บทที่ 6

@T ‘rcn HOTEL

-ห้องทำงานธี-

“เธอสาย 5 นาที” นั่นไง ความซวยแรกของฉันทันทีที่เห็นหน้ามัน แต่เรื่องอะไรจะยอมวะ คนไม่ได้ตั้งใจสายซะหน่อย

“รถติด ไม่นับ”

“หกห้าสามสิบ สามร้อย วันนี้ค่าแรงขั้นต่ำเธอหมดแล้ว เธอต้องทำงานให้ฉันฟรีๆ แต่ถ้าอยากได้เงินก็ต้องทำโอที”

“เห้ย พูดงี้ได้ไงอ่ะ ก็บอกแล้วไงวะว่ารถติด มึงควรฟังเหตุผลป่ะ” ฉันเดินเข้าไปยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานมัน รู้ตัวว่าตอนนี้หน้าตาท่าทางฉันมันโคตรหาเรื่อง แล้วจะให้ทำไง ก็คนมันโมโหนี่หว่า

“ตอนนี้เธอโดนหักเพิ่มอีก 10 บาท” มันลุกขึ้นยืน ค้ำมือกับโต๊ะ โน้มตัวข้ามโต๊ะมาหาฉัน หน้าตานิ่งๆแต่โคตรกวนตีนอ่ะ พอจะนึกออกกันป่ะ

“ค่าอะไร!”

“ค่าพูดคำหยาบ”

“มึง!”

“เพิ่มเป็น 20”

“ไอ้หน้าเลือด!”

“ฉันแค่ดัดสันดานพวกไม่รู้กาลเทศะอย่างเธอ แล้วถ้ามีให้ได้ยินอีก เธอได้ทำงานฟรีทั้งชาติแน่” มันยิ้มมุมปากออกมาเหมือนสะใจมาก แต่ฉันนี่สิ แม่งโคตรอัดอั้น อารมณ์อยากต่อยหน้ามันให้คว่ำแต่ทำไม่ได้ -กัดฟันเอาไว้โรส อดทน!!!-

“แล้วจะให้เรียกว่าอะไร”

“หางเสียงไม่มีก็หัก 10 บาทเหมือนกัน”

“มันจะมากเกินไปแล้วนะเว้ย”

“เพิ่มเป็น 30” ตอนนี้ฉันกำลังจะอ้าปากด่ามัน

“คิดดูให้ดีก่อนจะพูด เงินทั้งนั้นนะ อย่าลืม” มันยิ้มแบบนี้ฉันโคตรเกลียดเลยบอกตามตรง

“แล้วจะให้เรียกว่าอะไรคะ” นี่ถ้าไม่ติดกับต้องหาเงินเข้าบ้านนะ ฉันไม่มีวันยอมมันหรอก

“ปกติลูกน้องเขาต้องเรียกเจ้านายว่าอะไร มหาลัยปีสามแล้ว เธอคิดเองไม่ได้เหรอ” มันอึดอัดมากนะที่ตอนนี้ฉันก็ยังจำเป็นต้องกัดฟัน ไม่มีสิทธิ์ตอบโต้ ทั้งๆที่มันด่าฉันต่อหน้าแถมใกล้ขนาดนี้

“ค่ะ ฉันคิดเองได้ จะเรียกว่าคุณธีละกันนะคะ พอใจมั้ยคะ” (กัดฟันมองบน)

“พูดเพราะกับเขาก็เป็นนี่ ไม่น่าเสียเวลาใช้คำพูดส่อสันดานอยู่ตั้งนานสองนาน”

“นี่มึ...”

“คำละ 10 บาท” มันดักคอขึ้นมาเล่นเอาฉันหุบปากแทบไม่ทัน ไอ้ห่า ไอ้สัส ไอ้สารเลว แม่งด่าออกไปไม่ได้ กูด่าในใจก็ได้วะ! ฮึ่ย!!!

