MY EX9

"อย่ายุ่งกับหนึ่ง ถ้าเพลงแตะหนึ่ง อย่าหาว่าพี่ใจร้ายก็แล้วกัน" ผมตวัดสายตามองเพลงอย่างหงุดหงิด ยิ่งเห็นอาการที่เกรี้ยวกราดของเธอผมยิ่งคิ้วกระตุกมากกว่าเดิมเข้าไปอีก

"ปกป้องกันจังนะคะ ลืมไปแล้วเหรอคะว่าเรากำลังจะมีลูกด้วยกัน" สุดท้ายแล้วผมก็ต้องชะงักด้วยคำพูดของเพลง

"พี่ไม่ลืม เรื่องลูกก็ส่วนลูก เรื่องของเราก็ส่วนเรื่องของเรา" ผมว่าแล้วกำลังจะบิดลูกบิดประตูอีกครั้ง

"พูดแบบนี้พี่ก้องจะไม่รับผิดชอบเพลงใช่มั้ย พี่ก้องจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ เพลงไม่..."

"พี่ว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ เพลงจะเรียกร้องให้มันได้ไรวะ!" เส้นอารมณ์ผมเริ่มขมวดเป็นปมละ ชักจะหงุดหงิดมากขึ้นทุกทีที่เพลงโวยวาย เสียงที่ค่อนข้างหวีดแหลมของเธอทำให้ผมเบื่อที่จะต้องกลับมาเจออะไรแบบนี้

"พี่รู้ว่าพี่ควรจะทำอะไร เพลงไม่ต้องมาคอยสั่ง บอกว่าจะรับผิดชอบก็คือรับผิดชอบ ถึงพี่จะเหี้ย แต่ถ้าเป็นลูกของพี่พี่ไม่เกี่ยงอยู่แล้ว"

ปัง!

พูดจบผมก็รีบเดินออกมาจากห้องของตัวเองทันที ผมไม่สนหรอกว่าเพลงจะกรีดร้องหรือจะทำอะไรต่อ แต่ผมรู้สึกไม่โอเคที่จะอยู่ที่นั่น ต่อจากนี้ถ้าไม่มีอะไรสำคัญผมจะไม่กลับมาอีก ปล่อยให้เพลงอยู่ไป ถือว่าผมให้แม่ของลูกได้อยู่สบายก็แล้วกัน

โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

"ยังไงกันพวกมึง ไอ้นี่ก็หน้าเป็นส้นตีน ส่วนไอ้นี่ก็หน้าเป็นตูดหมา พวกมึงนี่ขยันมีปัญหารายวันกันซะเหลือเกิน" ไอ้นัทมันเอ่ยทักผมกับไอ้เจฟที่วันนี้พร้อมเพรียงกันทำหน้าไม่สบอารมณ์ แต่ดูท่าแล้วไอ้เจฟน่าจะดีกว่าผมหน่อย เพราะไม่มีเรื่องของคนอื่นมาพัวพันให้ปวดหัว

"ไอ้นัท ไอ้คอนโดที่อยู่เยื้องกับคอนโดมึงชื่อไรนะ" ผมขยับปากถามไอ้นัท

"Proud?" ไอ้นัทมันตอบ ผมจำได้ว่ามันไม่ได้ขึ้นต้นด้วยตัวPนี่หว่า

"หึ อีกอันนึงดิ"

"Around?" ไอ้นัทมันเอ่ยขึ้นมาอีกชื่อ

"ไม่ใช่ดิ นี่มึงมีคอนโดกี่ที่วะ ไม่ใช่สองที่นี้" ผมมองไอ้นัทแล้วเอ่ยถามมันด้วยน้ำเสียงเหลือเชื่อ ผมรู้ว่าบ้านมันรวย แต่ละคอนโดที่มันพูดชื่อขึ้นมานี่หรูๆทั้งนั้น

"Finix?"

"เออ! อันนี้! น่าจะใช่ ถ้ากูจำไม่ผิด" ผมดีดนิ้วแล้วมองไปที่นัทอย่างมีความหวัง

"มึงถามไมวะ?" ไอ้นัทมันพูดกับผม แต่มือมันยังคงวุ่นกับมือถือของไอ้เจฟไม่เลิก แล้วดูสีหน้าของไอ้เจฟดิ เหมือนมันไม่ค่อยอยากให้ยุ่งกับมือถือของมันสักเท่าไหร่

"หาห้องให้กูหน่อยดิ ได้ป่ะ?" ผมถามมันออกไป

"หาให้ใคร? เด็กใหม่มึง?" ดูปากมัน ไอ้เวรนี่...

