Chapter 1

CARA'S POV

Pagdating namin sa Valentino Mansion, bumungad agad sa amin ang nagkikislapang mga ilaw at engrandeng dekorasyong tila sumasayaw sa ilalim ng liwanag ng gabi. Halos lahat ng kilalang negosyante at maimpluwensiyang pamilya sa bansa ay naroon para sa engagement party namin ni Luis Valentino. Isa siya sa mga tagapagmana ng Valentino Corporation, isang kumpanyang may hawak sa iba't ibang industriya sa bansa.

Humigpit ang hawak ni Mommy sa aking braso habang magkasabay kaming humahakbang papasok. Ramdam ko ang bahagyang panginginig ng kanyang mga daliri, ngunit mas matindi ang kaba sa aking dibdib.

“You look beautiful, anak,” malambing niyang bulong, marahil ay sinusubukang pagaanin ang aking loob.

Tipid akong ngumiti. Nakasuot ako ng puting silk gown na personal pang ipinagawa ni Luis para sa gabing ito. Eleganteng tingnan, mamahalin, at perpekto para sa isang gabing inaasahang magiging espesyal sa aming dalawa.

Hindi ko naman talaga gustong magmadali sa pagpapakasal, pero unti-unti nang bumabagsak ang Villa Corporation, ang kumpanyang itinayo ni Daddy. Ang Valentino Corporation na lamang ang may kakayahang magligtas dito. At dahil mahal ko si Luis, pumayag ako. Halos isang taon na rin kaming magkasintahan.

Pagpasok namin sa mansion, sinalubong kami ng mga boses na puno ng papuri at matatamis na ngiti. Sunod-sunod ang pagbati ng mga bisita kay Daddy. Ngunit habang naglalakad kami, isang eleganteng babae na punong-puno ng mamahaling alahas at kumikinang na diamante ang aksidenteng nakabangga kay Mommy.

“Oh my God!” mataray nitong sigaw habang pinapagpag ang gown na natapunan ng kaunting champagne. “Can’t you watch where you’re going? Ang mahal ng suot ko!”

“Excuse me?” seryoso kong sabi. Hindi ko nagustuhan ang tono niya.

Ngunit bago pa ako makapagsalita muli, mabilis na lumapit si Sofia, ang best friend ko.

“Actually, kayo po ang hindi tumitingin sa dinaraanan ninyo,” matalim niyang sagot. “And besides, konting champagne lang naman ’yan. Hindi naman siguro matutunaw ang diamonds ninyo dahil sa isang patak.”

Napatahimik ang babae, halatang napahiya sa harap ng maraming tao. Mabilis itong lumayo habang pigil ang inis.

Napabuntong-hininga si Mommy.

“Thank you, hija,” malambing niyang sabi kay Sofia.

Ngumiti ito at agad na kumapit sa braso ni Mommy. “You're welcome, Tita. Hindi naman po dapat kayo nagpapaapi sa mga ganyang tao.”

Napailing na lang ako habang bahagyang napapangiti.

“Buti na lang nandito ka,” sabi ko.

“At buti na lang din nandito na kayo, bestie!” masaya niyang sagot sabay yakap sa akin. “Kanina pa kita hinihintay.”

“Traffic kasi,” paliwanag ko.

“Hinahanap ka kanina ni Luis,” sabi niya. Tila kumikislap ang mga mata niya. “May pinapakuha raw siya sa 'yo na documents sa library. Nasa dulo lang ng hallway, malapit sa garden.”

“Documents? Ngayon pa talaga?” nagtatakang tanong ko.

Tumango siya. “Importante raw para sa engagement announcement. Bilisan mo, magsisimula na ang event maya-maya.”

“Sige, salamat,” sagot ko bago nagpaalam at naglakad patungo sa mahabang hallway sa gilid ng mansion.

Nang marating ko ang pinakadulo, napansin ko ang isang bahagyang nakabukas na p***o. Pumasok ako, umaasang iyon ang library na tinutukoy ni Sofia.

Ngunit pagkapasok ko pa lamang—

CLICK!

Bigla akong napalingon nang marinig ang malakas na pagsara ng p***o sa likuran ko.

“Hello?” mahina kong tawag.

