ตอนที่7

“ทำไมไม่ตอบล่ะ ผมถามว่าระหว่างเรามันเกิดอะไรขึ้น” ลีรภัทรย้ำถามอีกครั้ง เห็นเกวลินเอาแต่นิ่งเงียบก็ยิ่งอยากรู้

“มีเรื่องระหว่างเราที่ไหนกัน ช่วงนี้ฉันแค่ยุ่งๆ” หญิงสาวหลบสายตา

“วันนั้นทำไมจู่ๆ คุณก็ไปโดยไม่บอกผมสักคำ โทรไปก็ไม่รับ ถ้าไม่จงใจหลบหน้าผมให้เรียกว่าอะไรดีล่ะ”

“ไม่มีอะไรทั้งนั้น ฉันบอกแล้วไงว่ายุ่งมากก็เลยไม่ได้รับสายคุณ ช่างเรื่องนั้นเถอะ ที่คุณตามฉันมามีอะไรหรือเปล่า”

“ผมแค่อยากแน่ใจว่าคุณหายป่วยแล้ว แต่ดูจากท่าทางของคุณก็น่าจะหายดีแล้วล่ะ อีกอย่างผมอยากจะคืนเงินที่อาของผมหลอกเงินคุณไปให้มันจบๆ ยื้อไว้แบบนี้ก็ไม่เห็นจะได้อะไร”

“คุณลี ฉันไม่เอาเงินของคุณหรอกนะ คนที่ผิดไม่ใช่คุณ ถ้าจะโทษใครสักคนก็เป็นฉันเองที่ดูไม่ดี และคุณไม่ต้องกลัวว่าฉันจะเอาเรื่องนี้ไปบอกป้าคุณด้วย ฉันไม่ทำแน่นอน ฉันปล่อยวางที่นี่แล้วล่ะ บางทีฉันอาจจะเจอที่ใหม่ที่ให้ฉันลงหลักปักฐานเปิดคาเฟ่เล็กๆ ของฉันได้ บนเขาที่มีทิวน์สวยงามแบบที่นี่ใช่ว่าในประเทศไทยจะมีที่เดียวสักหน่อย”

“แปลกแฮะ! บทจะไปก็ไปง่ายๆ มีอะไรหรือเปล่านี่”

“ฉันก็ไม่ได้หน้าหนาอยู่ให้คุณไล่ได้ทุกวันหรอกนะ ฉันรู้ว่าทำยังไงคุณก็ไม่ยอมให้ฉันอยู่ที่นี่อยู่ดี สู้ฉันไปหาที่เปิดคาเฟ่ใหม่ไม่ดีกว่าเหรอ”

“แล้วถ้าผมเปลี่ยนใจให้คุณอยู่ที่นี่แล้วล่ะ ถ้าตอนนี้ผมยอมให้คุณอยู่ที่บ้านผม ยอมให้คุณเปิดคาเฟ่ คุณจะว่ายังไง”

“คุณจะล้อเล่นอะไรอีก”

“ผมพูดจริง ถ้าคุณยังอยากอยู่ที่นี่ต่อเราก็มาคุยกัน แต่ถ้าคุณเปลี่ยนใจไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วก็ไม่เป็นไร จะเอายังไงก็ค่อยมาหาผมแล้วกัน" ลีรภัทรเผยรอยยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินจากหญิงสาวไป

“อะไรของเขาอีกเนี่ย”

เกวลินบ่นตามหลังชายหนุ่มที่พึ่งเดินจากไป ในเมื่อเขาเองก็ไม่ชอบที่เธอเข้ามาอยู่ในสวนดอกไม้และบ้านของเขา ไหนจะอึดอัดที่ต้องเห็นเธออีก แล้วแต่ทำไมต้องพูดเช่นนี้ออกมา แถมยังยอมให้เธออยู่ที่นี่ต่อง่ายๆ ซะงั้น เธอไม่เข้าใจชายหนุ่มเลยจริงๆ

วันต่อมา ช่วงเย็นของวัน

“จะกลับบ้านพรุ่งนี้แล้วเหรอหนูเกว เบื่อเที่ยวที่นี่แล้วเหรอ” ป้าน้อยเอ่ยถามหญิงสาวที่เข้ามาเยี่ยมเยียนเธอที่บ้าน หลายวันแล้วที่เธอไม่ได้เจอเกวลิน

