3. ตราบาป​

“ช้าไปแล้วสาวน้อย! จะมาปฏิเสธตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้วมั้ง” สายตาคมกริบปรายตาดูความแข็งแกร่งที่ผลุบเข้าผลุบออกบริเวณใจกลางดอกไม้ช่องามที่บานสะพรั่งอยู่ตรงหน้า

“ไอ้คนชั่ว! เอาตัวของแกออกไปจากฉันเดี๋ยวนี้ เอามันออกไป!” แววตาใสแปดเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่เอ่อไหลท่วมท้นบนใบหน้าสวยงามด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด

"ช่วยด้วยค่ะ! ใครก็ได้ช่วยฉันที" หยาดพิรุณดิ้นรน พร้อมกับตะโกนอย่างสุดเสียง อีกแต่ฝ่ายกลับยิ้มเยาะ เพราะเธอคงไม่รู้ว่าต่อให้ตะโกนดังแค่ไหน เสียงของเธอก็ไปไม่ถึงคนข้างนอกอยู่ดี เพราะเควิ่นไม่เพียงแต่รู้ว่าห้องของเขานั้นถูกออกแบบมาเพื่อเก็บเสียงได้เป็นอย่างดี อีกทั้งยังเคยทดสอบกับผู้หญิงหลายต่อหลายคนที่เคยพาพวกเธอมาขึ้นสวรรค์ที่นี่แล้วอีกด้วย ทำให้เขาย่ามใจไม่กลัวว่าเธอจะแผดเสียงขึ้นมาจนลั่นห้องสักแค่ไหน

“สะดีดสะดิ้งแบบนี้กะจะอัพค่าตัวด้วยใช่ไหม นี่ไอ้คริสมันไม่ได้บอกหรือไง ว่าฉันจ่ายค่าจ้างตัวเธอไปเป็นเงินเท่าไหร่แล้ว” เควิ่นพูดพลางกระแทกกระทั้นเข้าใส่เธอแบบไม่ยั้ง

“ไอ้สารเลว! แกพูดเรื่องอะไร ถอยไปเดี๋ยวนี้นะ ถอยออกไป!” หยาดพิรุณร่ำไห้ แม้จะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม แต่เธอก็กัดฟันพูด เพื่อให้มันยอมปล่อย แต่ดูท่าว่าจะไม่เป็นผล

“ทำท่าทำทางซะยังกับเป็นนางฟ้านางสวรรค์ ก็แค่อิตัวแหละว้า เธออยากได้ค่าตัวด้วยใช่มั้ยล่ะสาวน้อย ได้! ฉันจะยอมจ่ายค่าตัวเธอให้ก็ได้ แบบนี้โอเคใช่มั้ย!” พูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พร้อมกับโถมร่างเข้าหาเธอแบบไม่ยั้ง นาทีนี้ไม่สนใจแล้วว่าเธอจะบริสุทธิ์ผุดผ่อง หรือ ไร้เดียงสามาจากไหน พอรู้ว่าตัวเองต้องเสียค่าบริการเพิ่มเท่านั้น เขาก็คิดถึงความคุ้มค่าจากเรือนร่างนี้ไปซะแล้ว

“ไอ้เลว! แกมันชั่ว ทำแบบนี้กับผู้หญิงได้ยังไง ถอยออกไปนะ ถอยไป!” ร่างบางร้องไห้ระงม พยายามที่จะขัดขืน แต่ร่างกายกำยำที่เบียดบดกระหน่ำแก่นกายของบุรุษเข้าใส่เธอแบบไม่แยแสต่อความไม่คุ้นชิน และความเจ็บปวดทุกข์ทรมานทั้งร่างกายและจิตใจของเธอเลยแม้แต่น้อย มีเพียงเสียงร่ำไห้ปนเสียงสะอื้นสลับไปมากับเสียงของเนื้อตัวที่กระทบกระทั่งกันเท่านั้น

สุดท้ายหยาดพิรุณจำต้องตกเป็นเครื่องระบายอารมณ์ให้แก่ชายแปลกหน้าอย่างง่ายดายแบบหมดไร้สิ้นคุณค่า ที่ต้องมาสูญเสียความบริสุทธิ์ที่เฝ้าหวงแหนมาตลอด ให้กับคนเลวๆ ที่พรากมันไปจากเธอ

“โอ้ววว!!! เธอนี่แม่งสุดยอดจริงๆ” ร่างกายกำยำปลดปล่อยสายธาราสีขาวขุ่นออกจากท่อนกายแกร่งเข้าสู่ช่องทางรักของเธอจนหมดสิ้น หยาดพิรุณร่ำไห้เจ็บปวดชอกช้ำที่ตัวเองไม่สามารถขัดขืน หรือ ต่อต้านการกระทำเลวทรามต่ำช้าของผู้ชายคนนี้ได้

ร่างใหญ่ถอดถอนแก่นกายของเขาออกอย่างช้าๆ มองเห็นคราบเหนอะหนะที่ไหลเยิ้มปนมากับหยดเลือดสีสดเล็กน้อย เรียวปาหยักยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบเสื้อคลุมเข้ามาสวมใส่แล้วควักเงินสดในกระเป๋าสตางค์จำนวนหนึ่งยัดใส่ไปในกระเป๋าสะพายของเธอที่วางอยู่ข้างเตียง

