4 ความลับสองปี

ครืด... ครืด... ครืด...

เสียงสมาร์ตโฟนที่ถูกโยนทิ้งไว้บนโซฟาสั่นรัวไม่หยุด หน้าจอสว่างวาบโชว์ชื่อ ‘ฟ้า’ โทรเข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นสายที่สิบ

จนชมพูต้องจิ๊ปากด้วยความขัดใจ เธอเดินไปคว้าโทรศัพท์มากดรับอย่างเสียไม่ได้

“จะโทรจิกอะไรนักหนาฟ้า! คนกำลังยุ่ง!”

[พี่อยู่ไหนเนี่ย! จู่ ๆ ก็ตัดสายไป ผมเป็นห่วงนะเว้ย!]

ปลายสายโวยวายกลับมา

“ฉันอยู่คอนโดพี่เก่ง กำลังทำความสะอาดห้องรอเขา แค่นี้นะ เลิกโทรมากวนได้แล้ว!”

เธอสวนกลับแล้วกดตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่สนคำทัดทานของน้องชาย ก่อนจะหันกลับไปง่วนกับการทำความสะอาดต่อ

เวลาผ่านไปพักใหญ่...

ฟ้าที่รีบบึ่งรถตามมาด้วยความร้อนใจ ยืนหอบเหนื่อยพิงขอบประตูห้องที่เปิดแง้มไว้ เขามองพี่สาวฝาแฝดที่สภาพดูไม่จืดอยู่ห่าง ๆ

“ชมพู... พี่แน่ใจนะว่าทำแบบนี้แล้วพี่เก่งจะชอบ”

ฟ้าถามขึ้นขณะมองดูพี่สาวกำลังง่วนกับการแกะกล่องน้ำหอมแบรนด์เนมและขนของใช้ผู้ชายเข้าบ้าน

“ฉันไม่ได้ทำเพื่อให้เขาชอบ แต่ฉันทำเพื่อให้เขาอยู่ได้อย่างสบายใจ”

ชมพูตอบเสียงเรียบขณะกำลังแกะกล่องน้ำหอมแบรนด์เนมกลิ่นประจำตัวกฤษฏ์

“ผมว่าพี่เลิกยุ่งกับเขาเถอะ พี่เก่งตอนนี้น่ากลัวจะตายพี่ก้องยังบอกเลยว่าตอนไปเยี่ยมที่คุก แววตาพี่เก่งเหมือนคนไม่มีหัวใจแล้ว”

“คนไม่มีหัวใจน่ะแหละดี... เพราะฉันจะใส่หัวใจดวงใหม่เข้าไปให้เขาเอง ฟ้าไม่ต้องยุ่ง เรื่องนี้พี่ฉันจัดการเอง”

ฟ้าได้แต่ถอนหายใจ เขารู้ดีว่าถ้าชมพูปักใจเจ็บหรือปักใจรักอะไรแล้ว ไม่มีทางที่ใครจะห้ามได้

“เออ ๆ ตามใจพี่เถอะ แต่อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะถ้าอสูรกายมันตื่นขึ้นมาจริง ๆ... พี่นั่นแหละจะเจ็บเป็นคนแรก”

เขาหันหลังแล้วเดินกลับไป

ชมพูยิ้มรับคำเตือนนั้นด้วยความทะนง

“อสูรกายก็น่าตื่นเต้นดีออก... ฉันเบื่อพวกเจ้าชายเต็มทีแล้วล่ะ!”

ชมพูเดินไปที่โต๊ะหัวเตียง จัดวางขวดน้ำหอมแบรนด์โปรดของกฤษฏ์ที่เธออุตส่าห์ไปกว้านซื้อมาจากเคาน์เตอร์แบรนด์

เพราะรู้ว่าขวดเก่าคงเสื่อมสภาพไปแล้ว เธอตั้งมันไว้ในตำแหน่งเดิมเป๊ะ ๆ ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าไม้บานใหญ่ที่ส่งกลิ่นจาง ๆ ของไม้หอม

ภายในนั้นมีเสื้อผ้าแบรนด์เนมแขวนอยู่อย่างเป็นระเบียบ ชมพูเอื้อมมือไปคว้าเสื้อสูทสีเข้มตัวหนึ่งที่เขาเคยใส่ในวันเปิดตัวละครเรื่องสุดท้ายมาแนบแก้ม กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มจาง ๆ ที่ผสมกับกลิ่นอายบุรุษเพศอันเป็นเอกลักษณ์ของกฤษฏ์ยังคงหลงเหลืออยู่บางเบา

เธอซุกใบหน้าลงไปสูดดมความทรงจำที่เธอโหยหาอย่างลึกซึ้ง หลับตาพริ้มรับสัมผัสสาก ๆ ของเนื้อผ้าที่เธอจินตนาการไปเองว่าเป็นอ้อมกอดของเขา

“พี่เก่งกำลังจะกลับมาหาชมพูแล้ว...”

