5 ซากดาวเคราะห์ในอวกาศ

รองเท้าผ้าใบเปื้อนฝุ่นหนาเตอะเหยียบย่ำลงบนพรมทางเดินหน้าห้องชุดระดับพรีเมียมของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางสุขุมวิท

กลิ่นอายความรวยที่โชยมาจากน้ำหอมปรับอากาศส่วนกลางและเครื่องปรับอากาศที่เย็นฉ่ำจนเยียบเย็น กลับยิ่งทำให้กฤษฏ์รู้สึกเหมือนปอดของเขาพยายามปฏิเสธกำแพงอากาศเหล่านี้

เขาเดินลากฝีเท้าที่หนักอึ้งผ่านพื้นหินอ่อน ความเงียบของโถงทางเดินกดทับความรู้สึกของเขาจนหูอื้อ กฤษฏ์รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งแปลกปลอม เป็นเชื้อโรคที่หลุดรอดเข้ามาในสถานที่ที่สะอาดสะอ้านเกินไปแห่งนี้

หน้าประตูห้องที่คุ้นเคย มือที่สั่นเทาเอื้อมไปแตะกลอนประตูดิจิทัล กฤษฏ์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสูดลมหายใจลึก กลิ่นเหงื่อและกลิ่นคาวของโลกเบื้องหลังกำแพงสูงยังดูเหมือนจะซึมลึกอยู่ในรูขุมขน

เขาคาดหวังจะเปิดประตูเข้าไปเจอความมืดมิด กลิ่นอับของห้องที่ถูกปิดตายมานานกว่าสองปี ฝุ่นที่หนาพอจะใช้นิ้วเขียนชื่อตัวเองลงไปได้ และความว่างเปล่าที่คู่ควรกับคนขี้คุกอย่างเขา

แกร็ก...

ทันทีที่สแกนลายนิ้วมือผ่าน ประตูก็เหวี่ยงเปิดออกอย่างง่ายดาย แต่สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาทำให้กฤษฏ์ต้องยกมือขึ้นบังหน้า แสงสว่างจ้าจากหลอดไฟดาวน์ไลต์ทุกดวงในห้องโถงกว้างสาดเข้ากระทบตาจนเขาพร่ามัว

เขายืนนิ่งค้างอยู่ตรงธรณีประตู ภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องที่รกร้าง แต่มันคือห้องที่สะอาดกริบไม่มีที่ติ ทุกตารางนิ้วมันเงาวับ

กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นแบรนด์เนมที่เขาเคยชอบลอยมาแตะจมูก ข้าวของทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบราวกับนิตยสารแต่งบ้านราคาแพงไม่มีผิดเพี้ยน

“หึ... พี่ก้อง”

กฤษฏ์แค่นยิ้มหยัน แววตาเต็มไปด้วยความขุ่นมัว

“พี่คงจ้างบริษัททำความสะอาดมาล้างซวยให้กูสินะ กลัวความโสโครกของน้องชายจะทำห้องราคาหลายสิบล้านเสียมูลค่าหรือไง... ทั้งที่เงินที่ซื้อห้องนี้ มันก็เงินที่กูหามาทั้งนั้น”

กฤษฏ์ก้าวเข้าไปในห้อง เขาจงใจไม่ถอดรองเท้าผ้าใบที่เปื้อนโคลนแห้งกรัง เขาเดินย่ำลงบนพื้นไม้โอ๊กขาวราคาสูงลิ่ว ทิ้งรอยเท้าสกปรกไว้เป็นทางยาวเหมือนเป็นการประกาศอาณาเขตของความขี้แพ้ เขาเหวี่ยงกระเป๋าเสื้อผ้าใบบางที่บรรจุของใช้จำเป็นเพียงไม่กี่ชิ้นลงบนพื้นอย่างไร้ทิศทาง ก่อนจะเดินไปทรุดตัวนั่งลงกลางโซฟา

ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่กลางเวทีที่มีไฟสปอตไลต์ส่องลงมา แต่ที่นี่ไม่มีเสียงปรบมือ ไม่มีเสียงแฟลช และไม่มีแฟนคลับที่รอเรียกชื่อเขาอีกต่อไป

