FAZER LOGINMatagal na akong nakaupo sa harap ng desk ko, abala sa mga papeles at report na kailangang matapos ngayong araw. Tahimik ang buong opisina. I was completely focused… until a sudden knock on the door broke my concentration.
“Come in,” I said, my deep voice echoing with authority. The door opened, revealing Darren, my secretary. He walked in with his usual air of respect and professionalism, hawak nito ang tablet at folder. “What can I help you with, Darren?” kalmadong tanong ko na bahagyang sumandal sa upuan. “Sir, I just remembered. It’s time for your meeting with the board members,” sabi niya, halos maingat pa rin kahit simpleng paalala lang ‘yon. “Oh, right.” I pinched the bridge of my nose. “That slipped my mind. Let’s go.” Tumango siya agad at sinundan ako palabas ng opisina. Pagdating namin sa boardroom, lahat ng directors ay naroon na. The moment they saw me enter, they stood up in unison and greeted me respectfully. “Good afternoon, Mr. Santorre,” they chorused. I nodded in return and proceeded to my seat sa pinakadulong bahagi ng mahabang mesa na gawa sa dark mahogany wood. The air shifted the moment I sat down. Tahimik ang lahat habang nakatingin sa akin, naghihintay na magsalita ako. I cleared my throat. “Let’s begin. Fellow board members,” I started, my tone firm yet composed. “I’m pleased to report that our project is still on schedule. However, there are certain details that we need to finalize before we can move forward.” Nakita ko kung paanong nagkatinginan ang ilan sa kanila, ang iba naman ay umayos ng upo. Anticipation and worry blended on their faces na parang gusto nilang marinig ang good news, pero kabado sa susunod kong sasabihin. “The current budget proposal,” I continued, “doesn’t fully account for the additional requirements we’ll need. To make sure the project runs smoothly, we’ll need to add another ten percent to the estimated cost.” May mga nagbubulungan sa loob ng silid. Ang ilan sa mga member ng board ay nagkatinginan nang may pagdududa, habang ang iba naman ay tahimik lang na nakatingin sa akin, iniintindi ang sinabi ko. Then one man spoke up. “If I may say so, Mr. Santorre,” sabi ni Mr. Dizon, isa sa mga senior members. His tone cautious but laced with challenge. “We were told this proposal was conservative enough. At ngayon, we’re already exceeding it before even starting full implementation. Paano namin malalaman kung wala nang ibang sorpresa na ganito sa mga susunod?” Tahimik akong tumango, keeping my composure. “That’s a valid concern, Mr. Dizon. But the additional cost is due to the expansion of the project scope. We’re adjusting to meet new client demands. It’s either we adapt, or risk losing the deal,” I explained. Naging tahimik ulit. Pero kita kong unti-unting bumababa ang tensyon. Nagpatuloy ang meeting ng ilang oras. May pagtatalo, paglilinaw, at calculation na nangyari sa loob ng boardroom. Until finally, after long deliberation, we reached a unanimous decision. The board approved the adjustment. When the meeting ended, everyone looked exhausted but satisfied. Nanatili muna akong nakaupo nang ilang sandali, nakasandal habang dahan-dahang huminga. Oo, natapos ang usapan, but at an added cost that still weighed on my mind. As I left the boardroom, Darren followed close behind. I was already running through my next steps when faint noises caught my attention from the hallway. Mga boses na tila nagtatalo o may mainit na diskusyon. I frowned. “What’s going on out there?” “I’ll check, sir,” Darren replied before hurrying off. Pagbalik ko sa opisina, tinanggal ko ang coat ko at tinanggal ang top button ng polo ko. I was just about to open my laptop when the door burst open. Walang katok, o paalam man lang. My jaw clenched instantly. “What the hell—” But the words froze on my lips. Because standing there, her eyes blazing and chest rising with anger, was Solar. Sandaling nawala ang inis ko at napalitan ng pagkalito. “Solar?” She looked stunning even in her fury. Bahagyang nagulo ang buhok nito, her lips pressed into a thin line, and those familiar eyes that once knew how to undo me. Paano niya nalamang nandito ako? Was she the one causing that noise outside? Napako ang tingin ko sa kanya. Ang galit kong kanina pa nag-aapoy ay biglang nahaluan ng kaba, at ng mga tanong na ayaw ko sanang sagutin. “Caellune, I brought you lunch,” Solar said softly, her voice barely steady. Hindi man lang siya naglakas-loob na tumingin sa akin habang inilalapag ang plato ng pagkain sa mesa ko, bahagyang nanginginig ang mga kamay. I stared at her coldly. Sumiklab ang hinala at galit sa dibdib ko na parang apoy sa ilalim ng balat. May jaw tightened. Kilala ko si Solar. Alam kong may itinatago siya. “What do you want?” I