CHAPTER 6 I Am Married

Lucas POV

Just like what I'm feeling, the uneasiness, hindi nga ako nagkamali. Pagkapasok namin sa bahay nila Olivia ay agad na naagaw ng pansin ko ang dalawang taong nakatayo na para bang kanina pa naghihintay sa amin. One of them is Michelle. Nakasuot ito ng apron na para bang isa sa mga katulong.

"Lucas, tara na sa hapag."

Narinig ko naman ang pag-iimbita sa akin ni Mrs. Asuncion pero nakapagkit ang mga mata ko kay Michelle. Maging siya ay nakatingin sa akin. Walang kakurap-kurap.

"Ay, naku..."

Biglang humarang si Mrs. Asuncion sa paningin ko. Hinarap din nito si Michelle.

"Mich, magbihis ka na. Bakit naka-apron ka pa rin?" sita nito sa anak. "Bilisan mo, alis na dito!" aniyang tila tinataboy ito.

Gumalaw ang mga labi ko habang pasimpleng sinundan ng tingin si Michelle nang umalis ito. Agad itong pumanhik sa second floor ng bahay nila kung saan ang ilang mga kuwarto. Nagawa pa niyang lumingon sa gawi ko bago tuluyang mawala.

"Naku, huwag mong alalahanin si Michelle, Lucas. Pinatulong ko kasi nagsibakasyon ang mga ibang katulong namin. Wala naman siyang ginagawa dito kundi ang humilata kaya inutusan ko na. Alam mo na, hindi lagi ay magbubuhay prinsesa sila. Dapat ay matuto silang alagaan ang pamamahay nila at magiging pamilya," mahabang litanya niya.

Me? Worrying? Nakakatawa naman sila. I am not worrying about Michelle. Wala din akong pakialam kung gawin siyang katulong sa sarili nitong pamamahay. Napatingin lang ako dahil akala ko, wala siyang alam. Gaya ng lagi nilang sinasabi na pabigat siya roon. Na walang ginagawa kundi ang magpasaway.

"Tara na, Luke. Lalamig ang pagkain. Hindi na iyon masarap kapag hindi na mainit."

Humawak sa braso ko si Olivia at iginiya ako papunta sa katamtamang laki na dining table nila. Malaki na iyon sa normal na mga tao. But for me, it's not that big. Ang dining table ko sa mansiyon ay triple ang laki ng sa kanila. But then, that dining area feels empty. Mag-isa lamang kasi akong kumakain doon. No family to join me. Kaya nanibago ako na makasalo silang lahat.

There is lots of food on the table. Iba't ibang putahe ang nakalatag doon. Feels like they're having a party. It's too much for five people.

"Ipinahanda ko talaga iyan para sa iyo, Lucas..." muling pagbibida ni Mrs. Asuncion. "Take a seat."

Tumango ako. Ipinaghila ko muna ng mauupuan si Olivia bago umupo sa tabi niya.

"Let's eat..." sabi ni Mrs. Asuncion nang makaupo na rin ang kanyang asawa.

Hindi ko mapigilang mapakunot noo. Are they not going to wait for the other family member?

"Here, Luke, try this. Masarap ito. Best ang recipe na kare-kare ni nanay Susan," sabi ni Olivia para agawin ang atensiyon ko. Ito na ang nagsandok tsaka niya inilagay sa plato ko. Naglagay din siya sa kanyang pinggan. Halos sabay kaming tinikman iyon.

"Oh, wow! This is better than before," bulalas ni Olivia. Ninamnam pa ang nasa bibig.

It's true. It tastes really delicious. Mas masarap pa nga yata sa nabibili sa mga restaurant. Lasang lasa ang peanut. Like it was toasted really well.

Ang sarap ng kain namin. Even Olivia's parents indulge in trying it. Maging sila ay nasarapan sa kare-kare.

"Susan, Susan...halika nga rito," tawag ni Mrs. Asuncion sa kanilang katulong.

Nagkukumahog naman na lumabas mula sa kusina ang matandang katulong nila. Napansin kong nagpunas ito ng mga kamay sa suot na apron. Mukhang nagmadali dahil sa biglang pagtawag sa kanya.

"May kailangan ho kayo, Senyora?" tanong nitong parang may pag-aalala.

"Gusto ka lang namin batiin at pasalamatan sa mga inihanda mong mga pagkain, Susan. Especially your kare-kare. Masarap! You did an excellent job!" puri nito sa kanilang katulong.

"It was delicious indeed. Thanks," ika ko naman na tumingin sa kanya. Nagawa kong ngumiti sa gawi niya.

"Buti naman at nagustuhan ninyo..."

