang ginagawa nang mapansin niya ang paglapit ko. “Apo,” tawag niya sa’kin. “Lolo, may hinahanap po ba kayo?” Umiling siya at naupo sa kama niya. Pinagmasdan ko lang siya at napansin ko ang pag-iwas niya ng tingin sa akin. Tila ba ayaw niya akong tingnan sa mga mata.“Lolo may masakit po ba sa’yo?” muli kong tanong sa kaniya. Kagaya kanin

Malalim na nga ang gabi ngunit hito pa rin ako nakadungaw sa bintana habang malayo ang tanaw at malalim ang iniisip. Hindi mawala-wala sa isip ko ang mga sinabi kanina ni Boboy. Alam ko naman na nagsasabi siya ng totoo, pero bakit pakiramdam ko naman, hindi ko talaga iyon sinabi. Dahan-dahan akong lumabas sa silid ko at sinilip kong may mga nakabantay ba sa labas. Nakita ko ang dalawa na natutulog na. Maingat akong naglakad papunta sa kuwartong itinuro ni Boboy kanina. Sa tingin ko, nandiyan ang daan patungo sa underground. Pinihit ko ang doorknob at napa atras pa ako saglit dahil sa dilim sa loob. Kinapa ko ang cellphone na nasa bulsa ko at binuksan ang flashlight. Hinanap ko kaagad ang switch ng ilaw.Mga cartoon, mga lumang gamit at mga paintings. Ito ang bumungad sa’kin. Ngunit nasaan ang undergound? Wala namang ibang pinto dito, liban sa pinasukan ko. Isa-isa kong nilapitan ang mga cartoon na naglalakihan. Sinilip ko kung ano ang nasa loob ng isa, at puro mga scratch papers ang

[Jiro Del Fiero]Hindi maiwasan ni Jiro na mapangiti sa tuwing naaalala niya ang napaka among mukha ni Mirabelle, ngunit isang pangamba ang pumipigil sa kaniya na tuluyan itong bigyan ng pansin. He's not afraid of his father, but he's afraid of lossing Mirabelle. "What now, Boss? Ano'ng gagawin natin sa mga taong iyon? Hinahanap na sila ng mga ibang tauhan ni Mr. Chong."Nabalik sa kasamang lalaki ang kaniyang attention nang muli itong nagsalita. "Kill them if needed. Kung wala silang ikakanta, patayin nalang natin. There's no room for third chance, masyado na silang sinuswerte."Yes, hindi gaano kahaba ang kaniyang pasensiya at ang pumatay? Normal na iyon sa kaniya dahil iyon ang laro sa kapalaran niya."Kapag pinatay natin sila, tiyak mag ngingitngit sa galit ang leader nila. This may put our life at stake."Halata ang takot sa mukha ng lalaki pero nginisihan lang ito ni Jiro. Tinapik ang balikat at hinarap."Why are you scared Kyle? You have nothing to loss, you said it yourself

[JIRO DEL FIERRO]"Malaki ang maitutulong ng kompanya nila Samantha, sa kompanya natin. Bakit biglaan ang naging desisyon mo, Jiro?""Just let me do what's right. Huwag mo ng panghimasukan ang personal kong desisyon," malamig na tugon nito sa ama. "Don't tell me you fall in love to that girl you just met somewhere."Bahagyang natigilan si Jiro at muling nagflash sa kaniyang memorya ang unang tagpo nila ni Mirabelle. The moment she accidentally kissed him. For Jiro, it wasn't an ordinary kiss at all. Marami na siyang nahalikan na babae, but Mirabelle's kiss hits different."Falling in love can't be registered on my vocabulary. You know it dad. It's you who teach me not to love," aniya at hinarap ang ama na ngayon ay naka di kwatro pa."Mabuti. Pero ngayon, ano naman ang maitutulong ng babaeng iyan sa paglago ng negosyo natin?""Belle is not just a simple girl, don't dare underestimate her." Hindi niya mapigilan na pagtaasan ng boses ang ama dahil sa pakiramdam niyang, iniinsulto nito

