ตอนที่9

“เงียบแบบนี้ลังเลเหรอ”

ปานวาดเอ่ยถามผู้เป็นลูกสาวอีกครั้ง เธอเองก็อยากรู้ว่าในใจของเกวลินยังรักชายหนุ่มดังกล่าวอยู่หรือไม่ เพราะที่ผ่านมาตั้งแต่จบความสัมพันธ์กันไปก็ไม่เคยได้ยินพูดถึงหรือติดต่ออีกเลย

“ที่หนูเงียบเพราะกำลังคิดหาทางหนีเขาต่างหาก แม่คะ…งั้นเกวกลับเชียงใหม่พรุ่งนี้เลยได้มั้ย เกวไม่อยากเจอน้ำน่ะ”

“แล้วคิดจะหนีหน้าไม่เจอน้ำแบบนี้ไปตลอดหรือไง ครอบครัวเขากับครอบครัวเราก็รู้จักกัน ยังไงต้องติดต่อกันอยู่ดี มีอะไรทำไมไม่คุยกันให้เข้าใจล่ะ”

“เกวพูดไม่รู้จะพูดยังไงแล้วค่ะ เราสองคนไม่เหมาะที่จะเป็นแฟนกันเลยสักนิดเหมาะเป็นเพื่อนกันมากกว่า และน้ำเองที่เป็นคนบอกเลิกเกวก่อน แล้วตอนนี้จะมาง้อขอคืนดีนี่นะ”

“แต่เกวก็จะบอกเลิกน้ำอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ แค่น้ำชิ่งบอกเกวก่อนแค่นั้น”

“ตกลงใครเป็นลูกแม่กันแน่คะ” เกวลินค้อนไปที่ผู้เป็นแม่จนเธอต้องหลุดขำออกมา

“แม่ไม่คุยด้วยแล้ว เกวขึ้นไปเอายามาให้แม่ดีกว่า อีกอย่างพรุ่งนี้ห้ามหนีกลับเชียงใหม่ล่ะ สัญญาว่าจะอยู่บ้านอาทิตย์หนึ่งก็ต้องอยู่ให้ครบ เข้าใจมั้ย”

“เข้าใจแล้วค่ะ” หญิงสาวหน้ามุ่ย ดูเหมือนแม่ของเธอจะรู้ทันเธอเสียแล้ว

วันต่อมา ช่วงสายของวัน

เกวลินนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ม้านั่งหลังบ้านด้วยความเพลิดเพลิน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นน้ำหรือนิพล ชายหนุ่มคนรักเก่าเดินเข้ามาหา

“ดีจังที่วันนี้มาหาเกวแล้วเจอ น้าวาดบอกว่าเกวไปเที่ยวเชียงใหม่ เป็นยังไงบ้างสนุกมั้ย”

“อืม…ก็ดี แล้วนี่น้ำมาหาเกวทำไม”

“ทักทายกันดีๆ หน่อยไม่ได้หรือไง เห็นหน้าปุ๊บก็ทำหน้าเซ็งใส่น้ำซะงั้น”

“ก็ถ้าน้ำมาในฐานะเพื่อนเกวก็จะยิ้มให้ แต่ถ้าน้ำมาวอแวเพื่อให้กลับไปคบกับน้ำอีก เกวก็จะทำหน้าเซ็งแบบนี้แหละ เกวรู้นะว่าน้ำตามสืบเรื่องของเกวจากเพื่อนเกวอยู่”

“เราทะเลาะกันแค่ครั้งเดียวก็จะเลิกกันจริงๆ เหรอ ทำไมเกวไม่ให้โอกาสน้ำแก้ตัวบ้าง”

“เกวนี่นะไม่ให้โอกาส หลังจากที่น้ำบอกเลิกเกว เกวก็รอน้ำเกือบเดือน แต่น้ำต่างหากที่ไม่สนใจเอง”

“แต่ตอนนี้น้ำกลับมาหาเกวแล้วไง เรามาเรียนรู้กันใหม่ก็ได้ อันไหนที่เกวไม่ชอบน้ำก็จะไม่ทำ”

