Chapter 5 Get married ASAP

Lucas POV

"Luke," masayang yumakap sa akin si Olivia nang makita ako. May dala akong pumpon ng bulaklak para sa kanya. Bulaklak na paborito niya. "Sinabi ko ng hindi mo na ako kailangan pang sunduin."

"Kung para sa iyo, gagawin ko, Sweetheart," sabi ko. Sabay abot sa kanya ng dala ko.

Ngumiti siya nang mas maluwang. My heart felt so much joy seeing her this way. Healthy na siyang tingnan. Binigyan na rin siya ng doctor ng go signal na makauwi. Pero siyempre, she still needs some monitoring.

"Wala pa ang parents mo?" tanong ko nang mapansin na mag-isa lamang niya doon.

"Alam mo naman si Mama. Laging late, iyon..."

"At sinong laging late?" Mula sa pinto ay saad ng isang babaeng nakasuot ng pulang bestida. Naka-high heels din ito ng kulay na pula. Naka-shades at talaga namang nakapustura.

I chose to keep silent kahit na napapataas ang kilay ko sa itsura niya. Or maybe, she's just happy. Whatever it is, its not appropriate what she's wearing.

Pinanood ko lang ang paglapit ng babaeng iyon. Olivia's mother. Sa likuran nito ay ang ama ni Olivia. Mas maliit ito kaysa sa mama ni Olivia. He has this arrogant aura.

I really don't care about them. Hindi naman sila ang pakakasalan ko. And because I love their daughter, I never mind them. Kung ano man ang gagawin nila. Basta hindi nila kami pinapakialaman.

"Lucas, narito ka pala?" bati ni Mrs. Asuncion sa akin.

"Yeah. I'm here to take Olivia home," sagot ko. Nang lumapit sila ay nakipagdaupang palad sila sa akin na malugod kong tinanggap.

"Tamang tama Lucas, sa bahay ka na rin mag-dinner. I have prepared food for all of us..."

"No need for that, Mrs. Asuncion..." tanggi ko. Lalo na noong maisip ko na naroon din sa bahay nila si Michelle. Kung maaari ay iiwasan ko muna siya.

"Oh, come on, Lucas. I want to thank you for all you did for my daughter. Olivia..." Nagpasaklolo siya sa anak niya.

Napatingin sa akin si Olivia. I look at her, too. Ngumiti siya sa akin.

"Pagbigyan mo na si Mama, Luke," malambing na pakiusap ni Olivia sa akin. May magagawa pa ba ako kundi ang pumayag. Mismong si Olivia na ang nakikiusap sa akin.

I have Olivia escorted by a nurse to my car. Ang mga magulang niya ay nauna nang umalis sakay ng sariling sasakyan dala ang mga gamit ni Olivia.

"Hi, Robert," bati ni Olivia kay Robert na siyang kasama ko. Robert is not only a secretary to me. Kanang kamay ko siya at tanging pinagkakatiwalaan ko. Kaya kasa-kasama ko siya kahit saan. He is driving for me too.

"Magandang gabi, Miss Asuncion," bati ni Robert pabalik kay Olivia. Yumuko pa ito bahagya bago bumaling sa manibela.

Habang lulan kami ng sasakyan ay yakap-yakap ko si Olivia. I am really glad that she's okay now. Akala ko talaga ay mawawala na siya sa akin. And I'm so happy dahil nakikita ko siyang bumubuti na talaga ang lagay.

Nakayakap din sa akin pabalik si Olivia. The hug is so comforting. Ang sarap sa pakiramdam. Parang ayaw ko na siyang pakawalan pa. I want her to be with me forever...

Bigla akong natigilan. Forever? Kung hindi lang sana sinira ni Michelle ang lahat, Olivia and I have our forever.

"Luke, magpakasal na tayo kaagad," and she said out of the blue.

Mula sa pagkakayakap sa kanya ay napapikit ako. Ito na nga ba ang sinasabi ko. Michelle ruined this for us. Sana nga ay nagpaplano na kami ni Olivia ng aming kasal.

"Kahit hindi na magarbo, Luke. Basta ikasal tayo, as soon as possible."

Nagmulat ako at napatingin sa harapan. Saktong nakatingin din si Robert sa akin mula sa salamin. Alam niya ang lahat. Alam niyang naiipit ako sa sitwasyon. He have that sympathetic look in his eyes.

