ตอนที่8

วันต่อมา

“เดี๋ยวผมจะให้คนงานเข้ามาเก็บกวาดห้องให้ ส่วนเรื่องแต่งห้องยังไงก็รอคุณมาจัดการเองแล้วกัน แล้วคุณจะกลับบ้านกี่วันล่ะ”

“น่าจะอาทิตย์หนึ่ง กลับแป๊บเดียวเดี๋ยวพ่อกับแม่ก็บ่นให้ ต้นไม้ตรงนั้นดูโล่งไปนะ ถ้ามีชิงช้าสักหน่อยน่าจะดี” เกวลินชี้ไปทางต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากห้องที่เธอจะมาอาศัยอยู่นัก

“เป็นเด็กเหรอถึงชอบนั่งชิงช้า”

“ก็ใช่นะสิ ใครจะไปแก่เหมือนคุณล่ะ ฉันมีเรื่องจะถามคุณหน่อยสงสัยมาตั้งนานแล้ว ทำไมคุณถึงตั้งชื่อว่าสวนดอกไม้คุณชายลีล่ะ เวลาฟังไม่จักจี้หูบ้างเหรอที่ได้ยินคนมาเรียกคุณชาย…คุณชายแบบนี้"

“ทีแรกผมก็เขินอยู่เหมือนกัน ชื่อนี้ย่าผมเป็นคนตั้งน่ะ ตอนเด็กผมก็งอแงอยากให้ย่าเปลี่ยนชื่อใหม่เหมือนกัน แต่มันเป็นความสุขของย่า…ผมก็เลยปล่อยผ่าน คิดแค่ว่าเดี๋ยวรอผมโตค่อยเปลี่ยนชื่อใหม่ แต่พอท่านเสียผมกลับทำใจเปลี่ยนมันไม่ได้ ชื่อที่ย่าตั้งด้วยความรักที่มีให้ผม ผมก็ควรรักษาและทะนุถนอมให้ดีไม่ใช่เหรอ อีกอย่างทุกคนก็คุ้นชินกับชื่อนี้กันหมดแล้วด้วย”

“คุณทำถูกแล้วค่ะ ย่าคุณคงจะภูมิใจในตัวคุณมาก แล้วปู่คุณละคะ ฉันไม่เคยได้ยินคุณพูดถึงปู่คุณเลย”

“ผมไม่ค่อยมีความทรงจำเรื่องปู่เท่าไหร่ ท่านเสียไปตั้งแต่ผมยังไม่เกิด ย่าแค่เล่าให้ฟังว่าเมื่อก่อนปู่ทำสวนดอกไม้ส่วนย่าก็รับตัดเย็บเสื้อผ้า ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่ปู่กับย่ามีความสุขมาก พอปู่เสียสวนดอกไม้ก็ไม่ได้ทำต่อจนตอนที่ผมกลับมานี่แหละ ย่าบอกว่าปู่รักสวนดอกไม้นี้มาก ถ้ามีหลานก็จะเอาชื่อหลานมาตั้งเป็นชื่อสวนดอกไม้ นี่ก็เลยเป็นที่มาของชื่อ แต่น่าเสียดายที่ผมเกิดช้าไปหน่อย”

“ไม่น่าล่ะคุณถึงรักสวนดอกไม้ที่นี่มาก คุณไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะไม่รุกล้ำพื้นที่ที่คุณหวงแหนแน่นอน ฉันชอบที่มันเป็นแบบนี้ไม่ต้องปรุงแต่งอะไร เพราะความเป็นธรรมชาติของที่นี่ถึงทำให้ฉันสนใจ ยังไงก็ขอโทษนะคะที่ฉันถามเรื่องส่วนตัวของคุณ”

“ไม่เป็นไรหรอก อย่างน้อยคุณจะได้รู้ประวัติความเป็นมาที่นี่ไง”

"งั้นฉันไปก่อนนะคะ เดี๋ยวไม่ทันขึ้นเครื่อง”

“แล้วคุณจะไปสนามบินยังไง ให้ผมไปส่งมั้ย”

“ไม่เป็นไรค่ะ เพื่อนฉันรออยู่ทางเข้าสวนนี่เอง ไว้เราค่อยเจอกันนะคะ…คุณชายลี” หญิงสาวยิ้มหวาน

