Kabanata 7 Dinner with a Mission

Pagkatapos ng meeting, lumipat sila sa lounge ng opisina kung saan hinain ang meryenda, assorted pastries, coffee, at imported snacks. Kailangan ng konting pahinga matapos ang mahabang talakayan. May basket din na naglalaman ng imported products para sa mga bisita.

Habang abala ang lahat sa pagkain at kwentuhan, marahang lumapit si Kyle sa kanya. Pasimple itong yumuko at bumulong sa tenga niya.

“Kaibigan mo si Sebastian, hindi ba?”

Napatingin siya sa amo. “Opo, pero noong elementary pa—”

“Kaibiganin mo ulit. Use that connection. Kausapin mo siya privately. Ayokong makipag-meeting pa siya sa ibang company.”

Kinabahan siya. “Sir, hindi ba parang…”

“Look, Mira,” mahinang bulong ni Kyle, “you said you’d help me. This is important. I need this deal. Gawin mo na. Sumama ka sa dinner invitation niya mamaya.”

Nanigas siya sandali. Bakit parang pakiramdam niya ay ipinapamigay siya ni Kyle? Gaga talaga siya. Natural, wala namang pagtingin sa kanya ang boss. Pero gagawin niya ang utos para sa trabaho at para sa boss.

Tumango siya dahil alam niyang hindi siya makakatanggi.

“Okay sir. Gagawin ko po.”

“Good. I’ll reward you kapag nakuha natin ang deal,” ani Kyle na umalis ng makitang palapit si Sebastian sa kanya.

“Pwede ko bang makuha ang contact number mo?” nakangiting sabi nito.

“Sige. Heto,” aniyang ipinakita ang cellphone na luma na napanalunan pa niya sa raffle noong unang taon niya sa Megawide.

Tumingin ito sa kanya ng diretso. “So, dinner tonight? I meant what I said. Gusto kitang makakwentuhan ulit, Mira. Ang dami kong gustong malaman tungkol sa ‘yo. After all, matagal din tayong naging magkaklase noon. From grade one to grade six.”

Bago pa siya makatanggi, naramdaman niyang muli ang tingin ni Kyle mula sa hindi kalayuan.

“Okay, mga bata pa tayo ng huling magkita. Gusto ko ding malaman ang secret to success mo,” tugon ni Mira. “Anong oras ang dinner?”

“Hmm, how about six in the evening? Sunduin kita. Ibigay mo lang ang address mo.”

“Hindi na, magkita na lang tayo. Saan bang restaurant?”

“Sa Grand Royal Restaurant.”

Nanlaki ang mata niya. Ang restaurant na binanggit nito ay pawang mayaman lamang ang nakakapunta dahil kailangan ay may membership.

“Okay, see you!”

“Excited na ako para mamaya. Any request sa food? Baka may allergy ka.”

“Wala, ikaw na ang bahala.”

“Alright, bye Mira. See you later. I’m so glad to see you.”

***

Kumatok sa kwarto niya si Kyle.

“Here, I bought clothes and shoes para mapapayag mo si Sebastian. Do whatever it takes, kumbinsihin mo siyang pumirma ng kontrata sa Megawide,” anitong iniabot ang ilang paper bags.

“Sir, sa tingin ko po kahit makinig siya sa ibang proposal, ang sa Megawide pa din ang pinakagandang proyekto.”

“Alam ko, I just want to make sure. Galingan mo. Ayokong papalpak ka,” anitong tumalikod na.

Suot niya ang mga binigay ni Kyle. Mas lumitaw ang kanyang kagandahan. Habang papunta siya sa mamahaling hotel restaurant kung saan naghihintay si Sebastian, kabado siya at nahihiya na din.

Alam niya ang misyon niya, kaibiganin, kumbinsihin, akitin kung kinakailangan ang dating kaklase para sa kontrata.

Sinalubong siya ng staff na para bang kilala siya, “Ms. Mirabella Marasigan? This way please. Mr. Tuazon is waiting.”

May violinist sa sulok, ambient light, at tanaw ang city skyline mula sa salaming bintana. Napalinga siya sa paligid. Kaya pala sikat ang restaurant na ito, napaka-elegante ng disenyo.

Sa dulo ng mahaba at pribadong booth, naroon si Sebastian nakangiting tumayo at sinalubong siya na parang isang tunay na prinsesa.

“Mira,” anitong hinawakan ang kanyang kamay upang alalayan.

 “You look stunning.”

“Thank you,” sagot niya, medyo hindi mapakali. Hindi siya sanay sa ganitong treatment. Mas sanay siyang utus-utusan, magdala ng kape, o magtype ng memo.

Marami silang napag-usapan habang kumakain, mula sa mga childhood memories sa eskuwelahan, hanggang sa mga kwento sa buhay-buhay nila ngayon.

Natatawa si Sebastian, lalo na kapag naaalala nila ang kabaliwan nila noon. “Naalala mo ba kapag recess natin? Madalas tayong share sa pagkain.”

Napangiti si Mira. “Oo, nakasurvive tayo sa nilagang kamote at saging. Pero look at you now, napakalayo na ng narating mo. You’re the best example of self-made man. Nakakahanga.”

“Naging inspirasyon ko ang kahirapan. Ipinanganak akong mahirap, nangako akong hindi mamamatay na mahirap. Sa tulong ng Diyos at sariling pagsisikap, natupad ko ang pangarap ko.”

“Masaya ako para sa’yo.”

“Salamat, Mira.”

Habang nililigpit ang mga plato para ihain na ang dessert, lakas-loob niyang inihanda ang sarili upang buksan ang usapan tungkol sa kontrata.

“Sebastian…” sabay tagilid ng tingin ni Mira. “I know this is a personal dinner and I truly appreciate the kindness. But I’m still part of Megawide. And I’m here, as awkward as it sounds, to convince you to choose our company for the partnership. Alam mo na, nagpapalakas ako sa boss ko.”

Napatingin si Sebastian sa kanya, hindi nagulat parang alam na nito ang pakay niya.

“Mira, do you really want me to sign the deal because Kyle asked you to convince me or because you believe in it, too?”

Tahimik si Mira.

“Both,” tapat niyang sagot. “I believe in the project. I’ve seen how much effort Kyle poured into this. Megawide deserves this chance.”

Tumango si Sebastian. “I love the answer.”

Hinawakan nito ang baso ng wine at ngumiti. “I’ll think about it. But Mira…”

Napatingin ito sa kanya nang diretso.

“I didn’t invite you tonight for business. I invited you because I wanted to see if the girl I once admired is still the same woman in front of me now.”

Namula siya at napayuko sa hantarang pagpapahayag nito ng damdamin.

“Mira…”

Napalingon siya.

“Alam kong kasal ka na kay Kyle.”

Nanlaki ang mga mata niya. Nanuyo ang lalamunan.

“Don’t worry,” dagdag ni Sebastian, “Hindi ako chismoso. Nagkataon lang na may kaibigan akong nasa wedding ninyo.”

Hindi siya nakapagsalita. Pilit niyang kinakalma ang sarili. Nagpatuloy ito, habang nakatitig sa kanya.

“Mira,” seryoso na ang boses nito ngayon. “Ano ba talaga kayo ni Kyle? Totoo ba ang kasal? O isang palabas lang?”