ตอนที่6

ลีรภัทรสวมกอดเกวลินไว้แนบแน่น หญิงสาวที่ถูกกอดทำได้แค่ยืนนิ่งสับสนท่าทีของชายหนุ่มที่แสดงออกมา เธอครุ่นคิดแต่ว่าวันนี้ลีรภัทรไปเจอเรื่องแย่ๆ มาหรือไรถึงเผยมุมอ่อนไหวเช่นนี้ให้เห็น

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า มีอะไรบอกฉันได้นะ” หญิงสาวลูบแผ่นหลังชายหนุ่มเบาๆ

เสียงของเกวลินเหมือนทำให้ลีรภัทรรู้สึกตัว เมื่อสักครู่ทั้งดีใจที่หญิงสาวปลอดภัยและก็ตื้นตันใจกับการกระทำของหญิงสาวเลยเผลอใจตามความรู้สึก พอรู้ตัวก็รีบคลายอ้อมกอดนั้นออกทันที

“ตกลงคุณเป็นอะไร” เกวลินย้ำถามอีกครั้ง

“ไม่มีอะไร เข้าบ้านกันเถอะ”

“แป๊บนะ”

“ไม่ต้องเก็บแล้ว” ลีรภัทรคว้ามือหญิงสาวยื้อเอาไว้เมื่อเห็นว่ากำลังก้มไปเก็บต้นอ่อนดอกไม้ที่ทำตกก่อนหน้านี้ ชายหนุ่มจูงมือหญิงสาวเข้ามาในบ้านพามานั่งที่โซฟา ก่อนจะเดินไปหยิบผ้ามาคลุมตัวให้กับหญิงสาวอีกที

“ขอบคุณค่ะ นี่คุณไม่อยากให้ฉันเข้าบ้านคุณจนต้องล็อกบ้านไว้เลยเหรอ”

“ไม่มีอะไรหรอก ต่อไปผมจะไม่ล็อกบ้านอีกแล้ว”

เกวลินเริ่มสับสน วันนี้ลีรภัทรดูแปลกไปสำหรับเธอมากทั้งน้ำเสียงและท่าที ไหนจะสายตาที่อ่อนหวานคู่นั้นของเขาอีก เลยทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าก่อนหน้านี้เขาไปเจอเรื่องอะไรมากันแน่ถึงได้ดูแปลกไปเช่นนี้

“คุณไม่เป็นไรจริงๆ นะ เห็นคุณเป็นแบบนี้ฉันไม่โอเคเท่าไหร่เลย”

“ทำไม…ผมดูแปลกมากเลยเหรอ”

“ก็ใช่นะสิ คุณไม่ดุฉันที่ฉันยังอยู่บ้านคุณไม่พอ คุณยังมาทำดีกับฉันอีก เมื่อกี๊คุณก็กอด…กอดฉันด้วย” หญิงสาวอึกอัก พอนึกถึงอ้อมกอดชายหนุ่มเมื่อสักครู่ก็รู้สึกเขินอายอย่างบอกไม่ถูก

“ไม่มีอะไรมากหรอกผมคิดไว้แล้วว่าคุณต้องยังอยู่ที่นี่ เกิดพายุหนักแบบนี้ก็กลัวว่าคุณจะเป็นอะไรไป พอเห็นคุณปลอดภัยผมก็เลยโล่งใจ ก็เลยเผลอเข้าไปกอดคุณแค่นั้น”

“แล้วกับครูมุกเวลาคุณโล่งใจ คุณกอดเธอแบบนี้ด้วยหรือเปล่า” เกวลินเอ่ยถามชายหนุ่มอย่างตรงไปตรงมา เธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าเหตุใดต้องโยงมุกดาเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย พอเห็นลีรภัทรเอาแต่นิ่งจ้องมาที่เธอก็รีบอธิบายขยายความ

“เอ่อ…ฉันหมายถึงครูมุกและคนอื่นๆ ด้วยน่ะ เช่นป้าน้อย ลุงจันทร์ เวลาคุณโล่งใจคุณก็จะกอดพวกเขาแบบนี้ด้วยใช่มั้ย”