“ผมเดินไปส่งคุณนะ” ชายหนุ่มยิ้มรับ

ลีรภัทรอาสาเดินมาส่งเกวลินยังปากทางเข้าสวนดอกไม้ ระหว่างทางเดินทั้งสองไม่ได้พูดคุยกันเอาแต่เดินเงียบและยิ้มเหลือบมองกันไปมา ทำไมวันนี้ชายหนุ่มรู้สึกว่าระยะทางจากตัวบ้านมาที่ปากทางเข้าสวนถึงได้ใกล้ขนาดนี้นะ แค่เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้วซึ่งต่างจากความรู้สึกที่ผ่านมานัก

“นั่นเจ้าของสวนดอกไม้ที่เธอพูดถึงเหรอเกว” พิชชาเพื่อนสาวที่นั่งรออยู่เอ่ยถามเกวลินทันทีที่หญิงสาวเปิดประตูเข้ามานั่งในรถ ชายหนุ่มเจ้าของสวนดอกไม้ดูจะแปลกจากที่เธอคิดไว้มาก

“ใช่ นั่นคุณลี เป็นเจ้าของสวนดอกไม้ที่นี่ทั้งหมด ทำไมเหรอ”

“ทีแรกฉันก็นึกว่าเป็นตาลุงแก่ๆ ซะอีก ที่ไหนได้เป็นหนุ่มชาวไร่กล้ามโตหน้าหล่อนี่เอง แล้วแบบนี้เธอมาอยู่ที่บ้านเขาจะไม่เป็นไรเหรอ”

“ทำไมต้องเป็นอะไรด้วยล่ะ!”

“หนุ่มสาวอยู่ใกล้ชิดเจอหน้ากันทุกวันจะไม่ตกหลุมรักกันเองหรือไง อีกอย่างเขาไว้ใจได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ ที่นี่ก็อยู่บนเนินเขาห่างจากหมู่บ้าน ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอจะทำยังไง”

“ทำไมคิดแต่เรื่องไม่ดีล่ะ ที่นี่ถึงจะอยู่บนเขาแต่ก็มีคนแวะเวียนมาตลอด ถัดจากสวนดอกไม้ก็มีสวนผลไม้ของชาวบ้าน ไม่ได้ดูโดดเดี่ยวขนาดนั้นสักหน่อย อีกอย่างเขาเองก็เคยช่วยฉันมาตั้งหลายครั้ง ฉันว่าเขาเป็นคนไว้ใจได้นะ”

“เธอเนี่ยตกหลุมรักหน้าตาหล่อเหลาของเขาแล้วใช่มั้ย พูดถึงเขาละยิ้มเชียว อ๋อ…คงเป็นคนนี้สินะที่ทำให้เธอคิดมากวันนั้น ใช่มั้ยเกว…บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ”

“เลิกพูดได้แล้วเดี๋ยวฉันก็ตกเครื่องพอดี”

สองเพื่อนสาวเอ่ยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน พิชชาเองพอเห็นเกวลินยิ้มกรุ้มกริ่มมีท่าทีเขินอายก็ยิ่งชอบใจ ดูท่าว่าเพื่อนสาวของเธอกำลังจะมีความรักอีกครั้งเสียแล้ว

ช่วงเย็นของวัน

ลีรภัทรเปิดสปริงเกอร์เพื่อรถน้ำดอกไม้ในตอนเย็นโดยไม่ทันสังเกตเห็นว่ามุกดามาหา ดูเหมือนว่าหญิงสาวนั้นจะถูกน้ำจากสปริงเกอร์ที่ขนาบข้างสองทิศทางเล่นงานเข้าให้แล้ว

ลีรภัทรรีบปิดน้ำอย่างไม่รีรอ ชายหนุ่มวิ่งเข้าไปหาครูสาวก็ต้องรีบเบือนหน้าหนี พร้อมกับถอดเสื้อคลุมสีน้ำตาลของตัวเองที่สวมใส่อยู่ยื่นให้หญิงสาวคลุมตัวเอาไว้ เพราะเสื้อสีขาวตัวบางที่เปียกอยู่นั้นได้เผยให้เห็นเนื้อหนังของหญิงสาวอย่างชัดเจน

“ขอโทษครับครู” ชายหนุ่มค่อยๆ หันกลับมาเมื่อมั่นใจว่าหญิงสาวเอาเสื้อคลุมตัวไว้เรียบร้อยแล้ว

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเองที่เดินเข้ามาไม่ดูตาม้าตาเรือ”