Mabilis akong lumapit sa p***o at pinihit ang seradura. Ngunit hindi ito bumukas.

Mas nilakasan ko ang pagpihit.

Wala pa rin.

Locked.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Sandali! May tao ba diyan? Nandito pa ako sa loob!”

Walang sumagot.

Unti-unti akong napaatras habang nanginginig ang aking mga kamay. Doon ko lamang napansin na hindi pala ito library. Maliit at madilim ang silid. May mga lumang istante at malalaking drum na naglalaman ng mga kemikal sa isang sulok.

Maintenance room ito.

Bigla akong kinabahan. May claustrophobia ako, at ang masikip na paligid ay unti-unting nagpapalala sa aking takot. Mas lalo pang lumala ang pakiramdam ko nang maamoy ko ang matapang na kemikal sa hangin. Nagsimulang humapdi ang aking ilong at lalamunan sa bawat paghinga.

“Hindi maaari…” nanginginig kong bulong.

Mabilis kong kinuha ang cellphone ko at dinial ang numero ni Luis.

“Please… sagutin mo…”

Ilang ring lang ay sumagot na siya.

“Cara.” Malamig ang boses niya.

“Luis!” halos maiyak kong sabi. “Na-lock ako rito sa maintenance room! Hindi ako makahinga. May mga kemikal dito… Please, puntahan mo ako!”

Sandali siyang natahimik. Pagkatapos ay narinig ko ang mahinang buntong-hininga niya—isang buntong-hiningang puno ng pagkairita.

“Seriously?” sabi niya. “Ngayon ka pa talaga mag-iinarte?”

Natigilan ako.

“Hindi ako nag-iinarte… Luis, natatakot ako rito. Hindi ako maka—”

“Cara, engagement natin ngayon. Huwag kang gumawa ng eksena,” putol niya sa akin.

“Hindi ako makahinga…” pagsusumamo ko habang hawak ang aking leeg. “Please, tulungan mo ako…”

Bigla akong nakarinig ng tawa ng isang babae mula sa kabilang linya.

Pamilyar na pamilyar ang boses.

Kasunod nito ang mahihinang bulungan at tunog ng mga halik.

“Ang arte talaga niya,” natatawang sabi ni Luis.

Parang may kung anong matalim na bagay na bumaon sa aking dibdib.

“Sabi ko sa'yo, OA 'yan,” sagot ng babae habang tumatawa.

Biglang nanlaki ang mga mata ko.

Bakit parang kilala ko ang boses na iyon?

Parang madalas ko na itong narinig.

Pero hindi ko matandaan kung kanino iyon.

“Luis…” nanginginig kong tawag.

Ngunit bago pa ako makapagsalita, bigla niyang pinatay ang tawag.

Dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone. Nawalan ng lakas ang buong katawan ko. Hindi na siya darating.

Napahikbi ako habang nakasandal sa p***o. Mahapdi na ang aking mga mata dahil sa kemikal, at lalong bumibigat ang aking paghinga.

Unti-unting lumalabo ang aking paningin. Pakiramdam ko ay anumang oras ay mawawalan na ako ng malay. Pinilit kong kumatok sa p***o, ngunit nanghihina na ang aking mga kamay.

“Tulong…”

Ngunit bigla—

CRACK!

Napadilat ako nang marinig ang malakas na pagbukas ng p***o. Sumalubong sa akin ang maliwanag na ilaw mula sa hallway.

Isang matangkad na lalaki ang mabilis na pumasok.

“Damn it!”

Galit ang boses niya. Hindi ko maaninag ang kanyang mukha dahil sa panlalabo ng aking paningin, ngunit ramdam ko ang pagmamadali niya. Agad niyang hinubad ang kanyang coat at ibinalot iyon sa aking katawan.

“Stay awake,” utos niya. Malakas at puno ng awtoridad ang kanyang boses, ngunit may bahid din ng pag-aalala.

Maingat niya akong binuhat palabas ng silid.

“You're safe now,” bulong niya.

Sa huling sandali bago tuluyang lamunin ng dilim ang aking paningin, naramdaman ko ang mabilis na tibok ng puso niya habang buhat-buhat niya ako. At pagkatapos, tuluyan na akong nawalan ng malay.