asked, my voice low and cutting. My eyes flicked toward the food she brought. “Alam kong hindi ka basta-bastang pupunta dito para lang maghatid ng pagkain.” Umawang ang mga labi niya, pero walang salitang lumabas. The silence stretched between us, heavy and suffocating. Umalingawngaw sa paligid ang tunog ng orasan, at bawat segundo ay lalo lang nagpainip sa akin. Solar fidgeted. Kinakabahang hinawakan niya ang laylayan ng damit habang palihim na tumitingin sa akin. Lalong bumigat ang tensyon sa silid hanggang sa magsalita siya. “I… I know your secret,” sabi niya sa nanginig na boses. Saglit na huminto ang paghinga ko. My expression hardened instantly, and my pulse spiked. “What secret?” I asked darkly, stepping closer, my tone dangerous and cold. “What the hell are you talking about?” Kumurap si Solar, at saglit na nakita ko ang takot sa mga mata niya. Pagkatapos ay pinilit tumingin ulit sa akin na halatang kabado. “I’m talking about your ex-girlfriend,” she whispered. At that instant, a sharp, bitter heat shot through my veins. Ang pagbanggit lang ng pangalan nito ay sapat na para buhayin ang galit ko. And then I knew Solar had entered that locked room. Sumabog ang galit ko bago pa ako nakapag-isip ng maayos. Dalawang hakbang lamang at nasa harap na ako ni Solar. Agad kong hinawakan ang leeg niya. “How dare you! Binalaan na kita, Solar. Huwag kang lumapit o pumasok sa silid na 'yon! And yet—” my voice dropped to a menacing growl. “You went back and opened it. How the hell did you get the key?!” I roared, my grip tightening. Nanlaki ang mga mata niya sa takot. Sinubukan niyang tanggalin ang kamay ko sa leeg niya para makahinga ng maayos, pero lalo ko lamang diniin. “C-caellune, please…” she choked, tears forming at the corners of her eyes. “I didn’t mean to... I didn’t know it was a secret…” “Don’t lie to me!” I hissed through clenched teeth, my knuckles whitening. “Alam mo kung anong ginagawa mo! You wanted to dig into my past. At pagkatapos sasabihin mo sa parents mo, right? Huwag mong kalimutan ang dahilan kung bakit nandito ka, Solar. This arrangement exists only because of the deal between your parents and me!” Her face twisted in pain, her body trembling as tears streamed down her cheeks. “Caellune… s-sorry,” she sobbed, her voice cracking. Saglit na nanlabo ang aking paningin sa sobrang galit at sa kung ano pang mas madilim na isang bagay na ayokong pangalanan. Galit ako sa kanya dahil nanghimasok siya… but I hated myself more for losing control. I shoved her away, and she fell to the floor with a cry. Nagtaas baba ang dibdib ko habang nakatayo sa harap niya, at naglalagablab ang galit sa bawat himaymay ng katawan ko. “Leave,” I ordered, my voice like steel. I pointed to the door without looking at her. Namumutla ang mukha ni Solar habang nagmamadaling tumayo. Tiningnan niya ako sa huling pagkakataon at saka tumakbo palabas ng opisina. I stood there, fists clenched, staring at the closed door. My breath came hard and uneven, anger boiling inside me until I couldn’t contain it anymore. Sa galit ko ay nasuntok ko ang pader. The sound echoed through the room, a harsh reminder of everything I couldn’t control. “How dare she…” I muttered under my breath, chest rising and falling rapidly. Pero kahit nilalamon ako ng galit, pinagtaksilan ako ng isip ko. Bumalik ang alaala ni Nathalie. Ang mga kasinungalingan niya. Ang pagtataksil niya. And just like that… the wound I thought I had buried tore open all over again.Walang imik na nilagpasan ko siya na parang isa lamang estranghero. Pero bago pa ako makalayo, hinawakan na niya ang papulsuhan ko. “Solar...” he said, his deep voice carrying an unsettling warmth, “longest time.” His eyes searched mine, holding me there.Hinila ko ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya.“I don’t know you. Can you please leave me alone?” The anger boiling in me was impossible to mask.Kinamumuhian ko siya at ang alaala na binubuhay niya. Without another glance, I headed toward the elevator, determined to put as much distance between us as possible..Pero sumunod pa rin ang kanyang mga hakbang. “Solar, wait!” tawag ni Cael sa akin. Nagmamadaling tinungo ko ang elevator. Napasinghap ako nang makapasok siya sa elevator at bahagyang humihingal.Matalim na tinignan ko siya. “Ano bang kailangan mo, Mr. Santorre? Can you stop bothering me? Hindi kita kilala.”“Kung hindi mo ako kilala, paano mo nalaman ang pangalan ko?” May bahagyang ngiti sa labi niya.Umirap ako. “I’m n