"เด็กใหม่พ่อง! กูจะไปอยู่เอง หาให้หน่อย กูไหว้ล่ะ นะเพื่อนนะ"

"คอนโดนั้นมันโลว์ มึงจะอยู่ได้อ่อ ห้องก็เล็กเท่ารูหนู เครื่องอำนวยความสะดวกก็ไม่ครบ ที่จอดรถนี่ไม่ต้องพูดถึง น่าจะเต็ม รถหรูๆของมึงจะจอดข้างทางได้เหรอวะ" ผมแค่ให้มันหาห้องให้ มันพรรณนาซะยาวเหยียดเชียว

"อยู่คนเดียวกูอยู่ได้ หาให้กูห้องนึง"

"แล้วคอนโดมึงล่ะ?" มันย้อนถามผม

"หาให้กูเถอะ อย่าถามมาก" ผมบอกมันออกไป อยู่ๆอารมณ์ก็ดีขึ้นมาซะอย่างนั้น ผมไม่เกี่ยงหรอกว่าคอนโดนั้นจะหรูหรือไม่หรู ขอให้อยู่ที่เดียวกับหนึ่งผมอยู่ได้ทั้งนั้นแหละ ส่วนเรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที

ถึงไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ขอไปอยู่ใกล้ๆ ผมน่าจะโอเคกว่าที่ที่อยู่ทุกวันนี้ จริงๆคอนโดเจ๋งๆผมก็มีเยอะ แต่มันไม่มีหนึ่งอยู่ไง ใจผมอยู่ที่ไหน ผมก็อยากเอาตัวเองเข้าไปอยู่ตรงนั้นแหละ

"เอ้าไอ้นี่ มาสั่งกูเฉย กูเป็นขี้ข้ามึงเหรอ?"

"มึงไม่ได้เป็นขี้ข้ากูหรอก แต่กูคิดว่ากูมีความลับของมึงอยู่ มึงจะหาห้องให้กูป่ะล่ะเพื่อน" ผมพูดกับไอ้นั้นพลางแสยะยิ้มให้มันไปด้วย เอาสิ ผมอยากรู้ว่ามันอยากให้รูปที่ผมถ่ายมันกับพีอาร์นมโตคนนั้นหลุดไปถึงมือพี่หมอกันต์รึเปล่า

"ไอ้สัส! มึงนี่มันเลี้ยงไม่เชื่องจริงๆ ชั่วช้าเลวทราม" มันด่าผม

"เออ กูชั่ว เหี้ยมากด้วย^^"

"แม่ง! ไอ้เจฟมึงดูมัน มันจะดิสกู" มันหันไปอ้อน(ตีน) ไอ้เจฟทันที

NAMNEUNG

"ทำไมต้องเกร็งขนาดนั้นด้วย ไม่เหมือนหนึ่งคนเดิมเลยนะ" คาดว่าดินคงจะรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของฉันเขาถึงได้ถามพร้อมกับหรี่ตามองฉันอย่างพินิจพิจารณา

"ดินก็อย่ามาจ้องหนึ่งสิ นี่มาทำงานหรือมาจ้องกันแน่" ก็นะ จะไม่ให้ฉันเกร็งได้ยังไงในเมื่อเวลาทำงานเขาเอาแต่จ้องฉันอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ นี่มันอะไรก็ไม่รู้ ทำไมฉันต้องทำงานร่วมกับเขา ทำไมพวกเราถึงต้องเป็นพาร์ทเนอร์กัน ทำไมเขาต้องมาสารภาพไอ้ความรู้สึกบ้าบออะไรกับฉันด้วยก็ไม่รู้

ถึงก่อนหน้านี้ฉันอาจจะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้ แต่ว่าตอนนี้...ตอนที่พวกเราต้องออกมาทำงานด้วยกันแค่สองคน มันทำให้ฉันทำตัวไม่ค่อยถูกน่ะ แล้วยิ่งเขาจ้องฉันตลอดเวลาแบบนี้ จะไม่ให้ฉันเกร็งได้ยังไงกัน

"หลักๆคือจ้อง ส่วนทำงานเป็นงานอดิเรก" เขานี่มัน...