"Luke, bakit hindi mo ako sinasagot?" tanong ni Olivia. May lungkot sa kanyang boses. Umalis siya mula sa pagkakayakap ko at hinarap ako. "Ayaw mo na ba akong pakasalan?" Mangiyak ngiyak na tanong niya.

"No, sweetheart, I want to. I really do," alo ko sa kanya. Muli siyang hinila payakap sa akin. I don't want her to see me lying. She can see it in my eyes. "Pero magpagaling ka muna ng tuluyan. Your health first before anything. Makakapaghintay ang kasal."

Napakuyom ako ng aking kamao. I started to lie to her. Wala akong magawa. Nakatali na ako sa kapatid niya. This is a mistake I have made without thinking properly. But I did it because I wanted to save her.

"Gusto na kita maging asawa, Luke. Sa mga nangyari, gusto na lang kitang makasama agad. Because of you, here I am, alive. Inaalagaan mo din ako ng mabuti. I will be better if I'm with you..." muling pahayag ni Olivia. Making me more guilty.

Naiangat ko ang isang kamay ko at nahilot ang pagitan ng aking mga mata. Hindi na lang si Michelle and problema ko at ang walang kuwentang kondisyon niya kundi pati na si Olivia and her rush to get married.

"Pag-usapan natin ito sa mga susunod na araw, sweetheart. Kalalabas mo lang sa hospital. Kay?" I said as I dismissed the topic. Kailangan ko munang umiwas sa usapang kasal. Hindi ko pa kayang aminin sa kanya ang lahat. Kailangan mapawalang bisa ko kaagad ang kasal namin ni Michelle. If only she cooperates.

"Narito na tayo."

Nagising ako mula sa malalim kong pag-iisip. Napalingon ako sa malaking bahay kung saan nakatira sila Olivia. Umalis na rin si Olivia mula sa pagkakayakap sa akin. Kinuha niya ang kamay ko.

"Tara na," sabi niyang puno ng sigla.

Nang pagbuksan kami ni Robert ng pinto ng kotse ay si Olivia na ang humila sa akin.

"Sweetheart, easy. Baka mapaano ka..."

Ngumuso si Olivia. "Para ka talagang matanda, Luke. I'm just happy and excited. Finally, I'm home. Alam mo naman na ayaw ko sa hospital."

Napatitig ako sa kanya. She's genuinely happy. Napangiti na lang din ako. My hands from her hand landed to her waist. Then I kiss her lips. She kisses me back. Wala na kaming pakialam kung nasa kalsada pa kami at sa harap ng bahay nila.

Natigil lamang kami nang may sasakyan na paparating. Kakaiba kasi ang tunog ng sasakyan. Maingay. Nang maghiwalay kami ay pareho kaming napalingon doon. It was her parents.

Napakunot noo ako. Akala ko ay nakarating na sila dahil nauna silang umalis sa amin mula sa hospital. Kami pa pala ang nauna?

"Olivia, bakit hindi pa kayo pumasok? Mainit dito sa labas. Pasensiya na, nagloloko na ang sasakyan namin..."

"Change it," suhestiyon ko. Sa tingin ko nga ay nasa limit na ang sasakyan nila.

"Naku, may sentimental value sa akin ang sasakyan na iyan, Lucas," sagot naman ni Mr. Asuncion na palapit na sa amin.

Napatango ako. I can give them a better car. Paano na lang kung kailangan ni Olivia papunta sa hospital ang sasakyan? I'll talk about that later with her.

"Pasok na tayo. Siguradong nakahanda na ang mga pagkain..." yakag ni Mrs. Asuncion sa amin. Nagpatiuna na rin sila papasok.

Lumingon ako kay Robert na nakatayo malapit sa sasakyan. Yumuko ito at bumalik na muli sa loob. Napansin yata ni Olivia ang paglingon ko kaya napatingala siya sa akin.

"Invite him. Magkakilala na ba sila ni Michelle?"

Kumunot ang noo ko nang banggitin niya ang pangalan ng kapatid. Mukhang nabasa niya ang katanungan sa isip ko.

"May girlfriend ba si Robert? We can match them. Malay natin magkagustuhan sila. Para hindi naiinggit sa atin si Michelle. Kapag may boyfriend na siya, hindi na niya tayo iistorbohin."

Sana ganoon lang kadali. Finding a man for Michelle so she can let me go. But I think it's not that easy.

Bigla akong nakaramdam ng uneasiness. Parang may mangyayari.