Umaga na, ngunit nanatiling mabigat ang pakiramdam ni Mirabelle. Halos hindi siya nakatulog buong gabi, hindi dahil sa ingay, kundi dahil sa mga tanong na paulit-ulit na tumatakbo sa kanyang isipan. Sino ba talaga si Jiro Del Fierro sa likod ng maskarang kanyang isinusuot sa publiko? Lumabas siya ng kwarto para uminom ng tubig, ngunit paglapit niya sa kusina ay nadatnan niyang may tao na roon, si Jiro. Nakasuot ito ng simpleng gray shirt at sweatpants, basang-basang buhok na tila bagong ligo, at may hawak na tasa ng kape. Nagulat din ito sa kanyang pagdating. Sandali silang nagkatitigan. Walang salita. “Good morning,” bati ni Mirabelle, bahagyang inilayo ang tingin. Naiilang man siya, pero hindi rin naman niya kayang tiisin ang sobrang katahimikan. “Maaga kang nagising,” sagot ni Jiro, saka muling humigop ng kape. “Couldn’t sleep.” Tahimik na tumango si Jiro. Akala ni Mirabelle hanggang doon nalang ang pag uusap nila. Pero laking gulat niya nang bigla itong mag-alok. “Gu

The silence in the Del Fierro mansion was suffocating. Mirabelle stood by the massive window of the guestroom which is now her room, for now, gazing out at the immaculately trimmed garden. Everything about this place screamed power and control. From the high ceilings down to the marble tiles, it was a palace fit for a king… or in this case, a billionaire kingpin like Jiro Del Fierro. Huminga siya ng malalim at maya-maya'y napabuga na lang sa hangin. She didn't expect this coming. Maya-maya pa ay may kumatok mula sa pintuan. "Come in," she said. Bumukas ang pinto at pumasok ang isang matangkad na babae na naka uniporme ng itim. "Good morning, Ma’am Mirabelle. Sir Jiro instructed me to prepare you for your first public appearance as his fiancée. There’s a charity gala this evening.” Napatayo si Mirabelle at tila gulat na gulat. “Tonight? I didn’t know we were already---” “Mr. Del Fierro said it's time to make the engagement public.” Her stomach twisted. Nagsimula na na

Ilang araw na ang lumipas simula nang pumirma si Mirabelle ng kontrata bilang substitute fiancé ni Jiro Del Fierro, pero parang taon na ang lumilipas sa pakiramdam niya. Sobrang bigat ng pakiramdam niya animo'y dinaganan ng mabigat na bato. Mas gugustuhin na lang niyang magtrabaho sa hospital kaysa tumira sa isang mansion na mukha naman siyang nakatulong. Ang bawat umaga ay punong-puno ng tensyon. Ang bawat gabi ay puno ng tanong, lalo na’t wala pa rin siyang balita mula kay Bryan, ang tunay niyang boyfriend na tila naglaho nang parang bula. Mula sa simpleng buhay probinsyana, ngayon ay kasama na niya ang isa sa pinakamakapangyarihang lalaki sa bansa, isang lalaking maangas, mapanakit, at misteryoso. At ang pinakamasaklap, hindi niya alam kung anong puwedeng gawin nito sa kanya sa oras na mainis o mawalan ng interes. Nakakatakot ang awra ng nag iisang Jiro Del Fierro, ngunit hindi niya maikaka ila ang kagwapuhan nito, na tila hindi bumabagay sa pangit na pag uugali. “From now o

Hindi pa rin makapaniwala si Mirabelle sa mga nangyayari. Isang araw lang ang lumipas mula nang dumating siya sa Maynila, pero parang gumuho na ang buong mundo niya. Tila ba gusto niya na lang isipin na nananaginip lang siya. From a simple doctor who only wanted to surprise her long-distance boyfriend, she is now trapped in the mansion of Jiro Del Fierro, the cold and intimidating billionaire she mistakenly kissed. Nasa loob siya ngayon ng isang malawak at marangyang silid. Marble floor, chandeliers, elegant na mga painting sa bawat sulok, pero kahit ganoon kaganda ang paligid, ramdam niya ang takot at pangamba sa bawat hakbang niya sa bahay na ito. She would rather stay in a simple room. “Ito ba ang magiging kulungan ko?” tanong niya sa sarili habang iniikot ang paningin sa loob ng silid. Maya-maya, bumukas ang pinto. Pumasok si Jiro na naka-itim na long sleeve, naka-bukas ang unang dalawang butones, at may dalang folder. “Bihis,” utos nito. “May pipirmahan tayo.” “Ano na

I remained silent throughout the drive. How did he convince me to marry him again? Oh, right... it was because of the contract. But I initially thought it was just a fake marriage. Why did I agree to make it real? There isn’t even divorce in this country."We’re here. Let’s go," he said, opening the car door. He assisted me as I stepped out, as if I were some kind of very important person.I looked around and saw nothing but towering trees. The breeze was cold, and the surroundings were deathly quiet."Come," he said. I just let him hold my hand as we walked.He’s so gentle right now.We stopped at a spot surrounded by candles. I spotted a table in the center, already set with food. Wow, we really must have been traveling since nightfall."I thought this was a business trip?""This is our honeymoon. I told you earlier, didn't I?" he said, avoiding my gaze."Honeymoon?""Let’s consider this our first date," he added."So the wedding and the 'fun' came before the actual date? You’ve got

