로그인Hitting 100,000 followers feels unreal. To my amazing readers, thank you for being my inspiration and my strength. I promise to keep writing stories worth your time and love.
Gabi na nang makauwi si Zion.Nadatnan nito si Cassandra sa sala, nakaupo sa gilid ng sofa, hawak ang envelope. Walang galit sa mukha niya. Pero sobrang kalmado niya na mas nakakatakot kaysa sigaw.“Cass,” tawag nito.Dahan-dahan itong tumingin sa kanya.“Walang asthma attack si Chelsea,” sabi niya.Natigilan ito.“May records ako. Normal ang vitals. No acute respiratory distress. Observation lang. Hindi emergency.”Dumilim ang mukha ni Zion. “Saan mo nakuha iyan?”“Does it matter?”“Yes.”Tumayo si Cassandra. “Mas importante ba kung paano ko nakuha kaysa sa laman?”“Cassandra, hindi mo kailangang gumawa ng kuwento dahil sa selos.”Parang may huminto sa loob niya.Hindi siya agad nakapagsalita.Pagkatapos, dahan-dahan siyang napangiti.Masakit. Durog ang puso niya.“Hindi ka naniniwala sa akin?”“Wala akong sinasabing ganyan.”“Pero iyon ang ibig mong sabihin.”“Cass, kilala kita. Gagawin mo ang lahat maitali mo lang ako.”Humigpit ang hawak niya sa envelope.“Kilala mo nga ba ako?” a
Pumasok si Cassandra sa office na parang ordinaryong araw lang.Maayos ang buhok niya. Light makeup. Neutral ang labi. Nakangiti siya nang sapat para walang magtanong kung bakit parang may malaking bato sa dibdib niya.Pero sa loob, pagod na pagod na siya.“Hey.”Napakurap siya nang biglang sumulpot si Fiona sa tabi niya, may hawak na iced coffee at ekspresyong halatang may planong delikado.“Breaktime. Tara.”“Saan?”“Sa hospital.”Nanigas si Cassandra. “Fiona…”“Magpunta tayo doon para malaman natin kung totoong may sakit si Chelsea.”“Fiona, tama na.”Napahinto ito. “Ano? Susuko ka na lang basta?”Huminga nang malalim si Cassandra. Tumingin siya sa paligid, sinigurong walang nakakarinig.“Ke totoong may hika o wala, wala namang mababago,” mahina niyang sabi. “That girl is important to Zion.”“Exactly. Kaya dapat malaman natin kung niloloko niya si Zion.”“Paano kung hindi?”“Then at least alam natin.” Inilapit ni Fiona ang mukha. “Pero paano kung oo? Paano kung ginagamit lang niya
Sa loob ng bahay, sa gitna ng kandila at musikang unti-unting humihina, pinili muna ni Cassandra na manatili.Kahit bukas, baka masaktan na naman siya.“Cass…” bulong ni Zion sa pagitan ng mga halik, ang noo niya nakadikit sa noo nito. “I know I hurt you. I know I made you feel like you had to beg for a place in my life. Pero hindi ganoon ‘yun.”Hinawakan niya ang pisngi nito, dahan-dahang hinaplos ang kanyang mukha.“Stay with me…”Mas lumalim ang boses nito.“I don’t know how to say everything yet… but I know this. Kapag kasama kita, I’m a different person. Somehow, I feel happy.”“Matagal na kitang mahal. Tahimik akong umaasang kahit minsan, mapapansin mo rin ako.”Nanginig ang labi niya.“Nasabi ko na ang feelings ko, wala akong pagsisisihan. I love you, Zion.”Nanginginig ang kamay na nakahawak siya sa dibdib nito. Tumingkayad siya at inangat ang mukha upang maabot ang labi ng asawa.She will create another memory.Sa una banayad ang halik pero hindi nagtagal, pinasok nito ang di
Tahimik si Cassandra.Fiona crossed her arms. “Ayoko sa’yo, Cassey.”“The feeling is mutual,” aniyang humigop ng kape.“Pero mas ayoko sa babaeng sinungaling. Malilintikan ang babaeng higad na ‘yan,” ani Fiona.Napatingin sila sa isa’t isa.At sa kabila ng lahat, selos, inis, galit, at sakit, may kakaibang kasunduan na nabuo sa pagitan nila.Hindi friendship.Hindi pa.Pero alliance.Fiona leaned closer and whispered, “We need proof.”Cassandra’s grip tightened around the iced coffee.“Proof of what?”Fiona smiled.This time, it wasn’t pretty.It was dangerous.“Na hindi hika ang sakit ni Chelsea. Kundi pagiging makapal ang mukha at oportunista.”***Pagod na pagod si Cassandra nang umuwi siya nang gabing iyon.Hindi lang sa trabaho. Hindi lang sa pakikipag-usap kay Fiona. Hindi lang sa paulit-ulit na pag-iisip kung totoo ba ang hika ni Chelsea o isa lamang itong paraan para tawagin si Zion kung kailan nito gusto.Pagod siya sa lahat.Sa paghihintay.Sa pag-intindi.Sa pagiging asawa