“พอเถอะน้ำ เกวบล็อกน้ำทุกช่องทางการติดต่อขนาดนี้น้ำไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าเกวต้องการแบบไหน ตอนที่เราคบกันวันๆ น้ำก็เอาแต่เที่ยวกับเพื่อน ไม่เคยมีเวลาอยู่กับเกวด้วยซ้ำ น้ำจำไม่ได้หรือไงว่าน้ำบอกเลิกเกวเพราะเหตุผลอะไร ตอนนั้นน้ำบอกว่าเราเหมาะที่จะเป็นเพื่อนมากกว่าเป็นแฟนกัน พอได้ยินแบบนั้นเกวถึงเข้าใจว่าที่น้ำพูดมามันก็จริง ตอนนั้นที่เราคบกันก็คงเป็นเพราะเพื่อนรอบตัวเห็นว่าดี เห็นว่าเหมาะสม พวกเราก็เลยปล่อยเลยตามเลย พอคบกันจริงๆ ถึงเข้าใจว่ามันไม่ใช่ความรัก”

“แต่ตอนนี้น้ำชอบเกวจริงๆ นะ น้ำไม่ติดเพื่อนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เวลาของน้ำจะให้เกวหมดเลย”

“แต่เกวติด ตอนนี้เกวติดเพื่อนมาก และเกวก็ไม่อยากกลับไปอยู่ในความสัมพันธ์แบบนั้นอีกแล้ว ถ้าน้ำจะมาหาเกวแล้วพูดแต่เรื่องนี้ งั้นเกวก็ไม่มีอะไรพูดกับน้ำ” หญิงสาวลุกจากเก้าอี้มองไปที่ชายหนุ่มอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะสะบัดตัวแล้วเดินหนีออกไป นิพลพยายามเดินตามเกวลินเข้าไปในบ้านแต่ก็ถูกกานวนิชพี่ชายของเกวลินเข้ามาขวางเอาไว้ได้ก่อน

“จะไปไหนล่ะน้ำ…จะไม่ทักทายพี่หน่อยเหรอ”

“สวัสดีครับพี่กาน วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอครับ”

“ไม่ได้ไปอ่ะ วันนี้พี่ว่าจะพาเกวออกเที่ยวเล่นสักหน่อย”

“งั้นผมไป….” ไม่ทันที่นิพลจะเอ่ยจบก็ถูกกานวนิชสวนปฏิเสธกลับมาก่อน

“พี่ให้น้ำไปด้วยไม่ได้หรอก ถ้าพี่ให้น้ำไปด้วยเกวตีพี่ตายเลย ยัยนั่นเห็นตัวเล็กแบบนั้นมือหนักใช้ได้เลยนะ พี่ว่าน้ำกลับไปเถอะเรื่องของน้ำกับเกวมันจบไปแล้ว และพี่ก็เห็นด้วยกับเกวว่าเธอสองคนไม่เหมาะที่จะเป็นแฟนกัน น้ำเห็นใจพี่หน่อยนะ พี่เองก็มีน้องสาวแค่คนเดียว พี่ก็ไม่อยากให้น้องสาวพี่ต้องไปคบคนไม่ดี เข้าใจพี่เนาะ” ชายหนุ่มฉีกยิ้มตบไปที่บ่านิพลเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป

“พี่กานหมายความว่าไง” นิพลตะโกนถามตามหลัง คำพูดของกานวนิชทำให้เขาสับสนนัก

จังหวัดเชียงใหม่ 3วันผ่านไป

“ลี กล่องนี้เรส่งมาให้ไม่ใช่เหรอทำไมลีไม่เอากลับบ้านไปด้วยล่ะ” น้อยตะโกนถามหลานชายที่กำลังทานมื้อเที่ยงอยู่ วันนี้เธอเข้ามาทำความสะอาดห้องนอนเก่าของลีรภัทรเห็นกล่องพัสดุก็จำได้ว่าเป็นของที่เรวดีภรรยาเก่าของชายหนุ่มส่งมาให้

“นี่ไง” ผู้เป็นป้ายื่นกล่องพัสดุให้กับลีรภัทร

“อ่อ…เกือบลืมไปเลย แต่เอาไว้นี่แหละครับก็แค่ใบหย่าไม่สำคัญอะไร”

“ทำไมจะไม่สำคัญ ป้าว่าลีเอากลับไปด้วยดีกว่า ของของลีก็ต้องอยู่ที่บ้านลีสิ พูดไปก็คิดถึงหนูเร นานแล้วเหมือนกันที่ไม่กลับมาเยี่ยมกันบ้างเลย”