“ที่จริงที่เกวมาที่นี่ไม่ได้มาเที่ยวหรอกค่ะ เกวมาหาที่ไว้เปิดคาเฟ่เล็กๆ ของเกว”

“แล้วหาไม่ได้หรือไงถึงกลับบ้าน”

“คือเกวอยากได้ที่ตรงสวนดอกไม้ของคุณลีมาเปิดคาเฟ่ค่ะ ที่นั่นมีทั้งวิวทั้งดอกไม้ให้ชื่นชม มันดูลงตัวทุกอย่าง จริงๆ แล้วเกวกับคุณลีเราไม่ได้เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันหรอกค่ะ เราพึ่งเจอกันเมื่อเดือนก่อนเอง เกวขอโทษป้าน้อยนะคะที่ต้องโกหก”

หญิงสาวยกมือไหว้เอ่ยขอโทษต่อหญิงอาวุโสกว่าด้วยความนอบน้อม เธอเองก็รู้สึกผิดที่โกหกและก็โล่งใจเมื่อเห็นท่าทีของป้าน้อยที่ไม่ได้ดูโกรธให้เธอเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังคงยิ้มให้กับเธอเช่นเดิม

“ป้าน้อยไม่โกรธเกวเหรอคะ”

“ไม่โกรธหรอก ป้าก็คิดเอาไว้แล้วแหละ มีที่ไหนเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันแต่คุยกันซะห่างเหินขนาดนั้น ดูหนูมุกยังสนิทกับลีมากกว่าหนูเกวอีก เรื่องสวนดอกไม้ของลีก็คงแล้วแต่เจ้าตัว ลีเขารักสวนนั้นมาก มันเป็นสวนที่ย่าของลีให้ลีไว้ลีก็เลยหวงแหนไม่อยากให้ใครมาวุ่นวาย แต่ถ้าเป็นไปได้ป้าก็อยากให้หนูเกวเปิดคาเฟ่ที่นั่นนะ อย่างน้อยลีจะได้มีเพื่อน ป้าก็แก่มากแล้วขึ้นเขาบ่อยๆ ไปดูลีก็คงไม่ไหว หลังๆ มาดีหน่อยที่มีครูมุกที่พอแวะเวียนไปหาลีบ้าง แต่ถ้าหนูเกวอยู่ที่นั่นลีก็จะได้มีเพื่อน เกิดอะไรขึ้นก็ช่วยเหลือกันได้ แต่ถ้าลีเขาไม่เอา…ป้าก็คงขัดเขาไม่ได้เหมือนกัน”

“เกวเข้าใจค่ะ ตอนแรกเขาก็ไม่ยอมท่าเดียว แต่เมื่อวานจู่ๆ ก็เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา เขายอมที่จะให้เกวอยู่ที่นั่นแล้ว”

“งั้นก็ดีสิ แล้วทำไมหนูเกวต้องกลับบ้านด้วยล่ะ”

“ไม่ปิดบังป้าน้อยแล้วกัน คือเกวไม่ค่อยเข้าใจคุณลีเท่าไหร่ ถ้าเขาอึดอัดที่ต้องอยู่ใกล้ชิดเกว แล้วทำไมเขาต้องยอมให้เกวอยู่ที่บ้านเขาด้วยคะ เพราะถ้าเกวอยู่ที่นั่นเราก็ต้องเจอกันทุกวัน แบบนี้เขาไม่อกแตกตายไปเลยเหรอ”

“ลีเขาบอกอึดอัดเวลาอยู่กับหนูเหรอ”

“เขาไม่ได้บอกเกวหรอกค่ะแต่เขาพูดให้คนอื่นฟัง พอได้ยินแบบนี้เกวเลยคิดว่าถ้าเรายังเจอหน้ากัน อยู่ด้วยกัน วันหนึ่งเขารู้สึกอึดอัดที่เห็นหน้าเกวขึ้นมาอีกจะทำยังไง ตัดใจตอนนี้ยังจะดีซะกว่า คงมีสักที่ที่เหมาะให้เกวเปิดคาเฟ่ได้ เกวเองก็ไม่โทษคุณลีหรอกนะคะ เพราะเกวเองที่ล้ำเส้นเขามากไปถ้าเขาจะรำคาญเกวก็พอเข้าใจได้”

