LOGINKinagabihan, nadatnan ni Cassandra ang isang mamahaling paper bag sa ibabaw ng dining table.Hindi niya agad iyon ginalaw.Alam niya kung kanino galing. Kahit walang pangalan. Kahit hindi niya pa binubuksan.Nakatayo si Zion sa may counter, tahimik na pinapanood ang reaksiyon niya. Nakasuot ito ng simpleng black shirt, mukha pa ring malamig at kontrolado, pero may bahagyang tensiyon sa panga nito na hindi na nakakalusot sa kanya.“Para sa’yo,” sabi nito.Dahan-dahang nilapitan ni Cassandra ang paper bag. Nang buksan niya iyon, tumambad sa kanya ang isang mamahaling bag.Maganda.Mahal.Pero walang kahit anong init na dumampi sa dibdib niya.Dati, baka kinilig siya. Dati, baka pinaniwalaan niyang iniisip siya ni Zion. Dati, baka hinawakan niya iyon na parang patunay na may lugar siya sa buhay nito.Pero ngayon, iba ang dating.Parang hindi regalo. Parang pantakip sa sugat na ito rin ang gumawa.Ibinalik niya ang bag sa paper bag at itinulak palayo.“Hindi ako si Chelsea.”Natigilan si
Tiningnan ni Cassandra si Zion. “So boyfriend ka niya, Zion?”Nagbago ang mukha nito. Hindi galit. Hindi rin guilty.“Hindi,” sabi nito, kalmado pero mabigat ang boses. “Hindi ako boyfriend ni Chelsea.”Dapat nakahinga siya.Dapat gumaan ang dibdib niya.Pero hindi.Dahil kapag sobrang sakit na ng sugat, hindi sapat ang isang salita para maging gamot.“Bakit ganito ang sinasabi niya sa public?” tanong ni Cassandra. “Bakit hinahayaan mong ganito ang dating?”“Hindi ko alam na ganyan ang sinasabi niya.”“Hindi mo alam.” Napangiti siya nang mapait. “Ang dami mong hindi alam kapag ako na ang nasasaktan.”Umigting ang panga ni Zion. “Wala kang dapat ipagselos.”“Hindi mo puwedeng sabihin na wala akong dapat ipagselos habang may babaeng nagsasabing boyfriend ka niya.”“Cass --”Lumapit si Zion at inabot ang kamay niya, pero mabilis siyang umatras.Natigilan ito.At sa maliit na pag-atras na iyon, parang may nabasag din sa mukha nito.“Cass, look at me.”“Bakit?” tanong niya, basag ang boses
“Cass, lasing ka na. Umuwi na tayo para makapagpahinga ka,” sabi ni Zion.Umiling si Cassandra. Kumapit siya sa kuwelyo nito, mahina pero desperado.“Zion, sagutin mo ang tanong ko,” aniyang basag ang boses. “May pag-asa ba ako sa puso mo? Kahit konti lang?”Natigilan si Zion.Parang may humigpit sa dibdib nito habang nakatingin sa mga matang punong-puno ng luha. Hindi siya nagde-demand. Nagtatanong lang. Nanghihingi lang ng kahit maliit na puwang.Napangiti si Cassandra nang masakit. “Kasi kung meron… kahit konti lang… maghihintay ako.” Nanginginig ang labi niya. “Hindi kita mamadaliin. Hindi kita pipilitin. Basta sabihin mo lang na may lugar ako. Na may nararamdaman ka kahit katiting para sa akin.”Hindi nakapagsalita si Zion.Sa likod nila, inaalalayan naman ni Thess si Fiona na halos hindi na makalakad.“Careful,” sabi ni Thess.“Thess… bakit parang ang strong mo? Ni hindi ka nalasing,” bulol na sita nito.“Ihahatid na kita sa inyo.”***Pagdating sa bahay, kalahati lang ang naala
Fiona leaned back, tipsy na rin, pero mas honest kaysa kanina.“Basta ako, first love ko si Zion. Magkababata kami. Kaya dapat kami ang end game.”Cassandra smiled faintly through her tears.“End game?”“Oo. Ako ang nauna. Kami ang bagay. Ako ang kilala ng pamilya. Tapos dumating ka. Okay, legal wife ka. Tanggap ko na kahit masakit. Pero ngayon may Chelsea pa?” Fiona pointed at nothing, drunk and dramatic. “Hindi. Dapat nating mapatalsik ang haliparot na ‘yon.”Thess raised a hand. “Suggestion lang, baka pwedeng hayaan nating magpaliwanag si Zion.”Fiona glared. “Kampi ka ba sa kanya?”“Kampi ako sa kapayapaan.”“Hoy Thess, baka akala mo nagtitiwala ako sa’yo. ‘Yang mukha mo, parang nakita ko na talaga,” ani Fiona.“Oo, nga eh. May kamukha, parang nagtatrabaho sa Silver Lining,” susog ni Cassandra.“Sobrang ganda ko lang talaga. Kakampi ninyo ako, sige. Sugurin at kalbuhin si Chelsea!”Cassandra laughed softly.Pero nauwi rin sa luha ang tawa niya.Uminom siya at kumanta pa.Hindi na