“ช่วงนี้เรเขายุ่งๆ น่ะครับ ไหนจะเรื่องบ้าน ไหนจะเรื่องธุรกิจอีก ไว้สวนดอกไม้เปิดเป็นทางการเมื่อไหร่เดี๋ยวลีบอกให้เรมาก็แล้วกัน แต่ไม่รับปากนะครับว่าเรจะว่างมามั้ย”

“อืม แล้วลีล่ะ…ไม่คิดจะแต่งงานใหม่บ้างเหรออายุจะ30แล้วนะเรา ควรหาเพื่อนคู่คิดสักคนมาไว้ข้างกายได้แล้ว ครูมุกล่ะเป็นยังไงบ้าง ป้าว่าครูมุกกับลีเหมาะสมกันอยู่นะ”

“ป้าพูดเรื่องนี้อีกแล้ว ลีกับครูมุกเป็นแค่เพื่อนกันครับ ป้าอย่าคิดไปไกลสิ”

“ใช่ป้าคิดคนเดียวที่ไหน ทั้งหมู่บ้านก็คิดกันทั้งนั้น ก็เล่นไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยแบบนี้คนเฒ่าคนแก่ก็คิดนะสิ”

“พูดแบบนี้เดี๋ยวครูมุกจะเสียหายเอาได้นะครับ”

“เสียหายอะไรเหรอคะ?” มุกดาเอ่ยแทรกขึ้นมา หญิงสาวมาถึงก็ได้ยินลีรภัทรเอ่ยถึงชื่อเธอก็เลยอดที่จะถามไถ่ไม่ได้

“ครูมุกมาก็ดีแล้ว งั้นมากินข้าวด้วยกันสิ” ป้าน้อยเอ่ยเสริมขึ้น เธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองไปที่ลีรภัทรกับมุกดาอย่างคาดหวัง

“หนูกินมาแล้วค่ะ มาทำธุระแถวนี้เห็นรถคุณลีจอดอยู่ก็เลยแวะเข้ามาทักทาย"

“ครูมุก ป้าถามอะไรหน่อยสิ ครูมุกมีแฟนหรือยัง” คำถามของป้าน้อยทำให้ลีรภัทรสำลักในทันที ชายหนุ่มหันมาสบตาผู้เป็นป้าอย่างรู้ทัน

“ไม่มีค่ะ” หญิงสาวยิ้มตอบ

“งั้นก็ดี ว่าแต่ครูมุกจะกลับโรงเรียนใช่มั้ย งั้นให้ลีไปส่งสิ ลีเองก็บอกว่ามีธุระจะคุยกับครูใหญ่ด้วย ลุกขึ้นสิลี”

“แต่ลียังกินข้าวไม่เสร็จ…”

“กินเยอะแล้ว รีบลุกสิครูมุกต้องรีบไปสอนต่อนะ” ผู้เป็นป้าตบหลังเพื่อให้ลีรภัทรลุกจากเก้าอี้ ป้าน้อยทำเช่นนี้ไม่บอกก็รู้ว่ากำลังจับคู่เขากับมุกดาอยู่

ลีรภัทรจำยอมต้องเดินมาส่งมุกดาตามที่ผู้เป็นป้าขอ ทั้งสองเดินเท้าไปยังโรงเรียนด้วยกันเพราะจากบ้านป้าน้อยไปโรงเรียนอยู่ไม่ไกลกันมากนัก

“วันนี้ป้าน้อยดูแปลกๆ นะคะ”

“นั่นสิครับ ผมก็ว่างั้นแหละ ครูมุกอย่าไปถือสาป้าแกเลยนะครับแกก็พูดไปเรื่อย คือแกน่าจะพยายามจับคู่เราสองคนน่ะครับ” คำตอบของลีรภัทรทำให้มุกดาเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว หญิงสาวไม่คิดว่าป้าน้อยจะเอ็นดูเธอมากถึงขั้นจับคู่ให้กับหลานชายของตัวเองเช่นนี้

“ถึงโรงเรียนแล้วผมกลับก่อนนะครับต้องรีบกลับไปดูสวนต่อ ครูมุกคงไม่คิดว่าผมจะมาหาครูใหญ่จริงๆ ใช่มั้ย”

“ไม่หรอกค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”