"What's wrong, Grandpa?" Lawrence asked, concerned about my grandfather's behavior.It was as if he snapped back to reality, loosening his grip on my hand. It looked like he was afraid I might get close to Lawrence."Ah, i-it's nothing. Come in," he said, finally letting Lawrence enter our humble home. It was a bit embarrassing though, our place was nothing compared to their mansion."Sorry, we don’t have air conditioning here," Grandpa added."Oh, that’s no problem at all, Grandpa." Lawrence casually sat on the couch, smiling as he spoke to him."Actually, I’d like to ask your permission to bring Kath with me on a business trip. She'll be gone for a few months. But don’t worry, I’ll take good care of her," he began.I clearly saw a change in Grandpa’s expression. He frowned slightly, and I could sense unease in his eyes."Sweetheart, I thought---""Grandpa, he's my new boss now. He’s the only son of Mr. Ernesto Llego," I interrupted him.He fell silent for a moment. That made me nerv

I woke up to Lawrence nudging me. I gave him a “What do you want?” look, but he just stared into my eyes.“Don’t look at me like that. Are you looking for trouble?” I warned him.“Dad and Mom are here already. I’ve been trying to wake you up for a while—you're such a heavy sleeper,” he complained while scratching the back of his neck.“What?! What should I do?” I asked frantically as I quickly fixed myself. “I’ll take a shower first,” I said and ran straight to the shower room. My hands were even trembling as I turned the shower knob. My panic level was off the charts.How am I supposed to face them? What should I say first? I ended up slapping myself.“One wrong move and I’ll end up on his father’s death list. Lawrence’s father is a mafia boss, so I need to behave properly this time.”I took three deep breaths before finally coming out of the bathroom. I saw Lawrence placing a paper bag on the bed.“Wear this. It will suit to your fair skin.”The clothes he bought looked so luxurious

He began unhooking my bra, so I started to panic. I almost pushed him away out of nervousness, but he just smirked and continued what he was doing.I can't help but moan because of the sensation he is giving m e. I close my eyes and grip on his hair."That's right, Kath." "Moan my name, love," he said as he slowly unbuttoned my blouse."Are you sure we'll have s*x here?" My hesitation."Where do you want to go?""How about at home, maybe someone will see us here. Oh, and if someone hears us, it would be embarrassing," I said."I understand your point, but since we've already started. Let's just have another round at home," he said and immediately kissed me. He kissed me again on my lips and it went down to my neck, then to my chest, and that's when I completely gave in. I can feel that I'm so wet down ony private part."You're a good kisser, my wife."I felt shy because of his compliment."Want me to eat your flower?"I immediately shook my head. "No." I haven't even had a half bath

Madam Luz practically pushed me toward him,she was clearly thrilled.Goodness, is she really still getting giddy at her age?If only she knew the truth… she wouldn’t be laughing, and she definitely wouldn’t feel giddy.I never thought I’d see him again. I only ruined his wedding, and now he’s marrying me, and planning to get me pregnant too.“Where are you taking me?”“We’re getting married,” he said, and I accidentally cursed out loud.“What? It’s only been a few hours since I accepted your deal and you want to get married already? What is this, a rush wedding? Afraid the bride might run off?”I said, half-laughing, half-irritated.“I’m deadly serious. Don’t worry, it’s just a civil wedding. My mom and dad don’t even know. They’re coming home tomorrow afternoon, so we need to hurry.”His words made me feel dizzy. A civil wedding without his parents? He might as well forge a marriage contract.“Why don’t you just make a fake marriage contract?”“My dad is smart, you really think I cou

"What do you think I am? A murderer? For your information, yes, we may be poor, but my grandfather raised me well."I couldn't help but get angry, though I tried to control myself. Yes, I once fooled him in the past, but it feels like he’s going overboard."Will you accept the deal or not? Let's stop wasting time."His mood suddenly shifted. He sat down in his swivel chair and looked at me directly.I walked slowly toward the table, took a deep breath, and finally spoke."Okay, I’ll accept the deal. I’ll marry you, not because I’m guilty of your accusations, but because I want to prove that you’re wrong."He grinned and clapped."Alright then, I’ll sign this contract. Seems like you’re obedient after all," he said, then immediately signed the contract."Why do you look so sad? You should be proud, you’re about to marry someone like me. Imagine, you once ruined my wedding… now you’re the bride.""Should I be happy about that? I'm marrying a billionaire, so what? You’re probably just go