MY EX10

"ไหนว่าออกไปคุยงาน หนึ่งไม่เห็นดินจะเอามือถือออกไปด้วยเลย" หนึ่งเอ่ยทักทันทีที่ผมเดินเข้ามาถึงโต๊ะตัวที่พวกเราสองคนนั่งจ้องตากันอยู่เมื่อครู่ ดูสายตาที่เธอมองมาสิ คล้ายว่าเธอกำลังถามอยู่เลยว่าผมเอามือถือเครื่องไหนไปคุย

"ก็..." ผมชะงักทันทีที่มือถือหนึ่งมีสายเข้า

"ค่ะพี่เกล อ๋อค่ะ งานพรุ่งนี้ไม่มีปัญหาแน่นอนค่ะ ไว้เจอกันเก้าโมงนะคะ ขอบคุณมากนะคะที่ไว้ใจบริษัทเรา" ผมยังไม่ทันจะได้พูดอะไรออกไป มือถือของหนึ่งก็ดังขึ้นซะก่อน ส่วนเธอก็กดรับสายเร็วมาก เหมือนว่าเธอไม่อยากฟังว่าผมจะแก้ตัวว่ายังไง

"พี่เกลที่สวยๆป่ะ?" ผมถามหนึ่งพร้อมกับลากเก้าอี้ที่เมื่อครู่อยู่ฝั่งตรงข้ามย้ายมานั่งข้างๆเธอ หนึ่งเองมีท่าทีตกใจเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะหันไปสนใจไอแพดในมือต่อ

"ชอบเหรอ" หนึ่งขยับปากถามทั้งที่สายตาของเธอไม่ได้หันมาสนใจผมเลยแม้แต่น้อย ทำไมเหมือนรู้สึกว่าโดนหึงวะ

โคตรตื่นเต้นเลย!

"ชอบดิ" ผมตอบหนึ่ง

"ชอบมาก..." ผมก้มหน้าลงไปพูดกับหนึ่งคล้ายกระซิบ มันไม่แผ่วเบาแล้วก็ไม่ดังมากจนเกินไป ส่วนหนึ่ง...ไม่แม้จะหันมาสนใจผม เธอยังคงสนใจไอแพดในมือต่อไป

ผมรู้นะว่าเธอได้ยิน แต่เธอทำเป็นไม่สนใจที่ผมพูดมากกว่า

ผู้หญิงคนนี้จีบยาก ใจแข็ง แต่ผมจะพยายามทำทุกอย่างให้เธอทลายกำแพงที่มีแล้วยินดีที่จะลงมายืนอยู่ข้างๆผม

ผมพร้อมมาก หมายถึงว่าพร้อมที่จะดูแลเธอมาก แล้วผมก็มั่นใจมากด้วยว่าผมจะสามารถดูแลหนึ่งได้ดี ผมไม่รู้หรอกว่าคนในความทรงจำ คนในอดีตของเธอจะเป็นยังไง จะดีหรือแย่กว่าผมผมไม่สน ผมไม่ชอบเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใคร แล้วก็ไม่อยากรู้ถึงอดีตของเธอด้วย

ยิ่งรู้ว่าเธอเคยรักใครมาก่อน อาจจะยิ่งเจ็บเอง

NAMNEUNG

"เสร็จงานแล้วไปกินข้าวกันปะ" ฉันเห็นจากหางตาว่าตอนนี้ดินกำลังมองฉันอยู่ นี่เขาจ้องฉันมาหลายชั่วโมงแล้วนะ แถมงานก็ยังให้ฉันทำคนเดียวจนหัวปั่นหมดแล้วด้วย

ฉันเพิ่งจะถึงบางอ้อว่าที่เขาบอกว่าวันนี้ออกมาดูงานข้างนอกกันนั้นหมายถึงชวนฉันออกมานั่งทำงานที่ร้านกาแฟ ไม่ได้หมายถึงไปดูงานที่อื่น ฉันเพิ่งจะรู้นี่แหละว่าฉันหลงกลเขาเข้าให้แล้ว

"ไม่ดีกว่า วันนี้หนึ่งรู้สึกไม่ค่อยสบายอ่ะ ว่าจะไปหาหมอหน่อย" ซึ่งพอฉันพูดจบดินก็ขยับหน้าเข้ามาใกล้มากกว่าเดิม ก่อนที่จะเท้าคางมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ค่อนข้างคาดเดาอารมณ์ได้ยาก

"งั้นก็ไปหาตอนนี้เลย เดี๋ยวดินพาไป" เดี๋ยวนะ...