“คงงั้นมั้ง ว่าแต่ทำไมคุณไม่รับสายผมล่ะ"

“มือถือฉันอยู่ในรถ”

."อ่อ…เข้าใจแล้ว คุณรีบไปเช็ดตัวเถอะเดี๋ยวไม่สบายเอา เปลี่ยนใส่ชุดนอนของผมก่อนก็แล้วกัน ตอนนี้ฝนยังตกหนักอยู่ไว้ฝนหยุดตกค่อยไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่รถคุณก็แล้วกัน”

“คุณให้ฉันเข้าไปเปลี่ยนในห้องนอนคุณเหรอ?”

“หรือคุณจะเปลี่ยนตรงนี้ล่ะ ผมจะได้นั่งดูคุณเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย”

ทันทีที่พูดจบ เกวลินก็รีบวิ่งตรงไปยังห้องนอนของลีรภัทร คำพูดของชายหนุ่มเมื่อสักครู่ชวนเขินอายไม่ใช่น้อย เรื่องล้อเล่นแบบนี้เอามาคุยสนุกได้ด้วยเหรอ

ลีรภัทรนั่งรอเกวลินเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่สักพักก็แปลกใจที่หญิงสาวไม่ออกมาจากห้องสักที ชายหนุ่มเดินไปยังหน้าประตูห้องเคาะประตูเรียกหญิงสาวอยู่นานแต่ก็ไม่ได้การตอบรับกลับมา

“คุณเสร็จหรือยัง ผมจะเข้าไปแล้วนะ”

ลีรภัทรค่อยๆ แง้มประตูห้องพอก็เห็นเกวลินนอนอยู่ที่เตียงจึงรีบเดินเข้าไปดู ชายหนุ่มยื่นมือไปสัมผัสแก้มของหญิงสาวถึงรู้ว่ามีไข้ ในที่สุดเธอก็ทำให้เขาเป็นกังวลขึ้นมาอีกครั้ง

“ไม่สบายจนได้ ข้างนอกฝนก็ตกหนักไม่ยอมหยุดอีก” ลีรภัทรมองไปยังสายฝนผ่านหน้าต่างห้องนอนก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวที่นอนไม่รู้สึกตัวอยู่บนเตียงด้วยความเป็นห่วง

เวลาผ่านไปสักพักลีรภัทรกลับเข้ามาที่ห้องนอนอีกครั้งพร้อมถาดถ้วยข้าวต้มที่ชายหนุ่มลงมือทำเอง ในถาดยังมียาลดไข้เพื่อนำมาให้เกวลินอีกด้วย

“คุณลุกขึ้นมากินข้าวกินยาก่อน ขืนหลับไปแบบนี้อาการจะแย่เอานะ” ชายหนุ่มค่อยๆ เข้าไปโอบประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับเอื้อมไปหยิบหมอนมาตั้งไว้ที่หัวเตียงเพื่อให้หญิงสาวได้พิง

“ขอโทษนะ ฉันกะว่าแค่จะพักสายตานิดหน่อยแต่ไม่รู้เผลอหลับไปตอนไหน นี่ฝนยังไม่หยุดตกอีกเหรอ”

“คุณรีบกินข้าวเถอะจะได้กินยา"

เกวลินยื่นมือไปรับถาดข้าวต้มจากมือของชายหนุ่มที่ยื่นมาให้ หญิงสาวทานจนหมดถ้วย เธอเองก็ดูจะพอใจในรสอาหารอยู่เช่นกัน

“คุณทำเองเหรออร่อยจัง”

“ปกติคนป่วยเขากินอะไรไม่ค่อยจะลงไม่ใช่เหรอ แต่ดูคุณสิกินซะเกลี้ยงถ้วยเลย เอาเพิ่มอีกมั้ยในหม้อมีอยู่เดี๋ยวผมตักมาให้”

“ไม่เอาแล้ว ฉันอิ่มแล้วล่ะ ข้าวต้มนี้เป็นฝีมือคุณจริงๆ สินะ”