กฤษฏ์ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบสมาร์ตโฟนเครื่องเก่าที่พนักงานราชทัณฑ์เพิ่งคืนให้เขาก่อนก้าวพ้นประตูเรือนจำออกมา แถมซิมการ์ดให้เป็นของขวัญ หน้าจอมีรอยแตกร้าวเป็นทางยาวสะท้อนใบหน้าของชายหนุ่มที่หนวดเครารุงรัง และแววตาที่ไร้ชีวิตชีวา

เขาใช้นิ้วสั่น ๆ เลื่อนเปิดแอปพลิเคชันอินสตาแกรม ล็อกอินเข้าสู่ ‘บัญชีนิรนาม’ ที่เขาสร้างไว้เฝ้ามองโลกภายนอกในวันที่เขามีชื่อเสียงโด่งดังแต่ไร้สิทธิ์ในการเล่นโซเชียล เขาพิมพ์ชื่อที่สลักลึกอยู่ในความทรงจำยิ่งกว่าชื่อตัวเองลงในช่องค้นหา

‘Sherilynn’

เพียงไม่กี่วินาที บัญชีที่เขาเฝ้าติดตามอยู่เงียบ ๆ ก็ปรากฏขึ้นมา สิ่งแรกที่กระแทกสายตาจนเขาหายใจติดขัดคือชื่อโปรไฟล์ที่เปลี่ยนไป... ‘Sherilynn Ariyachot’

นามสกุลที่พ่วงท้ายนั่นมันไม่ใช่นามสกุลเดิมของเธอ

กฤษฏ์จ้องมองโปรไฟล์นั้นอยู่นานนับนาที หัวใจที่เคยคิดว่าด้านชาไปแล้วกลับบีบรัดจนเจ็บเสียดที่หน้าอก ภาพแรกที่เห็นคือภาพครอบครัวที่ดูราวกับหลุดออกมาจากโฆษณาบ้านจัดสรร

เฌอริลิณญ์ในชุดเดรสสีครีมอ่อนดูอ่อนเยาว์และงดงามยิ่งกว่าวันสุดท้ายที่เขาได้เจอเธอที่ศาล ในอ้อมแขนของเธอมีเด็กหญิงตัวน้อยวัยหัดเดิน ผูกโบสีชมพูดูน่ารัก ส่วนข้าง ๆ มีเด็กชายอีกคนที่หน้าตาถอดแบบมาจาก ‘วรินทร์’ หรือวิน มาแทบทุกกระเบียดนิ้ว

พวกเขาสี่คนยืนยิ้มอยู่ท่ามกลางแสงแดดอุ่น ๆ ในสวนหลังบ้านที่จัดแต่งอย่างประณีต ภาพความสุขที่สมบูรณ์แบบนั้นไม่มีที่ว่างแม้แต่ตารางนิ้วเดียวสำหรับเขา... ผู้ชายที่เคยพังชีวิตของเธอ

“เธอสวยขึ้นนะลิน...”

กฤษฏ์พึมพำออกมาเสียงแผ่ว ปลายนิ้วที่สากกร้านลูบไล้ไปที่ใบหน้าของผู้หญิงในจออย่างแผ่วเบา

“รอยยิ้มแบบนั้น... พี่… ไม่เคยเห็นเธอมีความสุขได้เท่านี้เลย”

เขาเลื่อนดูรูปถัด ๆ ไปอย่างบ้าคลั่ง รูปทริปท่องเที่ยวในประเทศ รูปงานวันเกิดครบหนึ่งขวบของลูกแฝดที่จัดขึ้นอย่างอบอุ่น ทุกรูปคือหลักฐานชั้นดีที่ยืนยันว่า ตลอดสองปีที่เขาอยู่ในคุกจักรวาลของเฌอริลิณญ์ยังคงหมุนต่อไปอย่างงดงาม และดูเหมือนจะหมุนไปได้ดีกว่าตอนที่มีเขาอยู่เสียด้วยซ้ำ

ความเงียบในห้องเริ่มส่งเสียงดังจนกฤษฏ์รู้สึกหูอื้อ แสงไฟดาวน์ไลต์มันสว่างจนเห็นทุกรอยร้าวบนผนังและในใจของเขา

เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานห้องที่กว้างขวางเกินไป แต่กลับรู้สึกเหมือนกำแพงกำลังบีบอัดเข้ามาเรื่อย ๆ จนเขาสูดลมหายใจลำบาก

“ดีแล้ว...” เขาพึมพำออกมาทั้งน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า