“นั่งลง แล้วเอาโทรศัพท์มา” มันนั่งแล้วบอกฉัน

“เอาทำไม...คะ” ที่นึกขึ้นออกทันเวลาว่าต้องพูดคะเพราะไอ้ธีมันเหลือบมองฉันประมาณว่าบอกเป็นนัยน์

“เจ้านายสั่ง ลูกน้องมีสิทธิ์อย่างเดียวคือทำ เอามา” มันแบมือขอหน้าตาเฉย ไอ้หน้าด้าน หน้าหนา หน้าซุปเปอร์คอนกรีต!!!

“ช้าฉันหักเงิน” ไอ้เหี้ย ขู่ตลอด อย่าให้ถึงทีกูบ้างนะ

ปึก!

ฉันนั่งลงอย่างแรงแล้วเอาโทรศัพท์ให้มัน

“รหัส?” มันเงยหน้าถามฉัน

“300496” ฉันบอกมันไปง่ายๆ ขี้เกียจโดนมันขู่อีก เบื่อ!

“ปกติไม่ค่อยเล่นเฟสเหรอ”

“อืม...เอ่อ ค่ะ”

“ถึงว่าทำไม โพสต์ล่าสุดถึงได้ห่างปัจจุบันซะไกลโคตร” มันพูดแบบนั้นหมายความว่าไง นี่มันเข้าไปดูเฟสบุ๊คฉันเหรอ

“ทำไรอ่ะ!”

“แอดเฟรนด์”

“แอดทำไม”

“ทำงานด้วยกันก็ต้องติดต่อกันไว้ อ้อ! หางเสียงหายไป 2 ครั้ง บวกเพิ่มอีก 20” มันเงยหน้าขึ้นมาแล้วคืนโทรศัพท์ให้ฉัน ยิ้มมุมปากแถมมองแบบสะใจ ทั้งๆที่หน้ายังนิ่งๆอยู่ บอกตรงๆนะ มันทำหน้ายังไงก็ดูเลวไอ้สัส!

“แอดไลน์ไปแล้ว ถ้าทักไป ไม่ว่าอยู่ที่ไหนทำอะไรอยู่ เธอต้องตอบ”

“แบบนี้มันละเมิดพื้นที่ส่วนตัวไปป่ะคะคุณเจ้านาย”

“บังเอิญฉันเป็นเจ้านายเธอตลอดเวลา”

ปึก!

มันกระแทกแฟ้มเอกสารลงตรงหน้าฉัน

“เอาไปแปล แล้วก็ต้องทำล่วงเวลาด้วย เพราะค่าจ้างปกติโดนหักหมดแล้ว เธอต้องทำโอทีให้ฉัน อย่างน้อยๆก็ต้องให้ได้สัก 50 บาท จะได้พอกับที่โดนหักไปเรื่องคำพูดที่ไม่ยอมคิดให้ดีก่อนจะพ่นมันออกมา” ไอ้เจ้านายหน้าเลือดมันหลอกด่าฉันอีกแล้ว เห้อ แถมโอทีก็ต้องทำ บอกแล้วไงว่าเจอมันแล้วฉันต้องซวย ซวยจริงๆ ซวยเหี้ยแดกเลย

“ไปไหน”

“ไปนั่งทำงานค่ะ” ฉันทำท่าจะลุกขึ้นไปนั่งตรงโซฟา ก็ไม่รู้ว่าจะนั่งตรงไหน

“นั่งตรงนี้” เดี๋ยวนะ ตรงนี้นี่ตรงไหนของมันวะ

“งงอะไร” อย่าบอกนะว่าตรงนี้ของมันนี่คือตรงหน้ามันอ่ะ บ้าแล้ว ต้องไม่ใช่แน่ มันคงไม่โรคจิตถึงขนาดให้นั่งจ้องตากันทำงานแบบนี้หรอกมั้ง

“เอ่อ ตรงนี้ที่ว่านี่คือตรงนี้เหรอคะ”

“แล้วคิดว่ามีตรงไหนเรียกว่าตรงนี้ได้อีกมั้ย”

“แต่ว่าตรงนี้มัน...” มันใกล้เกินไป ฉันไม่มีสมาธิหรอก อารมณ์เหมือนต้องมานั่งคัดไทยให้ครูดูเหมือนตอนประถมไม่มีผิด

“มันเหมาะที่สุดแล้ว เผื่อเธอแอบอู้ฉันจะได้เห็น”

“แต่ว่า...”