“ป้ารู้จักหลานของป้าดี ลีไม่เคยว่าร้ายให้ใคร เรื่องหนูเกวกับลีต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่”

“ช่างเถอะค่ะตอนนี้มันไม่สำคัญแล้ว งั้นเกวขอตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวต้องไปให้คำตอบคุณลี ไว้วันไหนเกวว่างเกวจะมาเยี่ยมคุณป้านะคะ” หญิงสาวยกมือไหว้ลาก่อนจะเดินไปยังรถที่จอดเอาไว้ และขับมุ่งหน้าตรงไปยังสวนดอกไม้ของลีรภัทร

หลังจากเกวลินกลับออกไปสักพักลีรภัทรก็มาที่บ้านผู้เป็นป้า พอมาถึงก็เห็นป้าน้อยเอาแต่มองมาที่เขาด้วยสีหน้าบึ้งตึง สายตาคู่นี้เหมือนสายตาที่เคยดุให้เขาเมื่อตอนที่เขายังเด็กแล้วทำผิดยังไงอย่างงั้น

“มองแบบนี้ผมทำอะไรผิดใช่มั้ยครับ”

“รู้ตัวด้วยเหรอเรา แล้วนี่ไปไหนมา”

“ไปช่วยครูมุกเลือกเฟอร์นิเจอร์มาครับ”

“ลีกับครูมุกนี่ยังไง พอมีเวลาว่างก็ตัวติดกันตลอด จีบกันอยู่เหรอ” คำถามของป้าน้อยทำให้ลีรภัทรหลุดขำออกมา ไม่คิดว่าผู้เป็นป้าจะมีความคิดเช่นนี้

“ไปไหนมาไหนด้วยกันจะเป็นเพื่อนกันไม่ได้เลยต้องจีบกันอย่างเดียวว่างั้น อยู่หมู่บ้านเดียวกันช่วยเหลือซึ่งกันและกันมันก็ดีไม่ใช่เหรอครับ ป้าเองก็สอนลีแบบนี้ตลอด”

“ป้าก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย ต่อให้ลีจีบครูมุกจริงป้าก็จะดีใจซะอีก ลีรักใครชอบใครป้าไม่ยุ่งหรอก แต่ถ้าลีจะใจดีกับหนูเกวเหมือนที่ใจดีกับครูมุกหน่อยก็จะดีมากเลยนะ”

“หมายความว่าไงครับ คุณเกวมาที่นี่เหรอ เธอพูดอะไรบ้างครับ”

“ลีนะลี พูดออกไปได้ยังไงว่าอึดอัดเวลาที่อยู่กับหนูเกว พูดแบบนี้หนูเกวได้ยินก็เสียใจสิ จากคนที่เคยสดใสน่ารักกลับนิ่งเงียบผิดไปจากเดิมเลยทีนี้”

“อะไรนะ! คุณเกวบอกป้าแบบนั้นเหรอครับ แล้วตอนนี้คุณเกวอยู่ที่ไหนป้ารู้มั้ย”

“เห็นว่าไปหาลีที่บ้านน่ะ ตอนนี้คงยังอยู่ที่บ้านลีแหละมั้ง”

“งั้นลีกลับก่อนนะครับ”

พอได้คำตอบจากผู้เป็นป้าก็รีบวิ่งไปขึ้นรถและขับออกไปยังสวนดอกไม้ของตัวเองทันที ชายหนุ่มเข้าใจแล้วว่าที่หญิงสาวหลบหน้าเขานั้นเป็นเพราะสาเหตุอะไร วันนั้นที่เขากับมุกดาสนทนากันคงเป็นจังหวะที่เธอมาได้ยินเข้า ยังไงชายหนุ่มต้องอธิบายให้หญิงสาวเข้าใจว่าสิ่งที่เขาพูดไปในวันนั้นไม่ได้มีเจตนาไม่ดีอะไรกับเธอเลย

ลีรภัทรมาถึงสวนดอกไม้ก็เดินหาเกวลินด้วยท่าทีร้อนใจหวังแค่ว่าหญิงสาวจะยังรอเจอเขาอยู่ที่นี่ และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ชายหนุ่มเผยยิ้มอย่างโล่งใจเมื่อเห็นเกวลินยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ทางหลังบ้าน เขายืนมองเธออยู่สักครู่ก่อนจะเดินเข้าไปหา

“รอนานมั้ย”

“ไม่นานค่ะ ฉันเองก็ไม่ได้โทรบอกคุณว่าจะมาด้วย คือฉันจะมาให้คำตอบคุณเรื่อง….”