"ถ้าดินเอาแต่จ้องหนึ่งอยู่แบบนี้หนึ่งคงทำงานไม่ได้หรอก ช่วยหันไปสนใจอย่างอื่นก่อนได้ป่ะ" ฉันถลึงตาใส่เขา

"อย่างอื่นไม่มีอะไรให้น่าสนใจเท่าตรงนี้ดิ" เขาจีบฉัน เห็นได้ชัดเจนมากว่าตอนนี้ดินรุกฉันหนักมากกว่าเดิม นี่น่ะเหรอที่เขาบอกให้ฉันทำตัวเหมือนเดิม เพราะเขาเองก็จะทำตัวเหมือนเดิมกับฉันเหมือนกัน ไอ้ที่ว่าทำตัวเหมือนเดิมของเขาก็คือการจีบฉัน แล้วฉันล่ะ...

การที่จะรู้ว่าใครรู้สึกยังไงกับเรามันสามารถทำให้รู้สึกแบบเดิมได้ด้วยเหรอ ฉันไม่ใช่คนจัดการกับปัญหาของตัวเองได้ง่ายขนาดนั้น

"วันนี้คงไม่ต้องทำมั้งงาน" ฉันมองหน้าดินแล้วจ้องเขากลับ

"อย่าจ้องมาก" ดินไม่ยอมละสายตาไปจากฉันเลย ยิ่งฉันจ้องเขา เขาก็จ้องฉันกลับ เราสองคนสบตากันอยู่ประมาณ3วิเห็นจะได้ สุดท้ายแล้วมันก็เป็นฉันที่ยอมเบนหน้าหนีไปทางอื่นแทน

ไอ้สายตาแบบนั้นน่ะฉันเจอมานักต่อนักแล้ว จะให้มาหวั่นไหวกับใครหรืออะไรง่ายๆมันคงไม่ใช่(รึเปล่านะ...)

"จ้องนานๆระวังจะตกหลุมรัก^^" ดินพูดออกมาพลางมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่กรุ้มกริ่ม ส่วนฉันก็ได้แต่เผยอปากเพราะไม่รู้จะพูดออกไปว่ายังไง

"ไม่จ้องแล้วก็ได้" ฉันพูดพร้อมก้มลงมองไอแพดในมือเพื่อดูรายละเอียดของงานวันนี้

"เขินอ่ะดิ" ดินก้มลงมามองหน้าฉัน ซึ่งระหว่างที่เขากำลังก้มลงมานั้นมันเป็นช่วงที่ฉันกำลังจะเงยหน้าขึ้นไปพอดี มันเลยทำให้พวกเราสองคนได้สบตากันอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงได้ยอมสบตากับเขาอยู่นานเกิน5วินาที

ใบหน้าของพวกเราสองคนอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ วูบหนึ่งฉันเห็นว่าแววตาของดินนั้นฉายแววเป็นประกาย ก่อนที่เขาจะหลุบตามองริมฝีปากฉันแล้วเป็นฝ่ายเบนหน้าไปทางอื่นแทน

ตึก ตัก ตึก ตัก....

ไม่จริงน่า...ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาสักหน่อย ทำไมต้องใจเต้นด้วยล่ะ แค่ได้สบตากับคนที่เพอร์เฟคไปทุกอย่าง แค่ใบหน้าอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ หัวใจมันไม่น่าจะเต้นแรงแบบนี้...

"หนึ่งทำงานไปก่อนเลย ดินขอไปคุยธุระแป๊บ" จู่ๆเขาก็เอ่ยทำลายความเงียบระหว่างเราสองคนขึ้น ฉันเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรงก่อนที่จะตอบเขาออกไปว่า "อื้อ"

`พอฉันพูดจบเขาก็รีบลุกพรวดออกไปทันที ฉันมองแผ่นหลังกว้างของดินสลับกับมือถือของเขาที่ยังวางอยู่บนโต๊ะ ไหนเขาว่าจะออกไปคุยงานไง แล้วทำไมถึงได้ทิ้งมือถือไว้ตรงนี้ล่ะ หรือไม่...เขาอาจจะมีมือถืออีกเครื่องก็ได้