“คงจะมากพอที่จะหยุดเสียงร้องห่มร้องไห้ที่น่ารำคาญของเธอได้นะ” พูดจบก็เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระล้างคราบเหงื่อไคลที่เกาะติดตามเนื้อตัวออกจนสะอาดหมดจรด โดยหารู้ไม่ว่าหญิงสาวที่ร่วมหลับนอนเมื่อครู่หายตัวไปไหนหลังจากที่เขาหายเข้าไปในห้องน้ำ เควิ่นไม่พบแม้แต่วี่แววของเธอ มิหนำซ้ำยังไม่รู้เลยด้วยว่าตัวเองได้สร้างตราบาปและบาดแผลสุดแสนจะโหดร้ายให้กับหญิงสาวคนหนึ่งไปแล้ว

ร่างบางแบกสังขารพร้อมกับความเจ็บปวดรวดร้าวกลับมาที่ห้องพักของตัวเองด้วยความขมขื่นอย่างแสนสาหัส หัวสมองของเธอมันตื้อไปหมด ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำยังไงต่อไปดี เธอไม่กล้าแม้จะเผชิญหน้า หรือ บอกเรื่องนี้กับใคร ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำยังไงกับเงินจำนวนนั้นที่อยู่ในกระเป๋า มันสับสนปนเปไม่หมด ไม่กล้าแม้แต่จะแจ้งความ ทุกอย่างดูมืดแปดด้าน

เรื่องราวเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับหญิงสาวที่กำลังจะก้าวข้ามวัยสิบแปดปี ต้องมาพบเจอกับเหตุการณ์ที่สุดแสนจะโหดร้าย มือนุ่มที่ยังคงสั่นระริกด้วยความตื่นกลัว เอื้อมไปดึงคันโยกปลดปล่อยกระแสน้ำจากฝักบัวให้ไหลผ่านตามร่างกาย เพื่อชะล้างคราบสกปรกที่โสมมออกไปจากเนื้อตัวให้หมดสิ้น

“ทำไมต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ แบบนี้ด้วย ทำไม ทำไม!!!” แผ่นหลังบางวางทาบลงบนกำแพงห้องน้ำอย่างสุดจะชอกช้ำ ปล่อยสายน้ำเย็นฉ่ำชำระล้างจิตใจที่หดหู่ ที่ถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี ใบหน้าสวยใสก่อนหน้านี้หายไปหมด หลงเหลือแต่ความบอบช้ำ และเศร้าหมองจวนเจียนจะเป็นบ้า มือบางพยายามขัดเกล้าคราบสกปรกที่มันฝังแน่นอยู่ตามเนื้อตัวด้วยสายน้ำเยือกเย็นที่ไหลรินผ่านฝักบัวลงมาชะโลมทั้งร่างกายอย่างรุนแรงจนเนื้อตัวแดงก่ำ เพราะสิ่งแปดเปื้อนที่พรากตัวตนของเธอไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ

ผู้ชายคนนั้น ไม่เพียงแต่พรากความสาวของเธอไป แต่ได้พรากความสดใส ไร้เดียงสา และจิตวิญญาณของเธอไปด้วย เขาทำลายอนาคตที่สดใสของเธอ ความบริสุทธิ์ที่เธอเฝ้าหวงแหนให้กับคนรัก ถูกกระทำย่ำยีจากชายแปลกหน้าที่เธอไม่เคยรู้จัก

หยาดพิรุณได้แต่ภาวนาให้มันเป็นเพียงแค่ความฝัน ที่จะต้องบังคับตัวเองให้ตื่นจากภวังค์ความโหดร้ายนี้ไปให้ได้ แม้ว่าเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับเธอ จะเป็นสิ่งที่ย้อนเวลากลับไปแก้ไขมันไม่ได้ แต่สิ่งเดียวที่ทำได้ตอนนี้ คือปกป้องตัวเองจากสิ่งที่ยังมาไม่ถึง นั่นคือการมาของใครอีกคนที่เธอไม่พึงปรารถนา

หยาดพิรุณพาร่างที่อิดโรยไปยังร้านขายยาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพื่อซื้อยาคุมกำเนิดมารับประทานป้องกันสิ่งเลวร้ายที่จะตามมา ก่อนที่เธอจะหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า หลังจากที่โทรไปลาป่วยกับหัวหน้างานเรียบร้อยแล้ว

สามวันเต็มที่เธอเก็บตัวอยู่แต่ในห้องไม่กล้าออกมาเผชิญโลกกว้าง เพราะเธอกลัวว่าโลกนี้จะหยิบยื่นความโหดร้ายให้กับเธออีกครั้ง

หยาดพิรุณพยายามบังคับตัวเองให้เข้มแข็ง แม้ว่าภายในใจของเธอจะแตกสลายไปหมดแล้ว แต่เธอต้องยืนหยัดต่อไปให้ได้ ร่างบางกลับมาทำงานอีกครั้งตามปกติ หลังจากผ่านไปสามวัน และพยายามปรับตัวเองให้ดูสดใสไม่ต่างจากวันที่ผ่านๆ มา