Napawi ang ngiti ko nang marinig ang nagsalita. Boses pa lamang ay napupuno na ako ng iritasyon.

"Oh anak, halika na, sabayan mo na kami," anyaya ni Mr. Asuncion sa anak.

Walang alinlangan na humila ng upuan si Michelle sa tabi ko. Agad na humalimuyak sa pang-amoy ko ang matamis na pabango niya. Napasulyap ako sa kanya at napagtanto kong bagong ligo siya. The scent is coming from the soap she used. It has a distinct smell of vanilla.

"Sorry, Pa. Naligo pa ako. Nangamoy ulam kasi ako," aniya na kumuha na rin ng makakain. Pinanood ko ang ginagawa niya. Nang bigla siyang bumaling sa akin at nginitian ako. Iniiwas ko ang tingin ko sa kanya. Why do I keep on looking at her?

"Buti naman at nagustuhan mo ang luto ko, Lucas," narinig kong ika niya. May lambing ang boses niya na tila masaya.

What? Luto niya? Ang kare-kare na nagustuhan ko? Naming lahat ay luto niya?

"Anong pinagsasabi mo, Michelle?" hindi makapaniwalang napatanong ang kanilang ina.

"Tama, Senyora. Niluto ni Michelle ang kare-kare maging ng iba pang putahe na nariyan. Tinulungan niya ako sa pagluluto," pagpapatunay ng katulang na naroon pa rin.

Pinasadahan ko ang mga pagkaing naroon. Imposible pero mismong sa bibig ng katulong nila galing. Imposibleng magsisinungaling ito para lamang kay Michelle. Wala naman itong mapapala para gawin iyon.

"Ah..." Biglang tumawa ang kanilang ina. It sounds fake, though.

"Naku, puwede ka na palang mag-asawa, anak..." sabi naman ng kanilang ama. Kumuha pa ng ibang putahe at inilagay sa kanyang pinggan.

Sa gilid ng mga mata ko ay pinanood ko ang bawat kilos ni Michelle. I saw her smile again. Ibinaba niya ang kanyang kubyertos at nagsalita.

"Meron na po..." pahayag niya.

Nasamid ako at napaubo. Mas naging concern ang lahat sa akin kaysa sa sinabi ni Michelle. Paano ay namula ako at sunod-sunod ang pag-ubo.

"Water, Luke," alok sa akin ni Olivia. Iniabot ang tubig na nasa gilid ko.

I took it and sip. Naginhawaan ang lalamunan ko but not my whole system. Anger arises within me. I want to snap Michelle's neck right now! Paano kung pinatulan ng mga magulang niya ang sinabi niya? Buti na lang at ipinagsawalang bahala siya ng mga ito.

"Excuse me, can I use your washroom," pagkalipas ng ilang saglit ay nagpaalam ako. Tumayo ako at tumingin kay Olivia. Tumango naman siya. "I'll be back. Continue eating."

I know where I am going. Alam ko na ang pasikot-sikot na bahay nila. I've been here a couple of times.

I really don't need to use the washroom. I just need it to hide my anger. Namumula ako hindi dahil sa nasamid ako. Namumula ako dahil sa matinding galit towards Michelle. How dare she say about her being married!

Ilang minuto rin akong nanatili doon bago magpasyang lumabas. Bago marating ang dining area nila ay malalagpasan ko muna ang kusina. Imbes na sa dining ang tungo ko ay lumiko ako papunta sa kusina. I saw someone. I saw Michelle.

I grab Michelle's arm and pull her where no one can see us.

"How dare you say those words?" madiin at puno ng galit ang tono ko. Inipit ko siya sa pader at hindi binigyan ng espasyo para kumawala. "We have those conditions, Michelle! Nakalimutan mo na ba? Walang dapat makakaalam na kasal tayo! Especially your family!"

Imbes na matakot ay natawa pa siya. Ginagalit niya talaga ako. I want her to feel my authority. Na ako ang masusunod! But the look on her eyes tells the other way.

"Nakalimutan mo na rin ba na hindi pa naman natin napipirmahan ang kontrata, Lucas?" parang nabuhusan ako ng tubig nang ipinaalala niya iyon.

Pinalis niya ang kamay ko sa kanyang braso. Itinulak niya ako para makawala siya sa pagkakaipit ko sa kanya.

"Hanggang hindi ka nakakapagdesisyon sa kondisyon kong iyon. I have the right to tell anyone. Everyone. Hawak ko ang katibayan na kasal ako. Tayo!"

And like that, she left me boiling in anger. Alam na alam niya kung paano talaga ako galitin. And I hate that.

I hate her as well!