“ก็แค่ข้าวต้มใครก็ทำเป็นมั้ยคุณ แล้วนั่นคุณจะลุกไปไหน”

“ตอนนี้ฝนเริ่มซาลงแล้วฉันก็จะออกไปนอนที่รถนะสิ ขืนอยู่ที่ห้องคุณนานๆ มีหวังคุณดุให้ฉันอีกแน่”

“ไม่ต้องไป นอนอยู่ที่นี่แหละเห็นผมเป็นคนใจดำไปได้ คุณช่วยเอาขาลงจากเตียงหน่อยให้สิ”

“ทำไมคะ?”

“เถอะน่า…เดี๋ยวคุณก็รู้”

เกลวินทำตามที่ชายหนุ่มบอกแต่โดยดี หญิงสาวเอาขาทั้งสองข้างลงจากเตียงก่อนจะเผยยิ้มกว้างออกมาด้วยความเอ็นดู เมื่อเห็นลีรภัทรพับขากางเกงที่ยาวเกินตัวของเธอขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะใช้หนังยางมัดขากางเกงทั้งสองข้างขึ้นเป็นจุกรวมกันไว้

“เวลาคุณอยากเดินไปไหนจะได้ไม่สะดุดขากางเกงไง คุณนี่ก็เตี้ยใช้ได้นะ” ชายหนุ่มยิ้มหยอก

“ฉันไม่ได้เตี้ย ความสูงของฉันเป็นความสูงมาตรฐานหญิงไทย คุณต่างหากที่สูงเกินไป”

“เอาล่ะๆ ผมยอมแพ้คุณแล้ว รีบๆ นอนเถอะ”

ลีรภัทรส่ายหน้ายอมแพ้ต่อหญิงสาว ชายหนุ่มเข้าไปประคองหญิงสาวนอนลงที่เตียง เขาเองก็อยากให้เกวลินได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ไว้ผ่านไปสักพักค่อยเข้ามาดูว่าไข้ลดแล้วหรือยัง

เกวลินยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ท่าทีของลีรภัทรในตอนนี้ดูอบอุ่นเป็นอย่างมาก ไม่น่าเชื่อว่าคนที่เคยปากร้ายและเย็นชาใส่เธอก่อนหน้านี้จะเปลี่ยนไปได้ หากชายหนุ่มปฏิบัติกับเธอเช่นนี้ตลอดไปก็คงจะดีไม่น้อย

วันต่อมา

เกวลินตื่นขึ้นมาในช่วงสายของวัน หญิงสาวลุกจากเตียงนอนเดินออกมานอกตัวห้องก็ไม่เห็นลีรภัทรแล้ว ในเวลาแบบนี้ชายหนุ่มน่าจะเข้าไปทำงานที่สวนดอกไม้ เธอเองก็รบกวนเขามามากแล้วถึงเวลาที่ต้องกลับสักที

เกวลินเดินเข้ามาในสวนตามหาลีรภัทรเพื่อจะบอกลาและขอบคุณชายหนุ่มอีกครั้ง ระหว่างเดินก็ก้มหน้ามองจุกชายกางเกงที่ชายหนุ่มมัดให้อย่างชอบใจ เธอเองก็ไม่คิดว่าลีรภัทรจะมีความคิดที่น่าเอ็นดูขนาดนี้ หญิงสาวพลางยิ้มไปเดินไปก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นลีรภัทรกับมุกดากำลังสนทนากันอยู่ เธอยืนนิ่งอยู่กับที่มองไปยังทั้งสองด้วยความจดจ่อ

“วันหยุดแบบนี้ความจริงครูมุกพักผ่อนอยู่บ้านไม่ต้องมาช่วยผมก็ได้นะครับ”

“เมื่อคืนพายุเข้าฉันคิดว่าพวกดอกไม้ของคุณต้องแย่แน่ๆ”

“ไม่เสียหายเยอะหรอกครับพอดีได้คุณเกวช่วยย้ายพวกที่ยังไม่ปลูกไปไว้ที่โรงเรือนได้ทันเวลา”

