SIMULA

Kakababa ko lang ng eroplano at ngayon, halos hindi ko na maigalaw ang mga paa ko, maang ang bibig nang makita ko kung sino ang kasama ni Mommy.

Tang-na! Namamalikmata lang ba ako?

Napakurap-kurap ako ng ilang beses, pero... 'yon pa rin ang nakikita ko, walang nagbago!

Siya na ba talaga ang boyfriend ni Mommy? How? Paano sila nagkakilala?

"Anak!" Kaway ni Mommy sa direksyon ko habang 'yong katabi niya malamig na nakatingin sa akin.

Tutuloy pa ba ako? Bakit pakiramdam ko gusto kong umurong na lang?

Bumalik sa akin lahat ng nakaraan ko, no'ng college kung saan naging professor ko ang lalaki—oo, iyong boyfriend ni Mommy, si Knoxx Madrigal, na katabi niya ngayon, at naka-one night stand ko sa bar noon dahilan para makabuo kami, nang hindi niya alam, maski ang nanay ko.

Nangibang bansa ako dahil doon, para takasan lahat, para hindi na magtagpo ang landas namin, pero ngayon, mukhang magiging stepfather ko pa siya.

Small world, pero putang-na! Hindi ito ang inasahang uuwian ko sa Pilipinas!

Should I call him 'daddy' now? Oh fvck! Hindi pwede 'to!

Hindi pwedeng matuloy ang kasal nila!

"Oh, my gosh, Kathryn! You're finally here!"

Kung ang boses ni Mommy tila musika sa pandinig ng iba, para sa akin parang batingaw ng kamatayan sa sistema ko ngayon. Umalingawngaw iyon sa buong arrival area ng NAIA, agaw-atensyon sa mga taong abala rin sa pagsalubong sa mga mahal nila sa buhay.

Hindi pa rin nagbago! God!

Pero wala akong pakialam sa kanila. Ang buong atensyon ko nakapako lang sa lalaking nakatayo sa tabi ng nanay ko.

Knoxx Madrigal.

Hindi siya nagbago, siguro? Kung may nagbago man, 'yon ay ang katotohanang mas lalo siyang naging mukhang matured, hot, and oh well, sexy? Mas gumwapo siya lalo kesa dati. Iyong built ng katawan niya, halata sa suot niyang damit.

He was wearing a tailored charcoal gray suit jacket over a crisp white shirt, fully unbuttoned at the collar, walang tie, dahil kahit kailan naman ay hindi niya sinunod ang conventional dressing. His dark hair was styled back, perfectly messy, and those sharp, dark eyes were currently piercing right through my soul.

He looked exactly like the man from my memories. The man who used to command the attention of an entire lecture hall with just his presence. The man whose deep, baritone voice used to make my knees weak whenever he called my name during recitations.

And the exact same man who made me scream his name in the backseat of his SUV three years ago, before I packed my bags and fled to New York.

"Kathryn, sweetie, are you okay? You look like you've seen a ghost," Mommy giggled, her manicured hand resting easily on Knoxx’s forearm.

Gusto kong masuka. Gusto kong sumigaw. Gusto kong hilahin ang kamay ni Mommy palayo sa kanya. Mom, huwag. Huwag 'yan.

"M-Mom..." My voice cracked. Binitawan ko ang hawakan ng Rimowa suitcase ko at pilit na lumunok para basain ang tuyo kong lalamunan. "Anong... anong ibig sabihin nito? Seryoso ba talaga kayo?"

Inasahan ko na ang linyang "I'm getting married!" ni Mommy sa telepono ay isang malaking joke. Sanay naman ako sa kanya. She changes boyfriends the way she changes her designer bags. Pero ang makita si Knoxx dito? Ang makitang nakatayo sila sa harap ko bilang magkarelasyon? This wasn't just a bad joke, it was a living nightmare.

"Ay, look at you! Napaka-dramatic mo talaga kahit kailan," Mommy scoffed playfully, stepping forward to engulf me in a hug. B****o siya sa akin bago humarap muli kay Knoxx, her eyes shining with that familiar, schoolgirl-like adoration. "Honey, this is my daughter, Kathryn. I told you about her, right? The one who stayed in New York for quite some time."

Hindi gumalaw si Knoxx. He just stood there, his hands casually shoved inside his trousers' pockets. Nang sa wakas ay lumapit siya sa akin, tumambol ng mabilis ang puso ko. Para akong unti-unting kinakapos ng hininga.

"Yes, Elena. You've mentioned her," Knoxx replied.

Putang-na. Ang boses niya, 'yon pa rin, malamig, swabe, at baritonong boses na madalas kong mapanaginipan sa mga gabing mag-isa ako sa abroad.

Huminto siya sa harap ko. Nalanghap ko ang pabango niya at ang natural na amoy-lalaki niya na dinala ko sa alaala ko sa loob ng tatlong taon. Tumingala ako sa kanya kasabay ng pagbilis ng tib0k ng puso ko.

"Nice to finally... meet you in person, Kathryn," Knoxx said, a slow, dangerous smirk playing on the corner of his lips. Nilabas niya ang isang kamay mula sa bulsa at inilahad iyon sa akin. "Your mother speaks highly of you."

Meet you in person?

Gusto kong matawa na maiyak. Seryoso ba siya? Ang lalaking pumatong sa akin, ang lalaking sumakop sa buong sistema ko no'ng gabing 'yon, ang ama ng—

Mabilis kong pinutol ang iniisip ko. Hindi niya pwedeng malaman. Walang pwedeng makaalam.

Tinitigan ko ang nakalahad niyang kamay. His long, calloused fingers, the same fingers that once traced the lines of my body, were waiting for mine. Nanginginig ang palad ko nang dahan-dahan kong abutin ang kamay niya, purely for the sake of compliance dahil nakatingin si Mommy.

The moment our palms met, a violent jolt of electricity shot straight up my arm. Nanlaki ang mata ko, pero bago ko pa mahila ang kamay ko, hinigpitan ni Knoxx ang pagkakahawak sa akin, sapat na para hindi ako makawala.

He leaned down slightly, masking it as a polite gesture, but his eyes were blazing with something dark and possessive.

"You're shaking, Kathryn," he whispered, his voice dangerously low, only meant for my ears. "Are you cold from the flight, or are you just... surprised?"

Napalunok ako. "A-Anong sinasabi mo?"