Maaga kong inihatid sa eskwelahan si Soleil. Kumaway siya sa akin habang naglalakad papunta sa gate ng eskwelahan. Nang masiguro kong ligtas na siya sa loob, nagtungo ako sa tech company kung saan naka-schedule ang meeting ko ngayong araw.Nang makarating ako, medyo maaga pa ang oras. Ang automatic door ay bumukas habang pumapasok ako. A receptionist with a neat bun and a name tag that read Reina smiled at me.“Good morning. How can I help you?”“I have a meeting with Mr. Calvin Abad,” I said.She checked her screen and nodded. “Yes, ma’am. He is expecting you. Please take the elevator to the 18th floor. His assistant will meet you there.”Nagpasalamat ako dito at pumasok sa elevator. Bahagyang bumibilis ang tibok ng puso ko. Hindi masyadong nilinaw ni Mrs. Meyers kung bakit importante ang meeting na 'to, kaya mas lalo akong naging curious.Bumukas ang pinto sa isang hallway na puno ng mga opisina na may frosted glass. Isang matangkad na babae na nakasuot ng navy na fit na dress ang b
Pagkaalis namin sa restaurant, dumiretso kami sa park. Matagal na rin mula nang huling naglaro si Soleil sa park at ang makita itong masaya ay sulit sa bawat segundo. Pagbalik namin sa bahay ay gabi na.Pagkapasok namin, nakita namin sina Dashiel at Johann na nakaupo sa sofa at parehong nakasimangot. Nagpalitan kami ni Czyrene ng mabilis na sulyap bago umupo sa tapat nila. Walang imik, binigyan ni Czyrene si Soleil ng isang senyas ng mata. Ang aming tahimik na pakiusap na tulungan niya na maibsan ang tensyon.“Is everything okay?” malambing na tanong ni Soleil sa dalawa.Walang sumagot sa kanila. Napangusong lumapit si Soleil sa amin.“I don’t think I can help you guys with this one,” bulong nito.“Do you think we’re only angry with your mom and tita? No, Soleil, we’re also angry at you,” kalmadong sabi ni Dashiel.Tumango si Johann bilang pagsang-ayon. “Oh…” lalong humaba ang nguso ng anak ko. “Nobody wants me now. I don’t have a dad, and now my titos don’t want me either.” She gave
After I finished discussing with the client and was about to leave, Brent sent me a picture along with a short message.“Natagpuan na namin si Ma'am Solar, sir.”Bumilis ang tibok ng dibdib ko habang tinitignan ang litratong ipinadala ni Brent. Si Solar kasama ang kapatid ko, at isang batang babae. Wait… this little girl looks familiar.Bigla kong naalala. Siya 'yong batang nakilala ko sa airport. Ibig sabihin... kasama niya si Solar. Pero bakit niya ako tinawag na Daddy?Without wasting time. I texted Brent to send me their location. Pagkatapos ay dumiretso ako sa restaurant. Stepping inside, my eyes scanned the place until I spotted them at a table in the far corner. Bumagal ang mga hakbang ko. Gusto kong lumapit sa kanila pero pinigilan ko ang sarili. Hindi pwede. Paano kung tumanggi si Solar kausapin ako? Hindi nagtagal, tumayo ang batang babae at nagtungo sa restroom. Agad ko itong sinundan. Naghintay ako ng ilang minuto sa pinto. Paglabas ng bata, humarang ako sa daanan niya.N
Tanghali na. Kailangan kong sunduin si Soleil sa school kaya isinantabi ko muna ang painting at tumayo. Nang papalabas na sana ako, narinig ko ang boses ni Czyrene sa likuran ko.“Nag-uusap ang mga lalaki sa study room. Ang boring mag-isa, sasama na lang akong susundo kay Soleil.” “Oh? Akala ko ba magluluto ka para kay Soleil?” Kinuha ko ang bag at isinukbit sa aking balikat.“Don't worry, sa restaurant na lang tayo kakain,” she said with a shrug.Nag-alangan ako saglit bago tumango. “Okay, let's go.”Sabay kaming lumabas at nagtungo sa kotse. Ang araw sa labas ay mainit pero hindi naman masakit sa balat. Nang makarating kami sa school ni Soleil. Ang mga bata ay nagsisimula nang lumabas sa gate. Soleil spotted me immediately and ran over.“Mommy!” nakangiting sigaw nito at yumakap sa aking binti.“Hey, my baby. How was school?” tanong ko, lumuhod para yakapin ito pabalik.“It was fun! We painted butterflies today!” masayang sabi nito at ipinakita ang mga daliring may mantsa ng pintu
“Sir, you need to sign all these.” Inilapag ni Ava ang files sa desk ko. Bahagyang nakabukas ang kanyang shirt sa itaas. I caught the glint in her eyes and instantly knew what she was trying to do. Umigting ang panga ko.“Step back,” I ordered sharply. Gulat siyang natigilan. Biglang uminit ang ulo ko. Nasaan ba si Darren? “Why aren’t you dressed properly? Button up right now, or you’ll be fired on the spot. And if you ever try something like this again…” I met her gaze coldly. “You’ll regret it.”Namula ang pisngi ni Ava dahil sa kahihiyan. Mabilis niyang kinabit ang kanyang shirt.“I-I’m sorry, sir,” she stammered, backing away.“Get out,” malamig kong sabi.Nagmadali siyang lumabas ng opisina. I exhaled sharply, groaning under my breath in frustration. Sakto nang abutin ko ang parker pen para pirmahan ang mga dokumento, nag-vibrate ang aking telepono sa mesa. Isang mensahe ang lumitaw sa screen galing kay Czyrene.“Let’s talk. Meet me at the restaurant near your office.”Walang