“คุณเกวก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอคะ” หญิงสาวหน้าเจื่อนลงเมื่อรู้ว่าเกวลินอยู่ที่นี่ด้วย

“รถบ้านที่ครูมุกเห็นก็เป็นรถของคุณเกว เวลานี้เธอน่าจะอยู่ในรถแล้ว ครูมุกไปทักทายเธอก็ได้นะครับ เดี๋ยวตรงนี้ผมจัดการเอง”

“ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันไม่ค่อยสนิทกับคุณเกวเท่าไหร่”

“ผมก็ว่างั้นแหละ คุณเกวเธอเป็นคนโผงผางไม่ค่อยรู้กาลเทศะ อยู่กับเธอนานๆ คงทำให้ครูมุกอึดอัดได้” ชายหนุ่มยิ้มรับ

เกวลินยืนฟังทั้งสองอยู่สักครู่ก่อนจะเดินสะบัดออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ หญิงสาวตรงมาที่รถบ้านของเธอก่อนจะขับออกไปด้วยความฉุนเฉียว ในใจก็นึกถึงคำพูดของลีรภัทรที่พูดกับมุกดา เธอเองก็พึ่งเข้าใจว่าที่ผ่านมาลีรภัทรมองเธอน่ารำคาญมากขนาดไหน เขาคงจะอึดอัดที่ต้องอยู่กับเธอเหมือนที่พูดกับมุกดาเอาไว้เป็นแน่

ลีรภัทรรีบหันไปมองทางเมื่อได้ยินเสียงรถที่พึ่งขับออกไป เขามั่นใจว่าต้องเป็นเสียงรถบ้านของเกวลินอย่างแน่นอน แต่แค่แปลกใจว่าจะกลับทั้งทีทำไมถึงไม่มาบอกเขา ถ้าตามมารยาทอย่างน้อยก็ควรจะบอกลาเขาที่เป็นเจ้าบ้านสักหน่อยไม่ใช่เหรอ

ช่วงเย็นของวัน

“กลับมาแล้วเหรอแม่ตัวดี เอารถบ้านฉันไปเปื้อนโคลนที่ไหนมานี่” หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาในบ้านเอ่ยหยอกเกวลินที่เอาแต่นั่งหน้าซึม

“เธอตรวจดูแล้วกันว่ามีอะไรพังบ้าง ฉันจะได้จ่ายให้ทีเดียว”

“แค่หยอกเล่นเองทำไมต้องจริงจังด้วย ว่าแต่เป็นอะไรทำไมซึมเป็นส้วมแบบนี้ล่ะ”

“ฝ้าย เธอว่าฉันน่ารำคาญมั้ย”

“เธอน่ะที่สุดของความน่ารำคาญเลยแหละ”

“ก็คงจะจริง ขนาดเพื่อนรักอย่างเธอยังรำคาญฉันเลย นับประสาอะไรกับคนอื่น”

“เกว มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า เธอคงไม่ได้โกรธฉันใช่มั้ย ทำไม…หรือมีใครว่าเธอน่ารำคาญ บอกฉันมาเดี๋ยวฉันจัดการให้เอง”

“ก็เธอไง เธอพึ่งพูดเมื่อกี๊เองไม่ใช่เหรอ”

“หยอกเล่นนิดเดียวเอง ไหนๆ ลองเล่ามาซิ”

“ไม่มีใครว่าฉันหรอก เขาแค่บอกว่าอยู่กับฉันแล้วอึดอัดน่ะ ถ้าเป็นแบบนั้นฉันก็คงทำตัวน่ารำคาญจนทำให้เขาอึดอัดใช่มั้ยล่ะ"

“คนที่ว่าเธอคงสำคัญสินะ ไม่งั้นเธอไม่มานั่งหน้าหักแบบนี้หรอก” หญิงสาวหลุดขำ

“ฉันหน้าหักเหรอ?”

