Chapter 1 Marry Me

Lucas POV

Hawak ko sa kamay si Olivia habang nakaratay siya sa kanyang hospital bed. Isinugod daw siya sa hospital dahil sa labis na pagdurugo sa ilong niya. I don't know why? She looks healthy. Nawala lamang ako ng isang buwan dahil sa business trip ay ganito na ang aabutan ko. She's sick. Nahihirapan akong makita siya na ganito.

"Lord, why are you doing this to us?" impit na pagkausap ko sa Itaas. Olivia is the love of my life. Magpapakasal pa kami eh. Bubuo pa kami ng pamilya. But why? Why God do this to us? Bakit ngayon pa pagkatapos ko siyang ayain na magpakasal.

She was diagnosed with acute leukemia. The only way to save her life is to have a bone marrow transplant. As soon as possible. But we can't find a match for her. Not even her mother nor her father is a match. Sinubukan ko na rin pero hindi kami magka-match.

Mas humigpit ang pagkakahawak ko sa kamay niya. Nakausap ko na ang mga doctor. I am ready to spend millions just to make her alive. Save her. But he said she was critical now. We need the transplant as soon as possible. All we can pray now is a miracle. Miracle that we will have a donor that is compatible with her as soon as possible.

"Hmmmm."

Napatingin ako sa kanya nang marinig ko siyang umungol. Gumalaw bahagya ang kanyang ulo. Nataranta ako nang dahan-dahan siyang magmulat ng mga mata. Sa akin siya agad nakatingin.

"Luke..." mahina niyang tawag sa pangalan ko.

"I'm here, sweetheart. I'm here. How are you?" tanong ko. Gumaralgal ang boses ko kahit pilit kong itago iyon. Ayaw kong magpakita ng kahinaan sa kanya. She needs me to be stronger. Sa akin siya dapat kumuha ng lakas.

"Luke, am I dying?"

Nagtagis ang mga bagang ko sa tanong niya. I sense fear in her voice. That word is like a dagger to my heart. Umiling ako ng marahas. Hindi ko hahayaang mamatay siya. I'll do anything. Kahit magbayad pa ako ng tao para lang hanapan siya ng donor.

Tumayo ako at bumaba ang mukha ko para halikan ang noo niya.

"No, sweetheart. No. Hindi ko papayagan na mangyari iyon. I'lldo anything to keep you safe and alive," anas ko. Dahil hindi ko talaga papayagan si kamatayan kunin ang mahal ko. Kung puwede ko lang ibigay sa kanya ang kalahati ng buhay ko ay gagawin ko.

"Natatakot ako, Luke. Natatakot akong mamatay. I don't want to die..." mahinang ika niya. Humagulhol siya ng iyak.

Nataranta ako. I hugged her tightly. Inalo ko siya at pinakalma. She's getting hysterical kahit na nanghihina. I know, she's scared. She's full of life before the disease. Ang dami niyang gustong gawin. Ang dami niyang pangarap sa buhay para magupo lang ng sakit na iyon.

"I'll do everything, sweetheart gumaling ka lang. So don't be afraid. Narito lang ako..."

"Promise me, Luke, hindi mo ako iiwan. I love you. Mahal na mahal kita."

"I love you, sweetheart. I will never leave you. Pero magpagaling ka muna. Kapag magaling ka na, magpapakasal tayo. Ibibigay ko lahat ng gustuhin mo. You are my queen. I'll do anything just for you."

Muli kong niyakap si Olivia hanggang sa makatulog siya sa aking bisig. Nang maipahiga ko siya sa kanyang kama ay muli ko siyang pinakatitigan. The love of my life is suffering.

Nang matanto kong tulog na tulog na muli si Olivia ay lumabas ako mula sa kuwarto niya. Gusto kong sumagap ng hangin sa labas. Gusto ko man siyang bantayan ay kay bigat naman ng pakiramdam ko na nakikita siya sa kalagayan niya. Kailangan ko munang saglit na lumayo sa loob.