"ไม่ได้ นี่มันยังไม่ได้เวลาเลิกงาน ละ...เลย..." น้ำเสียงของฉันที่พูดออกไปค่อนข้างสั่นเครือเมื่อฝ่ามือหนาเอื้อมมาทาบอยู่ตรงหน้าผากฉันอย่างพอดิบพอดี

"ตัวร้อนด้วยเนี่ย ป่ะ รีบไปเลย เดี๋ยวพี่ๆที่ออฟฟิศจะหาว่าดินใช้หนึ่งทำงานจนไม่สบาย" ดูเขาพูดเข้า เล่นซะฉันหาเหตุผลมาอ้างไม่ถูกเลย

ดินไม่พูดเปล่านะ แต่เขานั้นจัดการเก็บข้าวของส่วนตัวของฉันลงกระเป๋าสะพายใบใหญ่ทั้งหมด ฝ่ามือแกร่งเอื้อมมาดึงไอแพดออกไปจากมือฉันไปถือเอาไว้ จากนั้นเขาก็วางแบงค์พันลงบนโต๊ะก่อนจะลากฝันออกมาจากร้านกาแฟอย่างรวดเร็ว

"เดี๋ยวสิดิน หนึ่งปะ..."

ปั่ก!!!

ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยค ดินก็ยัดฉันเข้ามาในรถคันหรูของเขาพร้อมกับค้อมตัวลงมาดึงเบลท์คาดให้ฉันอีกด้วย นี่มันอะไรกันเนี่ย เขาจะไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้พูดอะไรบ้างเลยหรือไงกัน

"อ้าว ทำไมทำหน้างั้นอ่ะ ไม่ลงไปหาหมอเหรอ" ตอนนี้ดินจอดรถอยู่ที่หน้าโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ถ้าฉันจำไม่ผิด ก้องเขาน่าจะประจำอยู่ที่นี่ หมายถึงว่าตอนนี้เขายังเป็นนักศึกษาแพทย์อยู่น่ะ โรงพยาบาลนี้ใกล้กับคอนโดของฉันก็จริง แต่ฉันไม่เคยคิดที่จะเฉียดมาอีกเลยตั้งแต่ที่พวกเราสองคนเลิกรากันไป

ไม่ใช่ว่าโรงพยาบาลไม่ดีนะ แต่ฉันแค่ไม่อยากเจอหน้าเขามันก็เท่านั้น พวกเราสองคนจบไม่ค่อยดี ห่างๆกันไว้แหละดีที่สุดแล้ว ฉันไม่ได้อาลัยอาวรณ์กับก้อง ฉันตัดเขาขาดไปได้หลายเดือนแล้วและภาวนาอย่าให้เขาเข้ามาวอแวกับชีวิตที่มันสงบสุขดีของฉัน

จะว่าไป...ฉันก็ไม่ได้เจอหน้าเขาอีกเลยนะตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่พวกเราสองคนเจอกัน ไม่ใช่ว่าฉันคิดถึงเขานะ ฉันหมายถึงว่าเราไม่เจอกันมันก็ดีแล้ว มันดีที่สุดแล้ว...

"หนึ่งว่าหนึ่งกลับไปนอนพักที่ห้องก็น่าจะหาย ไม่ต้องหาหรอกหมอน่ะ ที่มี่มันแพงจะตาย หนึ่ง..."

"ใครว่าจะให้หนึ่งจ่ายเองล่ะ เงินบริษัทก็มี ใช้ๆไปเถอะ" ดินเอื้อมมาปลดเบลท์ให้ฉัน เล่นเอาฉันนั่งตัวแข็งทื่อเพราะท่อนแขนของเขานั้นพาดผ่านหน้าอกของฉันแบบเฉียดฉิวเลย

"แต่..."