“ฉันจะทำงานแล้ว เธอก็ควรจะทำ” แล้วมันก็ก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารของมันไม่สนใจฉันอีกเลย แต่พอฉันก้มหน้าทำของฉันบ้าง ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนโดนมองอยู่แทบตลอดเวลาก็ไม่รู้ ทั้งๆที่ไอ้เจ้านายหน้าเลือดมันก็ยังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารอยู่เลย หรือว่าฉันคิดไปเอง???

-ROSE END

/4 ทุ่ม/...@ห้องทำงานธี

“ลุกขึ้น กลับได้แล้ว”

“ยังแปลไม่เสร็จเลยค่ะ” ก็ดีที่คราวนี้ไม่ลืมหางเสียง แต่ไอ้เรื่องขยันเกินเหตุนี่สิ ผมว่าไม่ค่อยเวิร์คเท่าไหร่

“ค่อยมาทำต่อ” ผมพูดขนาดนี้แล้ว โรสมันก็ยังก้มหน้าก้มตาแปลเอกสาร

“เรื่องอะไรล่ะคะคุณเจ้านาย เดี๋ยวคุณก็หาเรื่องหักตังค์ฉันอีก คนยิ่งจนๆอยู่” ยัยทอมหัวแข็งนี่กลัวเป็นด้วยแฮะ หึ

“แต่อยู่นานๆมันเปลืองไฟ ถ้าจะทำต่อก็หอบไปทำที่บ้าน ลุกขึ้น” ผมจับต้นแขนมันแล้วดึงให้ลุกขึ้น คราวนี้ไม่ลุกก็ต้องลุก

“โอ๊ย! เจ็บนะเว้ย”

“หักเพิ่มอีก 10 บาท”

“ไอ้งก!” มันหันมาถลึงตาใส่ผม มือไม้ก็เก็บข้าวของไป แม่ง ผมเพิ่งชมไปหยกๆ พูดเพราะได้ไม่นานจริงๆ

“ฉันแค่รักษาผลประโยชน์ของตัวเอง ไป”

“โว้ยยยย! แล้วทำไมต้องลากด้วย ฉันเดินเองได้”

“บอกแล้วไงให้พูดจาสุภาพ อยากโดนหักเงินอีกเหรอ”

“นี่มันนอกเวลางาน”

“บอกแล้วไงฉันเป็นเจ้านายเธอตลอดเวลา”

“เสียใจด้วย อันนั้นมันไม่มีกฎหมายกำหนดไว้ ฉะนั้นอย่าเสร่อมโนเอาเอง”

“เถียงคำไม่ตกฟาก”

“เขาเรียกอธิบาย”

“โรส!” ผมหยุดเดินแล้วหันไปมองมัน ยังจับแขนมันอยู่ บอกตรงๆ ผมโคตรหมั่นไส้มัน โดนจ้องตาเขียวขนาดนี้แล้วยังเชิดหน้าท้าทายอยู่ได้ อย่างนี้มันน่าจับมากดให้ตบะทอมแตกไปเลยพับผ่าสิ!

“เรียกทำไม จำชื่อตัวเองได้”

“เธอนี่มันอวดเบ่งไม่เปลี่ยนเลยนะ”

“อย่างกับตัวเองดีขึ้นตายล่ะ”

“ถ้าเธอเป็นผู้ชายฉันต่อยคว่ำไปแล้ว”

“ตอนนี้ฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิง เอาดิ อยากต่อยก็ต่อย แต่ฉันสู้บอกไว้ก่อน” ยังจะเชิดหน้าใส่ผมไม่เลิก ดีนะที่ความอดทนผมมัน(ค่อนข้าง)สูง

“กลับบ้าน ฉันไปส่งเธอเอง บอกทางละกัน”

“ใครบอกฉันจะกลับกับนาย ปล่อย กลับเอง!” มันสะบัดแขนจนหลุดจากผมแล้วเดินนำหน้าไปเลย หึ แสบชิบหาย

