6 คนที่โลกไม่ต้องการ

คำว่า ‘ดีแล้ว’ ของเขาเป็นคำโกหกที่เจ็บปวดที่สุด กฤษฏ์เพิ่งเข้าใจซึ้งถึงความจริงที่ว่า โลกใบนี้ไม่ต้องการเขาเลย จักรวาลนี้ไม่จำเป็นต้องมีดาวเคราะห์ที่มืดมิดและพังทลายอย่างเขาเพื่อให้ระบบสุริยะของคนอื่นยังคงทำงานต่อไปได้ เขาคือความว่างเปล่าที่ไม่มีใครคิดถึง ไม่มีใครรอคอย และไม่มีที่ให้ยืนอีกต่อไป

“หึ ๆ... ฮ่า ๆ ๆ”

เสียงหัวเราะแห้งแล้งหลุดออกมาจากลำคอ ก่อนจะดังขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง กฤษฏ์หัวเราะเยาะในความน่าสมเพชของตัวเอง เขาก็แค่เศษขยะที่ถูกกวาดทิ้งไปเพื่อให้เจ้าของบ้านอยู่อย่างมีความสุขมากขึ้นเท่านั้นเอง

เขาก้มลงมองรูปครอบครัวในโทรศัพท์อีกครั้ง แสงสีขาวจ้าจากหน้าจอสะท้อนหยดน้ำใส ๆ ที่ร่วงหล่นลงกระทบตรงตำแหน่งใบหน้าที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขของเฌอริลิณญ์พอดี หยดน้ำตาของเขาบดบังรอยยิ้มของเธอจนบิดเบี้ยว

กฤษฏ์สะอื้นไห้ออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน ท่ามกลางห้องที่สว่างไสวที่สุดและหรูหราที่สุด เขากลับพบว่าตัวเองกำลังหลงทางอยู่ในจักรวาลที่มืดมิด และหนาวเหน็บที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะจินตนาการได้

เขากระแทกมือถือทิ้งลงบนโซฟาอย่างไม่ใยดี ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยร่างกายที่หนักอึ้งเหมือนมีโซ่ตรวนผูกไว้ที่ข้อเท้า

เขาเดินตรงไปที่ครัว หวังจะหาน้ำสักแก้วมาดับความร้อนรุ่มในลำคอ แต่เมื่อเปิดตู้เย็นออก เขากลับต้องชะงักเป็นครั้งที่สอง

ภายในตู้เย็นที่ควรจะว่างเปล่า กลับมีน้ำแร่ยี่ห้อโปรดที่เขาต้องดื่มประจำตอนเป็นดาราเรียงเป็นแถว มีอาหารสด และผลไม้แช่เย็นอย่างสตรอว์เบอร์รีและองุ่นไร้เมล็ดของโปรดเขาถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีตในกล่องถนอมอาหาร กฤษฏ์ขมวดคิ้วแน่น

“พี่จะมาทำดีตอนนี้เพื่ออะไร”

เขาคำรามเบา ๆ ในลำคอ

“จะสร้างภาพเป็นพี่ชายที่แสนดีให้ใครดู ในเมื่อพ่อก็ตัดหางปล่อยวัดกูไปแล้ว!”

กฤษฏ์หยิบขวดน้ำออกมาเปิดดื่มด้วยความหิวกระหาย กระแสน้ำเย็นจัดผ่านลำคอลงไป แต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกรุ่มร้อนในใจลดลงเลย เขามองไปรอบ ๆ ห้องครัวที่สะอาดยิ่งกว่าห้องผ่าตัด สายตาของเขาปะทะเข้ากับถังขยะใบเล็กมุมห้อง ภายในนั้นมีซองพลาสติกและกล่องน้ำหอมแบรนด์เนมถูกทิ้งไว้ลวก ๆ