“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน” ชายหนุ่มรีบเอ่ยแทรก ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดก็คือการอธิบายในสิ่งที่หญิงสาวเข้าใจผิดไป

“วันนั้นที่คุณขับรถออกจากสวนผมไปโดยไม่ลาเป็นเพราะคุณโกรธผม คุณรู้สึกแย่กับคำพูดของผมใช่มั้ย”

“ป้าน้อยบอกคุณเหรอคะ ฉันไม่ได้สนใจหรอกค่ะ คนอย่างฉันเรื่องนินทาพวกนี้ไม่เคยใส่ใจอยู่แล้ว ฉันห้ามความรู้สึกใครไม่ได้นี่ ไม่ใช่แค่คุณหรอกที่รู้สึกกับฉันแบบนั้น ยังมีคนอีกตั้งมากมายที่ไม่ชอบฉันเหมือนกับคุณ”

“คุณคิดไปไกลแล้ว ทำไมผมต้องไม่ชอบคุณด้วย ถ้าผมไม่ชอบคุณ…วันนั้นผมจะยอมยกเตียงนอนให้คุณทำไม และตอนนี้ผมจะต้องพยายามอธิบายให้คุณฟังด้วยทำไม”

“ใครจะไปรู้คุณล่ะ ถ้าคุณไม่เกลียดฉันจริงๆ ทำไมต้องพูดลับหลังฉันให้คนอื่นฟังด้วยว่าฉันไม่มีกาลเทศะ อยู่ด้วยแล้วอึดอัด มันน่ารำคาญมากใช่มั้ยถึงต้องไประบายให้คนอื่นฟัง”

“แล้วทำไมคุณไม่อยู่ฟังต่ออีกสักนิดล่ะ คุณจะได้รู้ว่าหลังคำพูดพวกนั้นผมพูดอะไรไปบ้าง"

เกวลินเริ่มหวาดหวั่นเมื่อลีรภัทรพยายามเดินเข้าประชิดตัวเธอเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แววตาของชายหนุ่มในตอนนี้ดูดุดันนัก ไม่นานตัวเธอก็ถูกลีรภัทรดันเข้าไปติดกับต้นไม้ใหญ่ ดวงตาคมเข้มทั้งสองข้างมองมาที่เธออย่างไม่ลดละ

“คุณจะทำอะไร!”

“ก็จะแก้ไขสิ่งที่คุณเข้าใจผิดไง” ลีรภัทรโน้มหน้าเข้าใกล้หญิงสาวให้มากกว่าเดิม ชายหนุ่มแค่ต้องการให้หญิงสาวรับรู้ถึงเจตนาที่แท้จริง เขาไม่ได้เกลียดหญิงสาวอย่างที่ตัวเธอเข้าใจผิด

“ตอนนี้ผมอยู่ใกล้คุณขนาดนี้ ผมกลับไม่รู้สึกอึดอัดเลยสักนิด คุณคิดว่าไงล่ะ คนที่เกลียดคุณ ไม่ชอบคุณ จะยอมสบตาคุณอยู่ตรงนี้เหรอ เกวลิน…ใช่ผมพูดว่าอึดอัดเวลาที่อยู่กับคุณก็จริง แต่นั่นก็เป็นแค่เมื่อก่อน พอผมได้รู้จักคุณมากขึ้นผมก็รู้ว่าคุณไม่ได้เป็นแบบนั้น คุณเองที่เป็นคนบอกผมว่าเราสามารถเป็นเพื่อนกันได้ไม่ใช่เหรอ” ลีรภัทรอธิบายด้วยความจริงใจ หวังว่าหญิงสาวจะเข้าใจเจตนาที่แท้จริงของเขา

“เข้าใจแล้วน่า” เกวลินเบนหน้าหนีผลักอกชายหนุ่มด้วยความเคอะเขิน หน้าของเธอเริ่มแดงมากขึ้นเมื่อมือเล็กของเธอถูกมือใหญ่ของชายหนุ่มรวบเข้ามากุมเอาไว้

“ทีนี้เข้าใจแล้วใช่มั้ย คุณน่ะเสียอยู่อย่างเดียว เวลาคิดจะทำอะไรไม่รอบคอบสักอย่าง ถ้าตอนนั้นรอฟังผมพูดให้จบก็คงไม่ต้องหน้างอขนาดนี้หรอก”