"ถ้าไม่หาหมอก็ไปกินข้าวกับดิน เลือกเอาแล้วกัน" แล้วฉันเลือกอะไรได้ล่ะ ฉันมีทางเลือกมากขนาดนั้นเลยเหรอ

"เดินไหวรึเปล่า ให้อุ้มมั้ย?" เมื่อเห็นท่าทางที่เก้ๆกังๆของฉัน ดินก็เดินมาประกบข้างฉันทันที เมื่อกี้เขาเดินตามหลังฉันมาไง คงเห็นว่าฉันเดินช้าเหมือนคนไม่มีแรงล่ะมั้ง เขาเลยอาสาที่จะอุ้มฉันเข้าไปข้างใน แล้วคิดว่าใครจะให้เขาทำแบบนั้นกันล่ะ

"มะ ไม่ ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวหนึ่งเดินเข้าไปเอง" ฉันหันไปบอกเขา ส่วนดินนั้นก็ยื่นฝ่ามือมาสัมผัสแผ่นหลังของฉันอย่างแผ่วเบาราวกับว่าต้องการประคองฉันให้เดินเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง

"หนึ่งนั่งรอตรงนี้ก่อนนะ เอาบัตรประชาชนมาด้วย" ดินพาฉันมานั่งรอด้านในซึ่งเป็นเก้าอี้สำหรับคนไข้รอตรวจก่อนที่เขาจะแบมือมาตรงหน้า ส่วนฉันนั้นก็รีบหยิบสิ่งที่เขาเอ่ยขอออกมาวางไว้บนฝ่ามือหนาพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆบริเวณหน้าห้องตรวจ

นั่งรอได้สักพักก็มีพยาบาลรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่งขานเรียกชื่อฉัน ที่นี่เป็นโรงพยาบาลเอกชน เพราะฉะนั้นไม่ต้องรอนานฉันก็ได้เข้าพบแพทย์ ซึ่งก่อนที่จะเข้าไปในห้องตรวจนั้นฉันก็เพ่งมองไปยังชื่อแพทย์ผู้ตรวจตรงหน้าห้อง พบว่ามันไม่ใช่ชื่อของคนๆนั้น ฉันจึงลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พร้อมพึมพำกับตัวเองว่า "โล่งอกไปที" ทำให้ดินที่เดินตามมาติดๆครางออกมาว่า "หื้ม?" อย่างสงสัย

"หนึ่งว่าไงนะ?" เขาเอ่ยถามฉันในจังหวะที่เดินเข้ามาด้านในห้องตรวจพอดี

"เปล่าหรอก ไม่มีอะไร" ฉันหันไปตอบดินพลางส่งยิ้มบางๆไปให้เขาหนึ่งที ส่วนดินก็ได้แต่มองมาที่ฉันแล้วยกฝ่ามือขึ้นทาบที่ศีรษะฉันก่อนจะออกแรงลูบบอย่างแผ่วเบา ฉันกำลังจะเบี่ยงคอหลบ แต่ทว่า...

"คนไข้เป็นอะไรมาครับ แล้วนี่จะตรวจกันได้รึยัง?" เสียงที่ติดห้วนนี้มัน...

ฉันรีบละสายตาจากดินแล้วหันไปมองยังโต๊ะที่มีผู้ชายที่จัดว่าดูดีทุกกระเบียดนิ้วสวมชุดกราวน์ ใส่แว่นสายตาทรงวินเทจนั่งมองมายังฉันกับดินด้วยสายตาที่ไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไหร่

"ขอโทษครับหมอ นั่งลงเร็ว รีบตรวจจะได้รีบกลับไปพัก" ฉันที่กำลังใบ้กินโดนดินดันให้นั่งลงตรงหน้าหมอที่จะทำการตรวจอาการของฉันในวันนี้ ส่วนดินนั้นก็ยืนซ้อนอยู่ทางด้านหลังฉันพร้อมกับตบบ่าฉันเบาๆ

"เป็นอะไร ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า" สาบานว่านี่คือคำพูดที่หมอใช้พูดกับคนไข้? เขาไม่ได้แค่พูดนะ แต่ฝ่ามือของเขานั้นกำลังจะยื่นมาวางทาบที่หน้าผากฉันอีกต่างหาก