“เข้าบ้านก่อนดีกว่าครับจะได้เช็ดผมเช็ดตัวด้วย” ลีรภัทรเดินนำหน้าเข้าไปในบ้านก่อน โดยที่หญิงสาวเดินตามหลังเข้าไปอีกที

มุกดานั่งอยู่ที่โซฟาเพื่อรอลีรภัทรเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาให้ โล่งใจไปได้หน่อยที่เธอไม่ได้เปียกโชกไปทั้งตัว ไม่งั้นคงรู้สึกน่าอายต่อลีรภัทรไปมากกว่านี้แน่

“คุณมุกรอผมแป๊บนะครับ” ลีรภัทรแจ้งต่อหญิงสาวให้รอสักครู่ ก่อนที่ตัวเขาจะออกจากบ้านไปเปิดสปริงเกอร์เพื่อรดน้ำดอกไม้ต่อ หญิงสาวพยักหน้ายิ้มรับ ก่อนจะลุกจากโซฟาเดินเล่นดูรอบๆ บ้าน นี่เป็นครั้งที่สองที่เธอได้เข้ามาที่บ้านของชายหนุ่มเช่นนี้

มุกดาเดินตรงไปยังภาพวาดที่แขวนเอาไว้ตรงผนังบ้านด้วยความสนใจ ภาพดังกล่าวเป็นภาพดอกไม้หลากสายพันธุ์ที่รวมอยู่ในแจกันเดียวกัน คนที่วาดภาพนี้ช่างมีฝีมือนักศิลป์อยู่ไม่น้อย ระหว่างที่ชื่นชมอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนของลีรภัทรดังมาจากด้านหลัง หญิงสาวหันกลับมาก็ถูกชายหนุ่มคว้าตัวเข้ามาซบที่อกแล้ว เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น

“ครูมุกเจ็บตรงไหนมั้ยครับ”

มุกดาไม่ได้ยินที่ลีรภัทรเอ่ยถามแม้แต่น้อย ตอนนี้เธอกำลังสั่นไหวที่ตัวเองอยู่ในอ้อมอกของชายหนุ่มต่างหาก มือใหญ่ที่โอบประคองเธอและลมหายใจอุ่นๆ ของลีรภัทรนั้นทำให้เธอหวั่นไหวเป็นอย่างมาก กว่าจะรู้สึกตัวก็ตอนที่ชายหนุ่มเอ่ยย้ำถามเป็นครั้งที่สอง จึงรีบผละตัวออกจากอ้อมอกชายหนุ่มอย่างไม่รีรอ

“ไม่เป็นไรค่ะ มีอะไรเกิดขึ้นเหรอคะ”

“กรอบรูปเกือบจะตกใส่หัวครูซะแล้ว”

“เหรอคะ” มุกดาประหลาดใจหันไปมองกรอบรูปที่ตกแตกอยู่ที่พื้นด้วยความสับสน ตอนที่เชยชมอยู่นั้นก็ไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่าจะตกลงมา ถ้าไม่มีลีรภัทรช่วยเอาไว้ตอนนี้เธออาจจะได้รับบาดเจ็บแล้ว

“แล้วมือคุณไปโดนอะไรคะ ทำไมเลือดออกด้วย” หญิงสาวตกใจเมื่อหันมาเห็นหลังมือขวาของชายหนุ่มมีเลือดซึมออกมา

“คงจะเป็นตอนที่ปัดกรอบรูปออก น่าจะโดนบาดเข้าให้ ไม่เป็นไรหรอกครับเดี๋ยวค่อยทำแผลก็ได้”

“เดี๋ยวฉันทำแผลให้ดีกว่าค่ะ ปล่อยไว้นานเดี๋ยวก็อักเสบกันพอดี ที่บ้านคุณมีกล่องยามั้ยคะ”

“มีครับ อยู่ตรงเคาน์เตอร์ครัว”

“งั้นนั่งรอแป๊บนะคะเดี๋ยวฉันไปหยิบมาก่อน”

หลังจากได้กล่องยาแล้วหญิงสาวก็ทำแผลให้ลีรภัทรด้วยความระมัดระวัง มือของเธอเบามากจนชายหนุ่มไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด

“เสร็จแล้วค่ะ ช่วงนี้ก็งดโดนน้ำที่แผลสักวันสองวันนะคะ แต่จะให้ดีฉันว่าคุณไปให้หมอดูแผลดีกว่า”