มุกดายิ้มหวานตอบรับ หญิงสาวมองตามหลังลีรภัทรที่เพิ่งเดินจากไปด้วยความสั่นไหว พอได้รู้ว่าป้าน้อยเปิดทางให้เช่นนี้หัวใจก็เริ่มพองโต ถ้าได้คบกับลีรภัทรจริงๆ คงทำให้เธอมีความสุขมาก เพราะตอนนี้ก็มีแค่ชายหนุ่มคนเดียวที่ทำให้เธอใจเต้นแรงได้ เธอเองก็พอใจลีรภัทรอยู่แล้วเหมือนกัน

ลีรภัทรหลังจากส่งมุกดาเรียบร้อยก็แวะไปที่บ้านป้าน้อยเพื่อเอากล่องพัสดุก่อนจะขับรถกลับสวนดอกไม้ ชายหนุ่มมาถึงก็รีบลงจากรถเพื่อเอากล่องพัสดุไปเก็บที่บ้านจะได้กลับเข้ามาทำงานที่สวนต่อ แต่เดินได้ไม่กี่ก้าวก็ชะงักงันเมื่อเห็นเกวลินยืนจ้องมองมาที่เขาอยู่ หญิงสาวผมดำลอนยาวในชุดเดรสลำลองสีขาวที่มีดอกไม้ห้อมล้อมเช่นนี้ช่างดูงดงามและสดใสมากนัก แม้แต่ชายหนุ่มเองก็ไม่อาจละสายตาออกไปจากเธอได้ ลีรภัทรยิ้มกว้างอย่างพอใจที่เห็นเกวลินปรากฏตัวต่อหน้าอีกครั้ง

“ยังไม่ครบอาทิตย์เลยทำไมกลับมาแล้วล่ะ ห้องของคุณผมยังจัดการไม่เรียบร้อยเลย”

“ฉันหนีคนมาค่ะ เรื่องห้องไม่ต้องห่วงตอนนี้ฉันพักอยู่ที่บ้านเพื่อน เสร็จเมื่อไหร่ค่อยย้ายมาอยู่ก็ได้”

“หนีใคร?”

“ก็ใครบางคนที่ไม่อยากเจอ คุณไปไหนมาเหรอฉันรอคุณตั้งนาน”

“ไปบ้านป้าน้อยมาน่ะ ทำไมคุณไม่โทรบอกผมล่ะว่าจะมา”

“อยากเซอร์ไพรส์คุณไง เป็นไงบ้างดีใจมั้ยที่ฉันกลับมา”

ลีรภัทรไม่ได้ตอบคำถามของหญิงสาวแต่อย่างใด เขาเอาแต่อมยิ้มมองไปที่เธออย่างไม่ละสายตา เกวลินเองพอถูกมองด้วยสายตาอบอุ่นเช่นนี้ก็อดที่จะหวั่นไหวไม่ได้

“อย่ามองฉันแบบนี้นะ คุณกำลังทำให้ฉัน…”

“ผมทำไมเหรอ” ลีรภัทรเดินเข้าใกล้หญิงสาวให้มากขึ้น สายตาก็ยังคงจับจ้องไปที่เธออยู่

เกวลินเริ่มใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ยิ่งชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งรู้สึกหวั่นไหวมากเท่านั้น พอเห็นว่าในมือของชายหนุ่มถือกล่องพัสดุอยู่ก็รีบหาเรื่องใหม่เพื่อคุยกลบเกลื่อน และก็ได้ผลเสียด้วย

“นั่นกล่องอะไรขอดูหน่อยสิ”

“ไม่ได้!” ลีรภัทรรีบปฏิเสธซ่อนกล่องพัสดุไว้ด้านหลัง ในนั้นมีใบหย่าของเขากับเรวดีอยู่คงไม่เหมาะที่จะให้หญิงสาวดูเท่าไหร่ ชายหนุ่มก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องปิดบังเกวลินในเรื่องนี้ด้วย

“พิรุธเห็นๆ แต่ไม่เป็นไรถ้าไม่อยากให้ฉันดูฉันก็จะไม่ดู”

“เข้าบ้านก่อนสิคุณ” ลีรภัทรยิ้มแห้งเดินนำหญิงสาวเข้าไปในบ้านก่อน เขารีบเดินเข้าไปยังห้องนอนเพื่อเก็บกล่องพัสดุ ท่าทางของชายหนุ่มพิรุธมากนัก