ไอ้ท่าทางแบบนี้มันทำให้ฉันนึกถึง...ช่วงเวลาหนึ่งในอดีต

"รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนิดหน่อยค่ะ อยากได้ยาไปกิน" ฉันรีบพูดตัดบทก่อนจะเบี่ยงหลบสัมผัสจากก้อง ใช่แล้ว หมอที่ฉันเข้ามาเจอไม่ใช่คนที่มีชื่อยู่ตรงหน้าห้อง แต่เป็นเขาต่างหาก หมอคนที่เป็นแฟนเก่าของฉันเอง

ซึ่งคำพูดที่ฉันพูดออกไปเขาก็น่าจะรู้นะว่าฉันต้องการรักษาระยะห่างมากแค่ไหน เขาไม่ใช่คนโง่ เขาต้องรู้สิ

"เป็นแบบที่เคยเป็นเมื่อก่อนรึเปล่า ปวดหัว ครั่นเนื้อครั่นตัว ก็ฉันบอกแล้วไงว่าให้ไปตรวจอย่างละเอียด ทำไมถึง..." ก้องพูดออกมายาวเหยียดราวกับว่าในห้องนี้มีแค่ฉันกับเขาแค่สองคนเท่านั้นแหละ

"อ้าว..." ฉันได้ยินเสียงดินครางอย่างสงสัย ซึ่งพอเขาเริ่มมีอาการสงสัยก้องเลยหยุดพูดก่อนที่จะขยับเก้าอี้มานั่งใกล้ๆฉัน ซึ่งมันทำให้ดินที่ยืนอยู่ทางด้านหลังขยับเข้ามายืนขนาบอยู่ข้างๆฉันแทน

"อ้าวอะไรครับ ญาติคนไข้" ก้องหันไปสนใจดินที่ตอนนี้กำลังยืนโอบไหล่ฉันอยู่ หัวคิ้วฉันกระตุกนิดหน่อยเมื่อถูกสัมผัสร่างกายบ่อยจนเกินไป

"หนึ่งรู้จักกับหมอด้วยเหรอ?" แต่ดินนั้นไม่จะสนใจสิ่งที่ก้องถาม แต่เขาเลือกที่จะหันมาถามฉันแทน

"เอ่อ..." ฉันอ้ำๆอึ้งๆและหนักใจที่จะตอบออกไป

"รู้สิ...รู้ดีด้วย" ก้องเหยียดมองดินด้วยสายตาที่มีแววดูถูกอยู่นิดๆ ไอ้สายตาเย่อหยิ่งแบบนั้นน่ะ ไม่เคยเปลี่ยนไปจริงๆ

"เพื่อนหนึ่งเหรอ ดีแหะ มีเพื่อนเป็นหมอด้วย"

"ไม่ใช่เพื่อนหรอก แต่เป็น..."

"หนึ่งว่าเรากลับกันเถอะดิน ไม่ต้องหาแล้วหมอน่ะ หนึ่งไม่ได้เป็นไรมาก แค่กลับไปนอนพักก็น่าจะหาย" ฉันรีบลุกขึ้นแล้วพูดขัดก้องในทันที ฉันรู้หรอกว่าเขาจะพูดว่าอะไร แค่มองตาฉันก็เห็นไปถึงสันดานของเขาแล้ว

ฉันเป็นฝ่ายกึ่งลากกึ่งดึงดินให้เดินตามออกมาฝ่ามือฉันกำลังจะแตะลูกบิดประตู แต่ก็ถูกขืนไว้ด้วยแรงประมาณหนึ่งจนต้องหันไปกลับมองคนที่ยืนอยู่ทางด้านหลัง ไม่รู้ว่าดินเป็นอะไรถึงหันไปมองก้องด้วยสายตาดุดันแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ดวงตาคมกริบมองไปที่ก้องสลับกับมองฉัน ก่อนที่จะเป็นฝ่ายเดินมาโอบไหล่ฉันพร้อมกระซิบที่ข้างหูฉันว่า "เรากลับคอนโดกัน"

อย่าเรียกว่ากระซิบเลย ที่ดินพูดเมื่อกี้นั้นฉันรู้ว่าเขาอยากให้สิ่งมีชีวิตที่นั่งห่างไม่ถึงสองเมตรได้ยินด้วย ส่วนฉันก็ได้แต่ยินยอมให้เขาทำตามใจตัวเอง

"หึ...กลัวมันรู้หรือไงว่าฉันเป็นอะไรกับเธอ"

"..."