Kababalik ko lang galing sa business trip at wala pa akong maayos na tulog. Dumiretso agad ako sa hospital para sa kanya. Ni hindi ko na nga nagawang magbihis pa. Inutusan ko na lang ang kanang kamay ko at the same time secretary na si Robert para dalhin sa bahay ang mga gamit ko.

Naupo akong hapong hapo sa bench sa labas ng kuwarto ni Olivia. Idinukdok ko ang aking mukha sa aking kamay habang nakapatong naman ang mga siko ko aking magkabilang hita. Hindi ko lubos maisip na darating kaming dalawa ni Olivia sa ganitong pagsubok. Bakit ngayon pa?

Two years na rin kaming magkasintahan. Our relationship is not always a happy one. Pero pinili pa rin namin ang isa't isa. Pinili ko pa rin siya kasi, naiintindiham niya ako. As the CEO of the company, nasa balikat ko ang lahat. And she's okay with that. She was okay mabigyan ko lang siya ng mga mamahalin na regalo. Wala siyang reklamo kahit na sobrang busy ko. Ipinapaintindi ko naman sa kanya na para sa future namin iyon. Kaya nga nag-proposed na ako sa kanya para bigyan siya ng assurance.

Nasa malalim akong pag-iisip nang makaramdam ako ng yabag palapit sa akin. Hindi umangat ang tingin ko pero may kung anong.papel ang nakalahad sa harapan ko.

Nasa papel ang mga mata ko pero napansin kong babae ang naroon. Nakasuot kasi ito ng heels at nakapalda. Walang gana ko itong tiningala.

Nukunot ang noo ko nang makasalubong ang mga mata ni Michele. My fiancee's step sister. Ngumiti ito sa akin. I don't like the look in her eyes.

"What are you doing here?" tanong kong wala ring kagana-gana. I don't know pero una pa lang na tagpo namin ay ayaw ko na siya. She's working in our company. Pinakiusapan ng magulang nila na ipasok ko sa kompanya. Paano daw ay hindi ito tumatagal sa anumang trabahong pinapasukan noon. She's irresponsible, iyon ang nakikita ko. Paanong sa edad na dalawampo at lima ay walang pinapatunguhan ang buhay niya. Kabaliktaran siya ni Olivia. May magandang career si Olivia. She can live on her own if she wants to.

But so far, ilang buwan na rin si Michelle sa kompanya ko. Hindi pa naman ito nagre-resign o napapatalsik sa trabaho. Nasa marketing department siya ngayon. Nababalitaan kong sakit siya sa ulo doon. But I don't mind. Basta hindi siya under sa akin. Sa tingin ko ay hindi din siya kayang paalisin dahil nahihiya sila sa akin.

"Look," ika niya. Ginalaw ang papel na hawak niyang nasa harapan ko.

"What's that?" naiiritang tanong ko. Naroon na naman ang kakaibang inis sa kalooban ko sa tuwing nakikita siya. Kapag dumadalaw kasi ako sa bahay nila ay lagi siyang naroon na tila nakabantay sa kapatid niya. Gusto namin ng privacy ng kapatid niya pero palaging kung saan kami ay naroon siya. Parang sinasadya niya ang lahat. Ayaw ko naman na mag-isip ng masama ang mga magulang nila kapag inaaya ako ni Olivia sa kuwarto nito. I have so much respect for her. Ganoon ko siya kamahal.

"Olivia and I are match. I can donate her my bone marrow," kaswal na pagbabalita niya sa akin.

Nanlaki ang mga mata ko at napatayo sa sinabi niya. Sa unang pagkakataon ay nagalak ako sa kanya. Nahawakan ko ang kamay niya na nakahawak sa papel.

"Really? That's good news," ika ko. I hugged her. Sa labis na saya ko ay nayakap ko siya ng mahigpit. Sa wakas, may makakapagligtas na sa mahal ko.

"Let's go. We need to tell the doctor right away. Para magawa na ang mga kaukulang test," bulong ko. Naramdaman ko ang mahigpit na pagyakap niya pabalik sa akin.

I was taken aback. Muling bumalik ang iritasyon na nararamdaman ko sa kanya. I tried to push her pero mas humigpit ang pagkakayakap niya sa akin.

