CHAPTER 7: A BRIDE AGAINST THE WORLD

TAHIMIK lang ako sa loob ng sasakyan, pero pakiramdam ko sasabog na ang dibdib ko sa bigat ng lahat. Kanina pa ako nagpipigil ng luha, nagpipigil ng galit, at nagpipigil na saktan si Nina sa harap ng lahat. Hindi kami kailanman naging malapit, pero itinuring ko siyang kapatid. At ngayon, sa harap ng maraming tao, halos lantaran na niya akong hinamak at binaboy ang dignidad ko.

"Nakita mo na kung ano ang nangyari kanina," halos pabulong kong sabi kay Leonard habang nakatitig lang sa kalsada. "Hindi ako matatanggap ng pamilya mo… at itong iniisip mong pakasalan ako? Isa itong malaking pagkakamali. Nakita mo naman kung paano nila ako hinamak, pero okay lang… tanggap ko. Wala ring problema kung ayaw nila sa’kin."

Ramdam ko ang mahigpit na hawak niya sa manibela, pero kalmado ang tinig niya nang sumagot.

"Walang magbabago sa gusto ko. Magpapakasal tayong dalawa. At ang kasunduan natin na kasal tayo sa loob ng anim na buwan ay matutuloy, sa ayaw at sa gusto nila."

Napatingin ako sa kanya, pero agad ko ring ibinaling ang tingin sa labas ng bintana. Hindi ko maintindihan. Bakit? Bakit ganito siya katigas sa desisyon niya? Sa dinami-rami ng babaeng puwede niyang alukin ng kasal ay bakit ako? Isang babae na ayaw tanggapin ng pamilya niya, na handa nilang durugin kahit wala namang kasalanan.

“Bakit kailangan ako ang pakasalan mo, Leonard?” halos pabulong pero nanginginig ang boses ko habang nakatingin sa kalsada. “Hindi tayo nagmamahalan, at wala tayong kahit anong koneksyon sa isa’t isa. Nakalimutan mo bang, ang ex ko ay pamangkin mo, at kaharap natin kanina? Ano na lang iisipin ng pamilya mo sa’yo?”

Napahigpit ang hawak niya sa manibela. Rinig ko ang malalim niyang buntong-hininga bago siya sumagot sa sinabi ko.

“Sam, I don’t care about what they think. This is my life, my decision. At ikaw ang gusto kong pakasalan.”

“Pero Leonard…” Napalingon ako sa kanya, pilit na hinahanap ang sagot sa mga mata niya. “Hindi mo ba naiintindihan? Para akong ipinupuslit sa buhay mo. Lahat ng tao sa paligid mo, against sa’kin. Lalo na si Nina—halos durugin niya ako kanina. Nakakahiya. Parang gusto ko na lang lamunin ng lupa o di kaya tumakbo.”

Sandaling tumingin sa sa akin si Leonard, seryoso ang mukha. Hindi ko man lang ito nakikitang ngumiti, pakiramdam ko ay galit ang lalaki sa mundo.

“Sam, wala akong pakialam sa iniisip nila. I made up my mind. Magpapakasal tayo. And as long as I’m with you, walang makakapanakit sa’yo. Pinangako ko sayong poprotektahan kita hindi ba?”

Napatawa ako ng mapait, pero may kirot sa dibdib ko. “Ganun lang ba ‘yon sayo? Leonard, hindi ito pelikula. Hindi lahat ng laban na ganito, panalo sa dulo. Kahit ilang beses mong sabihin na kaya mong protektahan ako… paano kung isang araw mapagod ka? Paano kung sila ang piliin mo?”

Umiling si Leonard sa sinabi ko.

“Hinding-hindi ako mapapagod, Sam. At hindi ko sila pipiliin. Pinili na kita.”

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Bahagyang bumilis ang tibok ng puso ko, hindi ko alam kung dahil natatakot ako o dahil unti-unti akong naaapektuhan sa sinasabi nito pero hindi, hindi dapat. Estranghero pa rin si Leonard sa buhay ko.

Nilingon ko ulit ang kalsada, sabay kagat-labi. Ang bigat sa dibdib ko, parang gusto kong umiyak pero pinipigilan ko. Ang gulo-gulo ng isip ko. Sarili ko ngan ama ay hindi ako kayang protektahan at ang masakit pa ay itinatwa niya ako, pero si Leonard na bagong kilala ko pa lamang ay handa akong proteksyonan.