Hindi lang ito kwento ni Fiona. Hindi lang ito malisyosong litrato. Nasa loob mismo ng bahay ang picture. Nakadisplay.May nabasag sa dibdib ni Cassandra.Hindi siya umiyak o sumigaw.Mas malala.Napangiti siya.Yung ngiting ginagawa ng taong ayaw bumagsak kahit wasak na ang puso.Fiona stood beside her.“Sinabi ko sa’yo,” mahina nitong sabi.Hindi na alam ni Cassandra kung paano niya naibalik ang picture frame sa shelf.Parang may kamay na hindi sa kanya ang gumalaw. Maingat pa niyang itinuwid iyon, na para bang may karapatan siyang ayusin ang litrato ng asawa niya at ng babaeng hindi niya kilala.“Cassey…” mahina ang boses ni Thess mula sa likuran niya.Hindi lumingon si Cassandra.Kung lilingon siya, baka makita ng mga ito ang sakit na hindi na kayang itago.“Girls,” sabi ni Thess, halatang pinipilit maging kalmado, “kailangan na nating umalis. Trespassing tayo.”Tahimik pa rin si Cassandra.Si Fiona naman, ay hindi rin agad nakapagsalita. Tumingin ito sa picture frame, pagkatapos
Natigilan si Thess. “Baka kahawig ko lang.”“Actually, iniisip ko din kung sino ang kamukha sa Silver Lining ni Thess,” ani Cassandra.Nasamid si Thess. “Porke maganda, madami ng kamukha?”Nagtawanan sila.Nang sumakay sila sa kotse ni Fiona, ito ang nagmamaneho, kalmadong-kalmado na para bang hindi sila papunta sa bahay ng babaeng pinaghihinalaan nitong ibinabahay ng asawa ni Cassandra. Si Thess naman ay nasa tabi ni Cassandra, panay ang ayos ng scarf at sunglasses kahit gabi na.Habang umaandar ang kotse, tahimik si Cassandra.Sa tabi niya, palihim na kinuha ni Thess ang phone.Mabilis itong nag-type.“Sir, malapit na po kami. Repeat, malapit na po kami. I am losing control of the women. Send help.”Bago pa nito ma-send, napatingin si Cassandra.“May tinetext ka?”Mabilis na itinago ni Thess ang phone sa bag.“Bible verse.”Fiona glanced at the rearview mirror. “Bible verse?”“Oo. For protection.”“Anong verse?” tanong ni Fiona.Thess smiled with panic. “Thou shall not stalk.”“That
Bumibilis ang tibok ng puso niya, hindi dahil sa kanta, kundi dahil sa titig ni Daryl na parang matagal nang naghihintay ng isang bagay na hindi pa niya kayang sabihin.“Hindi mo kailangan pantayan,” bulong ni Daryl, magkadikit ang noo nila. “Just let me love you.”Humigpit ang kapit ni Iris sa bal
Ngumuti si Iris at pinilit huwag ipakita ang kirot sa kanyang puso. Isipin pa lamang niya ay ayaw na niyang magkalayo sila ni Daryl.“Ang ganda,” mahina niyang sabi.Yumuko si Daryl at hinalikan ang bracelet sa pulso niya, isang halik na parang marka.Magkatabi sila sa kama, hanggang sa naging magka
Nabitawan ni Daryl ang envelope. Lumipad ang mga photos sa hangin, parang mga alaalang kumalat sa sahig. Nakita niya si Daryl na napaatras, nalukot ang mukha sa sakit, pero hindi bumagsak agad, pilit nitong itinayo ang sarili, pilit nitong hinawakan si Iris para iligtas.“Run! Iligtas mo ang sarili
Huminga siya nang malalim at sinagot ang tawag.“Hello?”May mahinang static, tapos isang boses na pamilyar.“Iris? It’s me. Lucas.”Nakahinga siya ng maluwag. “Lucas? Bakit… unknown number?”Napabuntong-hininga si Lucas sa kabilang linya. “Nasa ibang bansa ako. Hindi gumagana yung sim ko dito, kay