“ไม่เป็นไรหรอกครับเดี๋ยวก็หาย ทำงานในสวนก็เจอเศษกระถางบาดบ้าง หนามดอกไม้ตำมือบ้าง ผมเองก็ชินแล้ว”

“เดี๋ยวไว้ฉันซื้อกรอบรูปมาให้ใหม่นะคะ”

“ไม่ต้องครับ ผมว่าจะเอารูปนั้นเก็บไว้แล้ว”

“ทำไมคะ รูปก็สวยดีออก คุณลีวาดเองเหรอคะ”

“ภรรยาเก่าเป็นคนวาดครับ เธอให้เป็นของขวัญเมื่อตอนที่เธอเรียนจบ”

“ภรรยาเก่า? งั้นก็แปลว่าเลิกกันแล้ว ไม่ยักรู้ว่าคุณลีเคยแต่งงานมา แล้วเธออยู่ไหนคะตอนนี้ อ่อ…ขอโทษค่ะฉันคงถามเยอะกันไปแล้ว” มุกดาเริ่มรู้ตัวว่ารุกล้ำความเป็นส่วนตัวชายหนุ่มมากเกินไปแล้ว

“ไม่เป็นไรครับ แล้วครูมุกมาหาผมเย็นขนาดนี้มีอะไรหรือเปล่า”

“อ่อ..เกือบลืมไปเลย พอดีครูใหญ่ที่พึ่งมารับตำแหน่งเห็นดอกไม้ที่บ้านพักฉันเลยสนใจ ก็เลยวานให้มาถามคุณลีหน่อยว่าตอนนี้ยังมีเหลือมั้ย ถ้ามีเธอจะได้ให้คนมารับไป”

“ก็พอมีอยู่บ้างแต่ไม่เยอะ ตอนนี้ผมเองกำลังขยับขยายอยู่ ยังไงก็ให้ครูใหญ่มาเลือกดูก่อนก็ได้ครับ ที่จริงครูมุกโทรหาผมได้นะไม่ต้องลำบากขึ้นมาเองก็ได้”

“ไม่ลำบากหรอกค่ะ ฉันเองก็อยากมาดูว่าสวนดอกไม้ของคุณไปถึงไหนแล้วเหมือนกัน”

“ยังไม่ถึงไหนเลยครับ ก็เท่าที่เห็นนั่นแหละ”

“สวนก็ไม่ใช่เล็กๆ คุณลีไม่จ้างคนงานมาช่วยดูแลเหรอคะ”

“คงต้องจ้างครับ เดี๋ยวเดือนหน้าก็จะลงพวกดอกไม้เพิ่มแล้ว อยากให้ทุกอย่างเรียบร้อยก่อนจะเปิดเป็นทางการ”

“ยังไงก็สู้ๆ นะคะ ฉันเอาใจช่วย”

“ขอบคุณครับ”

ทั้งคู่อยู่พูดคุยกันสักพักก่อนที่ลีรภัทรจะขับรถไปส่งหญิงสาวที่บ้านพัก โดยได้ยกจักรยานที่หญิงสาวปั่นมาขึ้นหลังกระบะไว้ นี่ก็ค่ำมากแล้วถ้าให้หญิงสาวปั่นจักรยานกลับคนเดียวชายหนุ่มก็ไม่ไว้ใจ

กรุงเทพมหานคร

“แม่หาอะไรอยู่คะ” เกวลินที่อยู่ในชุดนอนเอ่ยถามผู้เป็นแม่ที่วุ่นอยู่กับการหาของบางอย่างอยู่

“หายาแก้ปวดน่ะ พ่อเขารู้สึกปวดหัวแม่เลยว่าจะหายาให้กินสักหน่อย”

“พ่อเป็นอะไรมากมั้ย” เกวลินเริ่มเป็นกังวล แค่ได้ยินว่าคนในครอบครัวไม่สบายเธอก็อยู่ไม่เป็นสุขแล้ว

“ไม่เป็นอะไรมากหรอก ดูทำหน้าเข้าสิ ว่าแต่เกวเถอะ…กลับมารอบนี้จะอยู่บ้านกี่วัน”

“อาทิตย์หนึ่งแม่ว่าดีมั้ย”

“แป๊บเดียวเอง เชียงใหม่มีอะไรดีถึงอยากที่จะไปอยู่ที่นั่น”