“มองอะไรอยู่เหรอคุณ” ลีรภัทรเอ่ยถามเกวลินหลังออกมาจากห้องนอนเห็นหญิงสาวเอาแต่จ้องผนังห้อง

“ฉันจำได้ว่าตรงนี้เคยมีรูปดอกไม้ที่อยู่ในแจกันแขวนไว้ไม่ใช่เหรอคะ มันหายไปไหนแล้วล่ะ”

“อ่อ หลายวันก่อนมันตกแตกเกือบจะโดนครูมุกน่ะ ผมก็เลยเอาไปเก็บแล้ว”

“ครูมุกคงจะมาที่นี่ทุกวันสินะ พวกคุณคงสนิทกันมากใช่มั้ย เป็นห่วงกันด้วยกลัวว่ารูปนั้นจะตกมาใส่ครูมุกอีกก็เลยเอาไปเก็บ”

“คุณจะพูดอะไรกันแน่ ที่ผมไม่แขวนรูปตรงนั้นเพราะกลัวจะตกใส่คนซุ่มซ่ามอย่างคุณต่างหาก และอีกอย่าง…คนที่มาบ้านนี้บ่อยที่สุดก็คือคุณนั่นแหละ ยังสงสัยอะไรอีกมั้ย”

“แค่ถามนิดเดียวเองทำไมต้องตอบยาวด้วย ไปดูดอกไม้ดีกว่า” เกวลินหน้ามุ่ยใส่ชายหนุ่มเล็กน้อยก่อนจะรีบก้าวเท้าเดินออกจากบ้านไป คำพูดของเขาเมื่อสักครู่เหมือนจะบอกกับเธอว่าที่เขาทำทั้งหมดก็เพราะเป็นห่วงเธอ ไม่รู้ว่าเป็นการเข้าข้างตัวเองหรือเปล่าแต่พอได้ยินแบบนี้ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้

เกวลินเดินเล่นอยู่ที่สวนดอกไม้ได้สักครู่ก็เดินตรงมายังห้องที่อยู่หลังบ้าน ซึ่งในอีกไม่กี่วันห้องนี้ก็จะเป็นห้องนอนของเธอแล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่ได้ถูกเก็บกวาดให้เรียบร้อย

เกวลินเดินเข้าไปในห้องมองสำรวจรอบๆ ก่อนจะยิ้มอย่างพอใจ ห้องดังกล่าวไม่ได้ดูเล็กจนเกินไปจนทำให้เธออึดอัด และก็ไม่ได้ใหญ่เกินไปจนทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยว

“พออยู่ได้มั้ยคุณ” ลีรภัทรที่เดินตามหลังมาเอ่ยถามหญิงสาว ชายหนุ่มเองก็กังวลว่าหญิงสาวจะไม่ค่อยพอใจกับสภาพห้องเท่าไหร่

“ชอบมากเลยค่ะ ตกแต่งอีกนิดก็จะน่าอยู่มากกว่าเดิมแล้ว”

“เดี๋ยวผมจะทุบกำแพงตรงนั้นออกแล้วต่อทำเป็นห้องน้ำให้คุณก็แล้วกัน คงไม่สะดวกเท่าไหร่ถ้าคุณกับผมจะใช้ห้องน้ำเดียวกัน”

“ขอบคุณค่ะ หมดเท่าไหร่คุณก็มาเก็บเงินกับฉันนะคะ”

“ไม่ต้องหรอกยังไงบ้านนี้ก็เป็นบ้านผม จะทำอะไรกับบ้านตัวเองก็เป็นเรื่องปกติ แต่ทำไมคุณมองผมแบบนี้ล่ะ หรือว่าอยากได้อะไรเพิ่มอีก”

“เปล่าค่ะ ฉันแค่แปลกใจว่าทำไมคุณถึงดีกับฉันจัง และก็อยากรู้ด้วยว่าคุณดีกับคนอื่นๆ แบบนี้ด้วยมั้ย”

เกวลินจ้องไปที่ดวงตาคมเข้มของลีรภัทรอย่างคาดหวัง หญิงสาวแค่รู้สึกสับสนมากจริงๆ ที่หลังๆ มานี้ชายหนุ่มทำดีกับเธอเป็นพิเศษ อยากรู้ว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่