Ang Lihim Na Kambal Ng Bilyonaryong Piloto

​Althea Solene "Sol" Mendiola POV

Suot ko ang isang mamahaling puting cocktail dress, habang ang marangyang ballroom ng isang sikat na hotel sa Maynila ay puno ng mga bulaklak, mamahaling alak, at mga ngiti ng alta-sociedad. Ngayong gabi ang engagement party namin ni Tristan. Dapat ay nagdiriwang ako. Pero heto ako ngayon, naglalakad sa madilim na pasilyo ng VIP holding rooms sa ikalawang palapag, bitbit ang isang baso ng champagne at isang box ng paborito niyang customized cufflinks na balak kong ibigay bago kami opisyal na iharap sa mga bisita.

Napatigil ako sa tapat ng p***o ng Suite 204 nang mapansin kong hindi ito lapat. Bahagya itong nakabukas.

Noong una, mahinang kaluskos lang ang narinig ko. Pero habang papalapit ako, naging malinaw ang bawat tunog. Mga ungol. Ungol ng isang babae na tila nasisiyahan, at ang pamilyar na boses ng isang lalaki na humihingal.

"D-Dahan-dahan, Tristan... baka may makarinig sa atin," ungol ng isang boses malandi. Kilalang-kilala ko ang boses na iyon. Ang step-sister ko. Si Chantal.

"Hayaan mo sila," sagot ng lalaki. Si Tristan. Ang lalaking nangako sa akin ng kasal kanina lang. "Nasa ibaba ang lahat. At si Althea? Masyado iyong inosente at tanga para makahalata."

Parang gumuho ang buong mundo ko sa dalawang pangungusap na iyon. Nanigas ang mga binti ko, nawalan ng lakas ang mga kamay ko, at bago ko pa napigilan ang sarili ko, nahulog ang hawak kong baso ng champagne sa sahig. Nabasag ito. 

"Sino yan?" boses ni Tristan mula sa loob, may halong gulat at taranta.

Hindi ko na hinintay na magbihis sila. Buong lakas kong itinulak ang p***o.

Ang bumungad sa akin ay ang pinakamasakit na tanawin sa buong buhay ko. Si Chantal, hubot-hubad at nakapatong pa kay Tristan sa ibabaw ng malaking kama. Halos hindi pa sila tuluyang nakakapaghiwalay nang makita ang nanlilisik kong mga mata.

"Sol..." bulalas ni Tristan, mabilis na hinila ang kumot para takpan ang sarili. "It's... it's not what it looks like."

"Bullshit, Tristan!" Sigaw ko, gumuho na ang lahat ng poise at turo ng pamilya ko sa akin. Ang luha ko ay tuloy-tuloy na pumatak, mainit at masakit sa pisngi ko. "Hindi ba kayo makapaghintay? Sa gabi pa talaga ng engagement natin?!"

Mabilis na nagsuot ng bathrobe si Chantal, pero walang bakas ng hiya sa mukha niya. Sa halip, isang mapang-aping ngiti ang gumuhit sa mga labi niya. "Ate Sol, huwag ka namang mag-eskandalo rito. Masisira ang party."

"Masisira ang party? Pinagkaisahan niyo ako!" Hahakbang sana ako para saktan si Chantal sa tindi ng galit ko, pero mabilis na humarang si Tristan at tinulak ako palayo. Hindi ganoon kalakas, pero sapat na para ma-realize ko kung sino ang pinoprotektahan niya.

Bago pa man ako makaganti ng salita, bumukas nang tuluyan ang p***o at iniluwa nito ang tatay ko at ang madrasta kong si Elena, kasama ang ilang malalapit na business partners ng pamilya na nakarinig ata ng sigaw ko.

"Ano ang kaguluhang ito, Althea Solene?" Galit na sigaw ng Papa ko.

"Pa! Sila..." Itinuro ko ang dalawa, nanginginig ang buong katawan ko sa galit. "Nahuli ko sila! Nagtatalik sila sa mismong gabi ng engagement ko!"