"Michelle," tawag ko sa pangalan niyang may babala.

"Do you want me to save her, Luke?" Ika niya mula sa pagkakayakap niya sa akin.

Parang lumaki ang ulo ko sa pagtawag niya sa pangalan ko. Only Olivia can call me that. Siya kasi ang nagbigay sa akin ng pangalan na iyon. I don't like the tone of her voice either. I pushed her. Sapilitan akong kumawala sa pagkakayakap niya. I saw a pain in her eyes when she locked her eyes to mine.

Kumunot ang noo ko nang ngumiti siya. I sense the loneliness on her smile. Hindi ako mapakali. Bigla akong kinutuban.

"I will save her but in one condition," sabi niya. Mas lalong nagsalubong ang mga kilay ko. "I want you to marry me before I save her."

"Ridiculous!" galit na saad ko. How can she say that? Ang kapal naman ng mukha niya para gawing kondisyon iyon.

Bumakas sa mukha niya ang takot. Pero hindi siya nagpatinag.

"Mamili ka, Luke. Her life or yours?" ika niya.

Nakuyom ko ang kamao ko. Alam na alam niya na si Olivia ang buhay ko. Nagtagis ang mga bagang ko. Hindi ko siya masagot.

"Marry me, and I save her. Iyon lang Luke..."

"Bakit mo ginagawa ito?" anas ko. I am trying to calm myself. Gustong gusto ko ng pilipitin ang leeg niya. Pero inaalala ko si Olivia. Michelle is her only savior right now. I can't risk that.

Umatras ako nang lumapit siya. Idinistansya ko ang aking sarili. I even raise my hand to stop her.

"Luke... mahal kita. "

Mas lalong nakuyom ko ang aking kamao nang marinig ang sinabi niya. Nawalan na ng kulay ang kamay ko dahil sa mahigpit na pagkakakuyom. Nagpanting din ang mga teynga ko sa sinabi niya. Love? Kailan pa?

"Gusto kitang maging akin, Luke. And I know, this is God's plan for me to have you..."

"Bullshit! Huwag mong gamitin ang panginoon dito para sa kabaliwan mo, Michelle. If you really know God, doing this is a sin. Bakit kailangan pang may kapalit ang pagligtas mo sa kapatid mo?" Umalingawngaw ang boses ko sa pasilyo. Buti na lang at wala ng masyadong katao tao. And it was a private hospital. Na sa private room din kami.

Muli siyang ngumiti. I saw bitterness in her smile. May butil ng luha sa mga mata niya pero agad niya iyong pinahid.

"You know what, iyan din ang katanungan ko lagi sa sarili ko. Loving you is so hard. You are heartless. Hindi mo ako makita. Nauna kitang nakilala. Nauna kitang minahal. Pero bakit si Olivia?"

Hindi ko alam ang mga pinagsasabi niya. Wala akong maintindihan. All I can see is her. Lying!

"I'll give you until tomorrow to decide. Luke. Marry me, or she will die," sabi niya. Tinalikuran niya ako.

Para akong nasemento sa kinatatayuan. I can't even move. Nanatili lang akong nakatingin sa likod ni Michelle hanggang sa maglaho ito sa paningin ko.

A shed a tear. And I know why I am crying. I can't decide right now pero alam ko sa sarili ko na that I don't have a choice. I need to save Olivia. Mas gugustuhin kong buhay siya kesa ang makita siyang mahirapan at mawala ng tuluyan sa akin.

"Oh, God!"

Napatingala ako. Gusto kong magpasaklolo sa Diyos. Gusto kong liwanagan niya ang isip ko maging ang isip ni Michelle. Hindi ko alam kung anong nagtulak sa kanya na gawin ito pero. I want her to stop.

Ayaw kong saktan si Olivia. Mahal na mahal ko siya. Kung papakasalan ko si Michelle. Parang pinatay ko na rin siya. At ako. Parang pinatay ko na rin ang sarili ko. The only woman for me is Olivia.

I can't live without her.