“ใครหน้างอกัน แล้วเมื่อไหร่คุณจะปล่อยมือฉันสักที จะจับอะไรนักหนา”

“ปล่อยก็ปล่อยสิ” ลีรภัทรคลายมือที่กุมมือเกวลินเอาไว้ออก ชายหนุ่มมองไปที่หญิงสาวด้วยความเอ็นดู

“คุณมาหาผมที่นี่จะคุยเรื่องคาเฟ่ของคุณใช่มั้ย ตกลงคุณจะอยู่ที่นี่ต่อหรือจะกลับบ้านของคุณดีล่ะ”

“คุณแน่ใจนะว่าจะให้ฉันเช่าพื้นที่สวนดอกไม้ของคุณทำคาเฟ่จริงๆ ไม่ใช่พอฉันทำไปแล้วมาเปลี่ยนใจ คนที่เสียหายก็คือฉันนะ”

“ถ้าผมทำแบบนั้นคุณก็ฟ้องผมได้นี่ ยังไงเรื่องแบบนี้ต้องมีการเซ็นสัญญากันอยู่แล้ว แต่ก่อนคุณจะตกลงผมมีเงื่อนไขอีกข้อหนึ่ง ตอนนี้ผมพึ่งเริ่มทำสวนดอกไม้ ทุกอย่างยังไม่เข้าที่เข้าทาง ยังมีดอกไม่อีกเยอะที่ผมต้องลงแปลง ผมยังต้องใช้เวลาอีกประมาณ6เดือนเพื่อทำตรงนี้ พอถึงเวลานั้นดอกไม้ของผมก็คงบานสะพรั่งเต็มสวนพอดี พอที่จะส่งออกให้ลูกค้าของผม คาเฟ่ของคุณก็จะมีดอกไม้ให้ชื่นชม ผมจะให้คุณใช้พื้นที่แค่1ไร่ตั้งแต่ทางเข้าสวนมาจนถึงปากทางบ้านของผมแค่นั้น พื้นที่ที่เหลือจะไม่เกี่ยวข้องกับคาเฟ่ของคุณ ทางซ้ายเป็นคาเฟ่ของคุณ ทางขวาเป็นสวนดอกไม้ของผม และอีกอย่างบ้านหลังนี้ก็เป็นพื้นที่ส่วนตัวด้วย ผมไม่อยากให้ใครเขามาวุ่นวาย ถ้าคุณรับเงื่อนไขผมได้ ผมก็ตกลง”

“ไม่มีปัญหา งั้นอีก6เดือนฉันค่อยกลับมาหาคุณใหม่ก็แล้วกัน” ลีรภัทรหน้าเจื่อนลงเมื่อได้ยินคำตอบของหญิงสาว ที่เธอพูดออกมาเช่นนี้ก็แปลว่าเธอจะไม่ได้อยู่ที่นี่ต่องั้นเหรอ กว่าจะได้เจอกันอีกทีก็คงเป็นอีก6เดือนข้างหน้า

“งั้นก็ตามนี้” ชายหนุ่มพยักหน้าตอบรับก่อนจะเดินหันหลังกลับ เดินได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกหญิงสาวตะโกนทักเอาไว้

“แล้วถ้าฉันขอเช่าอยู่ที่บ้านของคุณเลยตอนนี้จะได้มั้ย มาถึงเชียงใหม่ทั้งทีฉันก็อยากจะอยู่เที่ยวต่ออีกสักหน่อย แต่ถ้าคุณไม่โอเค ฉันไปหาที่พักอื่นอยู่ก็ได้”

ลีรภัทรเผยยิ้มออกมา ชายหนุ่มรู้สึกยินดีนักที่หญิงสาวต้องการที่จะอยู่ที่นี่ต่อ มีหรือที่เขาจะไม่ยินยอม

“ได้สิ แต่ค่าเช่าแพงนะ คุณสู้ไหวมั้ยล่ะ”

คำตอบของลีรภัทรทำให้เกวลินหลุดขำทันที ดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มต้นไปได้ด้วยดี จากเมื่อก่อนที่ต่างคนต่างเอาแต่ความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ พอได้พูดปรับความเข้าใจกันแบบนี้ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นจริงๆ