“Umabsent tayo.”Tahimik na nakahiga si Cassandra, nakatalikod pa rin kay Zion. Ramdam niya ang braso nitong nakapulupot sa baywang niya.Dati, isang yakap lang ni Zion, okay na siya.Pero ngayon, kahit nakayakap ito sa kanya, may parte ng dibdib niyang nananatiling manhid.“May pasok ako.”“Mag-excuse ka na lang.”Hindi siya agad sumagot.Sa dilim, nakatitig lang siya sa pader.Sinusubukan nitong bumawi.At iyon ang pinakamahirap sa lahat. Hindi pa niya kayang bitawan si Zion. In fairness naman kay Zion, minsan, maayos ang pakikitungo nito sa kanya at nararamdaman niyang mahalaga siya. O baka naman halusinasyon lamang niya ang mga ito.“Cass,” bulong nito. “Mamasyal tayo bukas.”Pumikit siya.Eleven months.Kailangan niyang mag-ipon ng alaala.Dahil balang araw, kapag wala na siya sa tabi nito, iyon na lang ang madadala niya.“Sige,” sabi niya sa wakas.Mas humigpit ang yakap ni Zion. Hindi ito nagsalita, pero naramdaman niya ang paghinga nitong bahagyang lumuwag.At ang nakakatawa,
Hindi nagsalita si Cassandra.Hindi na rin siya nagtanong.Nakatingin lang siya sa screen ng pelikula habang hindi na pumapasok sa isip niya ang kahit anong eksena. Narinig niya ang maikling sagot ni Zion.“I’ll be there.”Yumuko si Zion palapit sa kanya.“I need to go,” mahinang sabi nito. “Chelsea needs me.”Hindi may emergency.Chelsea needs him.Parang hindi siya maiiwan sa gitna ng madilim na sinehan.Ngumiti si Cassandra.“Okay. Ingat.”Nagtagal ang tingin ni Zion sa kanya. Para bang may hinihintay ito.Pero wala siyang sinabi.Tumango ito, saka tumayo.Pinanood niya itong lumabas sa row, bumaba sa aisle, at tuluyang mawala sa pintuan ng sinehan.Tila niyakap siya ng dilim.At biglang napakalaki ng bakanteng upuan sa tabi niya.Tumatawa ang mga tao sa paligid.May romantic scene sa screen.Pero si Cassandra, nakatitig lang.Hindi niya maintindihan ang palabas. Hindi niya alam kung bakit tumatawa ang mga tao. Ang alam lang niya, bakante ang upuan sa tabi niya.At iyon ang mas mas
“Ma, puntahan mo siya para makita mo po itsura niya,” anas ni Dahlia, nakahawak sa laylayan ng damit ni Maya. “Totoo po sinasabi ko, ang pogi ni Daddy Dennis.”Napatingin si Maya sa anak, At gusto niyang makita kung paano magpapaliwanag si Lucas kung siya ang makakita. Aamin na kaya ito?Kumilos siy
Ibinaba ni Lucas ang cellphone na hawak nang dumikit si Camille. Huminga siya ng malalim bago pa niya maitulak ang babae ng kumapit pa sa braso niya.The hall burst into applause as the opening program starts. Flashbulbs exploded. Nagkagulo ang mga reporter. Maya stood beside Candice, smiling polit
Tahimik si Mang Dennis.Parang may binibilang ito sa utak.Parang may sinusukat. Nasaktan siya. Mukhang nagdadalawang isip pa ito.“Okay,” malumanay ngunit matigas niyang sabi. “Kung ayaw mong sumagot… ako na.”Umupo siya sa sofa sa tabi nito.“Magsama na tayo, Mang Dennis.”Nanlaki ang mata nito.“
“Tara, sa CR,” ani Mang Dennis at binuhat si Maya.“Huy, bakit?” aniyang alam naman niya ang nais nitong mangyari. Mahina ang kanyang pagtutol.“Itutuloy natin ang nasimulan.”“Baka magising si Dahlia.”Ibinaba siya nito sa lababo at agad siniil ng halik. Mabilis nilang inalis ang mga damit.Naging