“หยิ่งได้หยิ่งไป แต่อย่าให้ฉันเอาจริงละกัน” ผมมองตามยัยทอมจอมหยิ่งนั่นไปแล้วเดินตามไปห่างๆ เห็นเดินหลังไวๆออกไปหน้าโรงแรม คงเดินต่อไปรอรถเมล์ ผมไม่แน่ใจว่าป่านนี้รถเมล์หมดยัง แต่ผมปล่อยไปละกัน เก่งขนาดนี้ถ้าเกิดอะไรขึ้นคงเอาตัวรอดได้ ผมแค่ขับตามไปห่างๆก็พอ อย่างน้อยๆก็รักษาชีวิตยัยทอมนั่นเอาไว้ก่อน จนกว่าจะรู้อะไรๆ

-T END

2 สัปดาห์ผ่านไป...

-เลิกเรียน-

LINEeeeee !!! (เสียงแจ้งเตือนไลน์)

T.ttt: ให้เวลา 20 นาที

T.ttt: เธอต้องมาอยู่ตรงหน้าฉัน

rose’: รถมันติดป่ะ

T.ttt: อัตราการหักเงินยังเหมือนเดิม

rose’: แต่วันนี้ที่ม.มีคอนเสิร์ต คนเยอะรถเยอะ

ไอ้สัส! มันอ่านแล้วไม่ตอบคืออะไร รู้มั้ยตั้งแต่ทำงานกับมันมา มันทำตัวอย่างกะเป็นเจ้านายฉันตลอด 24 ชั่วโมงจริงๆ แล้วที่โคตรบัดซบไปกว่านั้น คือฉันต้องยอมมันตลอด เพราะอะไรอ่ะเหรอ เงินไง ถึงเป็นของนอกกาย ไม่ตายก็หาใหม่ได้ แต่แม่งหายากไง

“เห้ย มึงสองคน กูกลับก่อนนะ” ฉันบอกแพรวกับเดียร์ที่ใต้ตึก บังเอิญเพิ่งออกจากลิฟต์มาพอดี

“ทำไม รีบเหรอคะผัวโรส” เดียร์มันกวนตีนสันดานมันแหละ แต่ฉันไม่มีเวลารับมุกไง

“อือ กูรีบ วันนี้กูมีงาน ขืนไปช้า โดนหักเงินแล้วกูซวย”

“จริงดิ เออๆ งั้นไว้เจอกัน”

“อืม” ฉันพยักหน้าแล้วตรงดิ่งไปป้ายรถเมล์เลย หวังว่าวันนี้คงไม่ซวยหรอกนะ เพราะทุกวันนี้นี่คือโดนหักเงินเป็นว่าเล่นอย่างกะทำงานฟรี มันแม่ง เล่นบังคับทุกอย่าง แต่จะให้ฉันทำไง คนไม่มีเงินมันก็จะมีวิถีชีวิตที่เหี้ยแบบนี้นี่แหละ ...😒!!!

@T ‘rcn HOTEL

“ตรงเวลาดี”

ตอนนี้มันนั่งกระดิกตีนอยู่ที่โต๊ะทำงานอย่างโคตรสบายใจในขณะที่ฉันรีบจนแทบหมดสภาพ อยากรู้ว่าหมดสภาพยังไงใช่มั้ย หึ ก็หอบเหมือนหมาไง น่าสมเพชป่ะล่ะ

“นั่งดิ”

ปึก!

ฉันนั่งอย่างแรง เสียอารมณ์ เหนื่อยด้วย

“ไหนงาน เอามาสิคะ” ฉันแบมือออกไป

“หึ ขยันดี อย่างนี้ค่อยน่าจ้างหน่อย” มันยิ้มมุมปากแล้ววางแฟ้มเอกสารสีดำๆปึกใหญ่ๆลงบนมือฉัน

“ได้งานก็กลับไปได้แล้ว” อ๋อ กลับ หะ...ห้ะ? กลับ กลับเหรอ?

“กลับเหรอ?”