DIN Danupat' Talks

เกือบแล้ว เมื่อกี้ผมเกือบจูบหนึ่งไปแล้ว ไอ้ริมฝีปากที่จิ้มลิ้มของเธอนั้น...น่าจับมาจูบซะให้เข็ด ไหนจะแววตาที่อ่อนโยนนั่นอีก แต่มันอยู่นิดเดียวติดตรงที่ว่าผมทำไม่ได้ ผมบังคับให้ตัวเองล่วงเกินหนึ่งไม่ได้

ผู้ชายอย่างผม ผ่านผู้หญิงมาเยอะก็จริง แต่ผู้หญิงที่ทำให้ผมไม่อยากละสายตาจากเธอไปไหน ไม่อยากทำอะไรให้เธอเจ็บ ไม่อยากทำอะไรให้เธอรู้สึกไม่ดี ที่สำคัญ คือผมอยากมองเธอแบบนี้ไปนานๆ เธออาจไม่ได้สวยโดดเด่นในแบบที่ผมชอบ แต่ก็จัดว่าสวย แล้วผมดันสนใจเธอ น่าแปลกมั้ยล่ะ ตอนแรกผมเองก็แปลกใจตัวเองเหมือนกัน

หนึ่งคือผู้หญิงที่ผมตกหลุมรักมานานหลายเดือน ตอนแรกที่เธอเข้ามาทำงานใหม่ๆเธอยังไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร ผมเลยอาสาเทรนงานให้เธอ พวกเราสองคนอายุเท่ากัน แต่ผมทำงานก่อนเธอเพราะว่าผมทำอยู่ที่นี่มาตั้งแต่สมัยยังเรียนไม่จบ ผมคุ้นเคยกับงานเป็นอย่างดีตั้งแต่ยังเรียนอยู่แค่มอปลายด้วยซ้ำ เพราะนี่เป็นบริษัทของพ่อผม

ผมทำงานอยู่ที่นี่ในฐานะพนักงานออฟฟิศธรรมดาคนหนึ่งที่ตำแหน่งอาจจะสูงกว่าคนอื่นเล็กน้อย ในที่นี้ไม่มีใครรู้ว่าผมเป็นลูกชายเจ้าของ ไม่มีใครรู้ว่าผมคือคนที่จะขึ้นมาบริหารที่นี่ในภายหลัง ทุกคนที่ทำงานกับผมนิสัยดี น่ารัก ไม่เคยนินทาเจ้านาย อย่างมากก็แค่บ่นที่งานมันหนักเกิน แต่ผมก็ขึ้นเงินเดือนตามเนื้อผ้า เดือนไหนหนักมากก็ขึ้นเยอะหน่อย แค่นั้นเอง

ทุกคนในออฟฟิศอาจจะแค่รู้ว่าผมรวย แต่ไม่มีใครรู้ลึกกว่านั้นหรอก เพราะผมไม่อยากให้รู้ ส่วนหนึ่ง...ผมก็คงไม่บอกเธอเหมือนกัน เพราะถ้าเธอรู้ว่าผมเป็นใคร เธออาจจะไม่อยากยุ่งกับผมเลยก็ได้ เพราะแค่นี้เธอยังดูเกร็งที่ต้องอยู่กับผมสองคนเลย

ผมรู้ว่าหนึ่งอาจจะฝังใจกับแฟนเก่าของเธอ ผมอาจต้องให้เวลาเธอหน่อย ผมมั่นใจว่าผมมีดีพอที่จะทำให้เธอหันมาสนใจผม แล้วผมก็มั่นใจว่าสักวันเธออาจจะมองผมมากกว่าเพื่อน ผมหวังว่าสักวัน...เธอจะเปิดใจให้ผมบ้าง

ทุกคนล้วนมีอดีตที่เลวร้ายกันทั้งนั้นแหละ ผู้หญิงเป็นเพศที่ฝังใจ ลืมยาก ผมจะไม่เร่งเร้าเธอ ปล่อยให้มันเป็นไปตามเวลาน่าจะดีที่สุด

อย่างน้อยผมก็มีเป้าหมาย การรอไม่ใช่เรื่องยากที่คนอย่างผมทำไม่ได้ ถึงจะไม่รู้ว่าหนึ่งจะลืมแฟนเก่าได้เมื่อไหร่ ถึงจะไม่รู้ว่าเธอกับคนนั้นเคยรักกันแค่ไหน แต่ผมก็จะรอ เพราะสายตาผม...มันไม่อยากมองใครแล้วจริงๆ