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig nang marinig ko ang tanong ni Leonard habang nagmamaneho ito.

“Sam?” tawag nito sa akin dahil hindi ako sumagot.."Totoo bang hindi ka tunay na anak ng Papa mo?”

Parang sumikip ang dibdib ko. Hindi ko alam kung paano sasagutin ang tanong nito. Ramdam kong nanlalabo na ang paningin ko habang unti-unting tumutulo ang luha ko.

“L-Leonard…” nanginginig ang boses ko. “Ano bang… sinasabi mo?”

“Sam… I’m sorry. Pero lahat ng tao sa dining table kanina ay narinig nila. Si Nina, she said it. Sinabi niya na anak ka raw sa ibang lalaki ng Mama mo.”

Parang may sumabog sa dibdib ko. Hindi ko alam kung galit, takot, o sakit ang nangingibabaw.

“Ano? Hindi—hindi totoo ‘yon. Hindi ko alam ‘yon, Leonard.. Wala namang nagsabi sa akin.”

Dumiretso lang siya sa kalsada pero nilingon ako sandali, ramdam ko ang pag-aalala niya.

“Sam, I’m not judging you. I just need to know if it’s true. Kasi kanina, nakita ko sa mga mata ni Nina ang galit sayo.”

Napakuyom ako ng kamao ko at napahawak sa dibdib ko.

“Leonard, hindi ko alam. Ni minsan, hindi sinabi ni Mama o ni Papa na hindi ako anak ni Papa. Pero kanina ng sinabi ni Nina ‘yon sa harap ng lahat…”

Humugot ako ng malalim na hininga at tuluyang bumigay. Humagulhol ako habang nakatingin sa labas ng bintana.

“Pakiramdam ko para akong walang lugar sa mundo. Kanina lang, pakiramdam ko sapat na yung sakit ng pangmamaliit nila sa’kin. Pero ngayon, pati dugo at pati pagkatao ko ay tinanggal nila sa’kin.”

Pinark ni Leonard ang kotse sa gilid ng kalsada at marahan akong hinawakan sa kamay.

“Sam, tingnan mo ako.”

Dahan-dahan akong lumingon sa lalaki, nangingilid ang luha ko.

“Kahit ano pa ‘yung totoo, hindi ka nag-iisa. I don’t care about your bloodline, your family name… ikaw pa rin ‘yung babaeng gusto kong pakasalan.”

Umiling ako at mapait na natawa sa gitna ng pag-iyak.

“Hindi kita maintindihan, Leonard. Bakit mo ‘to ginagawa? Bakit mo pinipili ‘yung babaeng kinamumuhian ng pamilya mo? ‘Yung babaeng ni hindi sigurado kung saan talaga siya nabibilang?”

Mas hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko.

“Dahil gusto ko na maging asawa ka. Hindi ‘yung pangalan mo, hindi ‘yung nakaraan mo. And I won’t let anyone break you. Not my family, not anyone.”

Napapikit ako at pinilit pigilan ang pag-iyak, pero mas lalo lang akong humagulgol.

“Leonard ang sakit. Ang sakit marinig na baka hindi ako anak ng Papa ko.. Alam mo ba kung bakit pumayag akong pakasalan ka at pumayag sa inaalok mong kasal? Yun ay dahil wala na akong malapitan, pakiramdam ko ay wala na akong pwedeng sandalan lalo nang sabihin sa akin ni papa na hindi niya ako anak at magpasalamat ako dahil ibinigay niya sa akin ang apelyido niya. Parang—parang gusto ko na lang maglaho,” humihikbi kong wika.

Niyakap ako ni Leonard ng, mahigpit, parang gusto niyang kunin lahat ng sakit na nararamdaman ko. Hinaplos ni Leonard ang likod ko at sa unang pagkakataon pakiramdam ko ay ligtas ako.

“Huwag mong hayaang sirain ka ng sinabi ni Nina o di kaya ng sinabi ng Papa mo. Kapag naging asawa na kita, makikita nila na hindi na ikaw ang Sam na kaya nilang saktan.”

Naiilang na kumalas ako ng yakap sa lalaki at naka kung ano pa ang isipin nito.