“อือ” มันพยักหน้าแล้วลุกขึ้น ง่ายๆแบบนี้เลย ทั้งๆที่เมื่อกี้ฉันรีบแทบตายนะเว้ย เกือบตกรถเมล์ตายเพื่อมาเอางานแล้วโดนไล่ให้กลับง่ายๆแบบนี้เนี่ยนะ?!

“คุณจะไปไหน”

“ฉันมีธุระ เธอกลับไปได้แล้ว หรืออยากนั่งทำงานในห้องคนเดียว”

“ฉัน...”

“แต่ถึงเธอจะต้องการแบบนั้นฉันก็ไม่อนุญาต มันเปลืองไฟ” มันแทรกฉันพูด พอฉันทำท่าจะอ้าปาก มันก็หันหลังไปรับโทรศัพท์ซะงั้น

“กูจะไปจัดการด้วยตัวเอง” ฉันได้ยินไม่ถนัดเท่าไหร่หรอก แต่รู้สึกว่าเสียงไอ้ธีแม่งโคตรโหดอ่ะ เสร็จแล้วมันก็ออกไปเลย ไม่สนใจจะกวนตีนฉันเหมือนทุกที

“อะไรของมันวะ ท่าทางลึกลับแปลกๆ” ความจริงฉันไม่อยากสนใจหรอก แต่บังเอิญสันดานเผือกมันออกตัวแรงไปหน่อย

-ROSE END

@ห้องลับ / T Casino

“ชื่ออะไร” ผมถามผู้หญิงที่โดนลูกน้องผมกดให้คุกเข่าอยู่ตรงหน้า แต่ยัยนี่ไม่ยอมพูด ทำแค่เงยมองผม เหมือนโกรธแค้นอะไรสักอย่าง

“พวกผมถามแล้วครับนาย ไม่ยอมพูดอะไรเลยครับ” ไอ้ปืนบอกผม

“พวกขี้ข้าที่รักนายเหนือหัว อย่างงั้นสินะ” ผมค่อยๆย่อตัวลงไปหามัน ถึงมันไม่พูด ผมก็พอจะเดาออกว่าใครส่งมันมา

“อยากกลับไปหาไอ้พายุแบบสภาพไหน เธอบอกได้นะ คนของฉันจัดให้ได้ทุกอย่าง”

“มึงเล่นสกปรก”

“นายมึงก็ไม่ต่างกัน” มันเล่นภาษาพ่อขุนมาผมก็อยากเล่นตามบ้าง บังเอิญผมบ้าจี้ ผู้หญิงก็ผู้หญิงเถอะ ก็ผมมันไม่ใช่สุภาพบุรุษขนาดนั้น

“กูเคยบอกแล้วว่าถ้านายมึงจบ กูก็จบ แต่นี่ นายมึงกัดไม่ปล่อย” ผมบีบคางมันแล้วกระชากเข้ามา

“ในเมื่ออยากเล่นกันต่อ กูก็ยินดี หึ...” ผมจับหน้ามันแล้วหันไปมา อยากเห็นให้ชัดๆทุกซอกทุกมุมว่าผู้หญิงใจกล้าที่แอบมาเป็นหนอนในบ่อนผมหน้าตาเป็นไง

“ดูๆแล้ว มึงคงเตรียมตัวตายมาเรียบร้อย ถึงได้กล้ามาลองของกับกู” ผมจ้องหน้ามัน ก่อนยื่นมือไปข้างหลัง ส่งสัญญาณว่าผมอยากได้อะไรจากลูกน้องสักอย่าง

“เอามีดมา กูจะฝากรอยไปให้นายใหญ่มันหน่อย” แล้วผมก็ได้มีดมาอยู่ในมือ

“จะให้ฝากรอยไว้ตรงไหนดี เอาตรงที่นายมึงเห็นชัดๆ” ผมบีบคางมันแน่นขึ้น กระชากเข้ามาแรงๆ เอาปลายมีดจิ้มตรงกลางหน้าผาก

“ตรงนี้แล้วกัน”

“กรี๊ดดดด!!!”

-T END