เธอพึมพำกับเสื้อสูท แววตาเต็มไปด้วยความลุ่มหลงที่สลักลึกจนเกินจะเยียวยา

สองปีก่อน ตอนที่เธอเพิ่งกลับมาจากอเมริกาใหม่ ๆ เธอเคยแอบหยิบกุญแจสำรองจากก้องภพไปปั๊ม แล้วไขกุญแจเข้ามาหาเขาในห้องนี้ หวังจะใช้เสน่ห์และความสาวเข้าหาพี่ชายข้างบ้านที่กำลังโด่งดังเป็นพลุแตก

แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาในตอนนั้นคือสายตาเกรี้ยวกราดรังเกียจ และคำตวาดไล่ตะเพิดที่ดังลั่นห้อง กฤษฏ์ด่าเธอสาดเสียเทเสียจนเธอร้องไห้แทบขาดใจ แต่อย่างว่า... ยิ่งเขาผลักไส เธอก็ยิ่งอยากเอาชนะ

“คราวนี้มันจะไม่เหมือนเดิม พี่ไม่มีใครเหลือแล้วนะพี่เก่ง พ่อแม่ก็ทิ้งพี่ เพื่อนในวงการก็รุมประณามพี่ แฟนคลับก็หายหัวไปหมด... มีแค่ชมพูคนนี้แหละที่จะอยู่ข้างพี่”

ชมพูปรายตามองเตียงกว้างที่ตอนนี้ปูด้วยผ้าปูที่นอนผืนใหม่เอี่ยมสีเทาเข้มที่เธอเพิ่งเปลี่ยนให้ด้วยมือตัวเอง รอยยิ้ม

ร้ายกาจแต่น่ารักในแบบฉบับของเด็กเอาแต่ใจผุดขึ้นที่มุมปาก

เธอนึกถึงคำพูดของฟ้าที่ชอบล้อเธอว่า ‘พี่มันยัยแม่มดในคราบเจ้าหญิงชัด ๆ’

“ใช่... ฉันจะเป็นแม่มดที่ปรุงยาเสน่ห์ให้พี่เก่งเอง”

เสียงข้อความจากโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง

[Fah: ชมพู! พี่เก่งลงจากรถพี่ก้องกลางสี่แยกอโศก! พี่ก้องบอกว่ามันทิ้งเงินแสนลอยเกลื่อนถนนแล้วเดินหายไปเลย]

ชมพูอ่านข้อความนั้นแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ ในลำคอ เธอไม่แปลกใจเลยที่กฤษฏ์จะทำแบบนั้น ผู้ชายอย่างกฤษฏ์ อรัญเดชานนท์ ต่อให้ตกต่ำแค่ไหน ศักดิ์ศรีที่กินไม่ได้นั่นแหละคือสิ่งที่เขากอดไว้แน่นที่สุด

“เดินไปเถอะพี่เก่ง... เหนื่อยเมื่อไหร่ พี่ก็ต้องกลับมาที่นี่”

เธอมั่นใจ เพราะคอนโดนี้คือทรัพย์สินเพียงอย่างเดียวที่เป็นชื่อของกฤษฏ์โดยตรง และเป็นที่ซุกหัวนอนที่เดียวที่เขาเหลืออยู่ ชมพูทรุดตัวลงนั่งบนเตียงที่เธอจะเข้าไปร่วมเป็นเจ้าของ

ต่อให้ในหัวใจของเขาจะมีแต่ยัยเฌอริลิณญ์หน้าจืดนั่น... ต่อให้เขาจะเคยด่าว่าเธอสารพัด... แต่ในโลกที่ไร้เงาให้ซ่อนตัวใบนี้ ห้องนอนห้องนี้จะมีเพียงกฤษฏ์และชมพูเท่านั้น

เธอล้มตัวลงนอนบนหมอนของเขา สูดกลิ่นที่เธอมโนขึ้นมาเองว่าคือกลิ่นของเขา แววตาที่เคยวาววับกลับดูว่างเปล่าและดำมืดไม่ต่างจากคนที่เพิ่งออกจากคุก

“ชมพูจะทำให้พี่ลืมผู้หญิงคนนั้นให้ได้... ต่อให้ต้องใช้ทั้งชีวิตชมพูก็จะทำ”

เธอนอนรออยู่ตรงนั้น รอคอยเสียงฝีเท้าที่แสนคุ้นเคยรอคอยที่จะเริ่มเกมรักครั้งใหม่ที่เธอเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่าเพราะในวันที่เขาไม่เหลืออะไร... คำว่า ‘บุญคุณ’ และ ‘ความใกล้ชิด’ จะเป็นอาวุธที่ร้ายกาจที่สุดที่เธอจะใช้พันธนาการเขาไว้ตลอดไป!