Pero sa halip na kampihan ako, tiningnan lang ako ni Elena nang may pandidiri. "Huwag mong baligtarin ang kwento, Sol. Alam ng lahat kung gaano ka ka-selosa at ka-praning. Tristan is a good man. Sigurado akong gumagawa ka lang ng eksena dahil hindi mo nakuha ang atensyong gusto mo ngayong gabi."

"Ano?" Napanganga ako. Tiningnan ko si Tristan, na ngayon ay nakatungo lang, walang balak ipagtanggol ang katotohanan. Tiningnan ko si Papa, umaasang makikita niya ang sakit sa mga mata ko.

"Tama na, Althea," malamig na sabi ni Papa. "Huwag mo kaming pahiyaan sa harap ng mga investors. Kung hindi mo kayang umayos, umalis ka rito. In fact, bawiin mo lahat ng sinabi mo o kalimutan mong Mendiola ka."

"Papa, niloko nila ako!" Sigaw ko, gumuho ang huling natitirang tiwala ko sa pamilyang ito.

"Mula ngayon, tinatanggalan na kita ng access sa lahat ng account mo sa kumpanya. Ibigay mo ang credit cards mo at ang susi ng kotse mo," patuloy ni Papa, walang emosyon. "Hindi ako nagpalaki ng anak na gagawa ng iskandalo at maninira ng sariling kapatid."

Iniwan ko sila doon. Hindi ko na hinintay na tuluyan nilang kunin ang mga gamit ko—ako na mismo ang nag-iwan ng designer bag ko sa mesa, maliban sa cellphone ko na nasa bulsa ng damit ko. Tumakbo ako palabas ng hotel, hindi pinapansin ang ulan na nagsisimula nang pumatak, at ang mga mapanuring tingin ng mga taong nadadaanan ko.

Makalipas ang dalawang oras, napadpad ako sa 'The Vault', isang high-end, exclusive bar sa gitna ng Bonifacio Global City. Basang-basa ang ang buhok ko, sira ang make-up ko, at durog na durog ang pagkatao ko.

Umupo ako sa pinakadulong bahagi ng bar counter. Wala akong dalang wallet, walang pera. Ang tanging natitira na lang sa akin ay ang suot kong mamahaling diamond earrings na pamana pa ng totoong ina ko, na agad kong hinubad at ipinatong sa counter para ibayad sa bartender.

"Bigyan mo ako ng pinakamatapang na alak na mayroon kayo," pakiusap ko sa bartender, pabulong, dahil kahit ang sarili kong boses ay ayaw ko nang marinig. "Iyong kaya akong patayin sa sakit."

Tiningnan ako ng bartender nang may awa bago naglapag ng isang baso ng straight whiskey. Isang lagukan, ininom ko iyon. Gumuhit ang init sa lalamunan ko, pero walang-wala iyon sa sakit na nararamdaman ng puso ko. Limang taon kaming magkasama ni Tristan. Limang taon akong naging mabuting anak, mabuting kapatid, at tapat na kasintahan. Pero sa isang gabi lang, itinapon nila ako na parang basura para lang pagtakpan ang paboritong anak ng madrasta ko.

Wala na akong pamilya. Wala na akong pera. Wala na akong matutuluyan.

Muling pumatak ang luha ko habang nakatitig sa walang lamang baso. Kasabay ng unti-unting pag-ikot ng paligid dahil sa tapang ng alak, naramdaman ko ang lamig ng hangin mula sa pintuan ng bar, hudyat na may bagong dating na kostumer. Pinunasan ko ang mukha ko gamit ang likod ng palad ko, sinusubukang itago ang sarili kong kahihiyan sa dilim ng sulok na ito.

Inabot ko ang pangalawang baso ng whiskey na inilapag ng bartender, handang lunurin ang huling natitirang wisyo ko ngayong gabi.