“ก็ใช่นะสิ ปกติเธอโดนคนว่าหนักกว่านี้ยังไม่เห็นสนใจเลย แต่ดูตอนนี้สิกลับมานั่งซึมทำหน้าเศร้า ถ้าคนนั้นไม่สำคัญกับเธอ เธอจะเป็นแบบนี้เหรอ เขาเป็นใคร…ฉันรู้จักมั้ย”

“พูดบ้าอะไรของเธอ ฉันเศร้าที่ไหน หิวแล้วไปหาอะไรกินดีกว่า”

เกวลินรีบเปลี่ยนเรื่อง เธอเองก็พึ่งรู้ตัวก็ตอนที่เพื่อนสาวทักขึ้นมา เพราะปกติเธอจะเป็นคนปล่อยผ่านเรื่องจุกจิกแบบนี้อยู่แล้ว ไม่ว่าใครจะมองหรือว่าเธอยังไงเธอก็ไม่เคยสนใจเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้พอเป็นคำพูดของลีรภัทรเธอกลับให้ความสนใจขึ้นมาได้

ฝ้ายหรือพิชชา หญิงสาววัย23ปีเพื่อนสาวคนสนิทของเกวลิน เธอมีพี่สาวอีกคนคือฝนหรือพิชณีที่กำลังเรียนต่อบริหารอยู่ที่ออสเตรเลีย เกวลินกับพิชชาเจอกันและสนิทกันตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นมัธยมต้น หลังจบมัธยมปลายก็ไปเรียนต่อปริญญาตรีที่ออสเตรเลียด้วยกัน การเดินทางมาเชียงใหม่ของเกวลินนอกจากมีเป้าหมายเรื่องคาเฟ่แล้วก็อยากจะมาเยี่ยมหาเพื่อนสาวของเธออีกด้วย เพราะตั้งแต่กลับไทยมาทั้งสองก็ยังไม่ได้เจอกันเลย

2 วันผ่านไป

ลีรภัทรเดินเล่นอยู่ที่สวนดอกไม้ก็คิดถึงแต่เรื่องของเกวลิน เป็นเวลาสองวันแล้วที่หญิงสาวหายเงียบไปแม้แต่ชายหนุ่มโทรไปหาก็ไม่ยอมรับสาย แบบนี้ดูจะไม่ปกติเท่าไหร่เสียแล้ว ระหว่างที่เดินอยู่นั้นสายตาของชายหนุ่มก็เหลือบไปเห็นถุงกระดาษบางอย่างวางอยู่บนขอนไม้ พอหยิบขึ้นมาดูก็เห็นเป็นชุดนอนของเขาที่เคยให้เกวลินใส่เมื่อครั้งที่พายุเข้า นั่นก็ทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าหญิงสาวต้องแวะมาที่บ้านของเขาอย่างแน่นอน และก็น่าจะพึ่งกลับ เพราะก่อนหน้านี้ที่เขาเดินผ่านจุดนี้ก็ยังไม่เห็นถุงกระดาษวางเอาไว้เลย ลีรภัทรรีบวิ่งตามเกวลินออกไปด้วยความเร็ว และก็เป็นอย่างที่เขาคิดเอาไว้จริงๆ

“จอดรถไว้ซะไกลเลยกลัวผมรู้ว่าคุณมาหรือไง” ลีรภัทรตะโกนไปยังหญิงสาวที่กำลังเปิดประตูเตรียมขึ้นรถ พร้อมกับเดินตรงไปหาหญิงสาวอย่างไม่รีรอ

“คุณรู้ด้วยเหรอว่าฉันมา”

“เกิดอะไรขึ้นกับคุณ ไม่ใช่สิ! ผมต้องถามว่า…เกิดอะไรขึ้นระหว่างเราต่างหาก คุณจงใจหลบหน้าผมใช่มั้ย”

ลีรภัทรจ้องไปที่ดวงตากลมโตของเกวลินอย่างคาดหวัง เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นถึงทำให้หญิงสาวหายเงียบไปไม่บอกกล่าวเช่นนี้ เพราะถ้ามีเรื่องที่เขาทำให้หญิงสาวเข้าใจผิด เขาเองก็จะได้รีบอธิบายให้กับเธอได้เข้าใจ