“แม่ก็พูดเกินไป ถ้าเกวอยู่ที่นี่ก็เหงาแย่สิคะ วันๆ พ่อกับแม่และก็พี่กานก็เอาแต่ทำงาน กว่าจะกลับก็เย็นโน่น เผลอๆ บางวันกลับดึกอีก แต่ถ้าเกวอยู่ที่เชียงใหม่อย่างน้อยก็อยู่กับฝ้าย เวลาว่างๆ ก็ชวนกันออกไปเที่ยว แม่ก็รู้นี่คะว่าเกวไม่มีเพื่อนสนิทที่นี่เลยสักคน”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปช่วยพี่กานทำงานที่บริษัทสิจะได้ไม่เหงา”

“ไม่เอาหรอกค่ะเกวไม่ชอบทำงานอยู่ในห้องแอร์ ถ้าเกวไปทำงานที่บริษัทแล้วคาเฟ่ของเกวจะทำยังไงคะ”

“ตกลงจะเอาจริงใช่มั้ยเรื่องคาเฟ่นี่ แล้วเรื่องที่หลับที่นอนล่ะ เกวบอกแม่ว่าบ้านเจ้าของสวนก็อยู่ที่นั่นไม่ใช่เหรอ แล้วแบบนี้เกวจะทำอะไรสะดวกได้ยังไง”

“ก็เกวขอเช่าทั้งบ้านและก็สวนเขาไงคะ จริงๆ บ้านนั้นไม่มีคนอยู่หรอกค่ะปล่อยร้างมานานแล้ว เจ้าของบ้านเขาไปอยู่บ้านอีกหลัง เขาดีใจมากเลยนะคะตอนที่รู้ว่าเกวจะขอเช่า เพราะจะได้มีคนมาช่วยดูแลบ้านให้เขา ส่วนสวนดอกไม้ก็มีคนงานแวะเวียนมาดูแลตอนเย็นก็กลับ แม่ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ที่นั่นปลอดภัยแน่นอน ไม่เชื่อแม่ลองโทรถามฝ้ายตอนนี้ดูเลยก็ได้”

“โอเค งั้นแม่จะโทรหาฝ้ายตอนนี้เลย”

เอ่ยจบผู้เป็นแม่ก็เดินตรงไปยังโทรศัพท์บ้านที่วางไว้ข้างโซฟา เธอไม่รีรอรีบโทรหาพิชชาในทันที เกวลินได้แต่ยืนนิ่งเงียบๆ โชคดีที่เธอได้วางแผนเตรียมกับเพื่อนสาวไว้ก่อนเพราะคิดว่ายังไงผู้เป็นแม่ก็ต้องโทรเช็คกับเพื่อนคนสนิทของเธอแน่ ถ้าแม่เธอรู้ว่าเธอไปอยู่บ้านกับผู้ชายตามลำพัง มีหวังคาเฟ่ของเธอคงไม่มีทางได้เปิดอย่างแน่นอน

“ทีนี้เชื่อเกวหรือยังคะ” เกวลินเอ่ยถามผู้เป็นแม่ทันทีที่วางสาย

“เชื่อแล้ว ช่วยไม่ได้ก็แม่เป็นห่วงเกวนี่”

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เกวดูแลตัวเองได้ ที่ห้องเกวมียาแก้ปวดอยู่เดี๋ยวเกวขึ้นไปหยิบมาให้นะ”

“เอ่อ…เกว เมื่อวานน้ำมาหาเกวด้วย แต่พอรู้ว่าเกวไม่อยู่ก็เลยกลับ”

“น้ำกลับมาจากออสเตรเลียแล้วเหรอคะ”

“เห็นบอกว่ากลับมาได้สามวันแล้ว ตกลงยังไงกันน้ำกับเกวเนี่ย”

“ไม่ยังไงค่ะ ก็เป็นเพื่อนกัน”

“แต่ดูน้ำยังชอบเกวอยู่เลยนะ ถ้าเขามาง้อจะกลับไปคืนดีมั้ย”

เกวลินนิ่งเงียบ หญิงสาวกำลังคิดถึงชายหนุ่มแฟนเก่าที่ผู้เป็นแม่เอ่ยถึงเมื่อสักครู่ ตั้งแต่เลิกกันไปได้เกือบปีก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ถ้าชายหนุ่มรู้ว่าเธอกลับบ้านมาแล้ว คงต้องกลับมาหาเธอที่บ้านอย่างแน่นอน