กฤษฏ์ปรายตามองมันเพียงหางตา ความเหนื่อยล้าและความเศร้าโศกทำให้สมองของเขาประมวลผลตื้นเขินเกินกว่าจะฉุกคิดได้ว่า พี่ชายที่แสนเนี้ยบอย่างก้องภพ ไม่มีทางปล่อยให้เศษขยะพวกนี้อยู่ในห้องที่เพิ่งทำความสะอาดเสร็จเด็ดขาด

ทุกอย่างมันสมบูรณ์แบบจนเขารู้สึกอยากจะทำลายมันทิ้งเสียตอนนี้

เขาเดินกลับออกมาที่ห้องนั่งเล่น สายตาเหลือบไปเห็นแก้วไวน์ที่วางอยู่บนบาร์ กฤษฏ์เอื้อมมือไปคว้ามันมา แล้วเหวี่ยงมันเข้าใส่ผนังห้องอย่างแรง!

เพล้ง!

เสียงกัมปนาทของแก้วคริสตัลที่แตกกระจายดังก้องไปทั่วห้องชุด ความรุนแรงของมันทะลุผ่านบานประตูไม้เนื้อแข็ง เข้าไปกระชากสติของ ‘แม่มดสาว’ ที่กำลังเคลิ้มหลับอยู่บนเตียงกว้างให้สะดุ้งตื่น

ชมพูเบิกตากว้างท่ามกลางความมืดในห้องนอน หัวใจของเธอเต้นระรัว รอยยิ้มร้ายกาจจุดขึ้นบนริมฝีปากเมื่อรู้แน่ชัดแล้วว่า ‘อสูรกาย’ ที่เธอเฝ้ารอได้กลับมาถึงรังแล้ว เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างเงียบเชียบ เงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวภายนอกอย่างใจจดใจจ่อ

ทว่ากฤษฏ์ไม่ได้ล่วงรู้ถึงการตื่นขึ้นของใครอีกคน...

เศษแก้วกระจายเกลื่อนพื้นเหมือนหัวใจของเขาที่แหลกสลาย กฤษฏ์ยืนหอบหายใจถี่ จ้องมองเศษแก้วที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับ

“ไม่มีใคร... ไม่มีใครเลย”

เขาเดินผ่านเศษแก้วเหล่านั้นกลับมาทรุดลงบนโซฟาตัวเดิม ความทรงจำมากมายไหลบ่าเข้ามาในหัว ภาพวันคืนที่เขายังเป็นราชาแห่งวงการบันเทิง วันที่ทุกคนรุมล้อม

วันที่เขามีทุกอย่างยกเว้น ‘หัวใจ’ ของเฌอริลิณญ์ และความดื้อรั้นที่จะเอาชนะนั่นเองที่นำพาเขามาสู่จุดนี้

ความปวดร้าวแล่นริ้วขึ้นมาจนศีรษะแทบระเบิดกฤษฏ์ทิ้งแผ่นหลังพิงพนักโซฟาอย่างหมดอาลัยตายอยาก เขายกท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามขึ้นก่ายหน้าผากเพื่อบดบังแสงสว่างจ้าที่ทิ่มแทงตา แล้วหลับตาลงพยายามหนีจากความจริง

ที่เจ็บปวด แต่เสียงสะอื้นที่ยังดังอยู่ในอกกลับย้ำเตือนว่า ต่อให้เขาจะกลับมาอยู่ในกรงทองคำที่หรูหราเพียงใด เขาก็ยังคงเป็นเพียงชายขี้คุกที่ถูกโลกทั้งใบและจักรวาลของเฌอริลิณญ์ทอดทิ้งอย่างถาวร

ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนในคืนสุดท้ายของเรือนจำ ผสมปนเปกับความบอบช้ำทางจิตใจที่ถูกสูบออกไปจนหมดหลอด ดึงรั้งสติสัมปชัญญะของอดีตซูเปอร์สตาร์ให้ค่อย ๆ จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด... เขาจมอยู่กับความเจ็บปวดจนไม่ได้ยินเสียงลูกบิดประตูห้องนอนที่ค่อย ๆ หมุนเปิดออกอย่างเชื่องช้า... และไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าที่กำลังย่างก้าวเข้ามาใกล้เขาทุกขณะ