MY EX8

KONG

ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ผมขับรถมาจอดอยู่ตรงหน้าคอนโดหนึ่ง ไม่รู้ดิ ผมรู้สึก...อยากเจอหน้าเธอ ถึงเธอจะไม่อยากเจอผมก็เถอะ ผมยอมโดนด่าก็ได้ ขอแค่ให้ได้เจอก็พอ

แต่มีบางอย่างทำให้ปลายเท้าผมกระตุก ไม่จริงน่า ไม่น่าเป็นไปได้ ดูๆแล้วหนึ่งเองก็ดูยังมีเยื่อใยให้ผมอยู่ ทำไมวันนี้เธอถึง....

"เชี่ยแม่ง!" ผมสบถพร้อมกับเบิ้ลรถจนเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ก่อนที่จะขับรถออกมาอย่างรวดเร็ว

ผมประคองสติที่มีอยู่น้อยนิดขับรถมาจนถึงคอนโดของไอ้นิคกี้ ผมไม่อยากรบกวนไอ้เจฟกับไอ้นัทหรอก ไอ้สองคนนี้มันแอบๆมีเมียอยู่ช่วงนี้ จะมีก็แค่ไอ้นิคกี้นี่แหละที่ไม่ค่อยสนใจห่าเหวอะไรสักเท่าไหร่

"กดกริ่งหน้าห้องกูแบบนี้ ใครตาย" ดูเจ้าของห้องมันทักผมสิ นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนผมไล่เตะแม่งไปแล้ว

"คืนนี้มึงมีเด็กเปล่า" ผมถามไอ้นิคกี้พลางพยายามสอดส่องสายตาเข้าไปในห้องมันไปด้วย

"ไม่มี แต่กูจะนอนแล้ว มึงจะเอาไร" ไอ้นิคกี้ถามผมก่อนที่จะเดินนำผมเข้ามาในห้องของมัน

"กูขอนอนด้วยดิ" ผมไม่ค่อยได้มารบกวนไอ้นิคกี้สักเท่าไหร่หรอก ก็รู้กันอยู่ว่าไอ้เพื่อนคนนี้ของพวกผมเนี่ยมันไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านเขาสักเท่าไหร่ ไม่ค่อยเที่ยว ไม่ค่อยดื่ม แต่เรื่องหื่นๆนี่ไว้ใจมันเลย ไอ้นี่แม่งเก็บอาการเก่ง ทั่งที่จริงแล้วโคตรเจ้าชู้ นี่มันเป็นอาจารย์ของพวกผมเลยก็ว่าได้

บรรดาเพื่อนทุกตัวของผมถ้ายังไม่มีแฟน ก็เป็นพวกรักสนุกกันทั้งนั้น แต่ผมว่ามันก็ไม่แปลกหรอก พวกผมเป็นผู้ชาย มันต้องมีกันบ้างแหละ แต่ถ้ามีแฟนแล้ว...ก็ใช่ว่าจะไม่ทำ ไม่รู้ดิ แม่งเป็นสันดานที่เลิกไม่ได้ล่ะมั้ง

แต่ตอนนี้ผมอยากเลิกแล้ว ผมแม่งอยากเป็นคนดีบ้าง

เผื่อว่า...หนึ่งจะเห็นใจผมขึ้นมาหน่อย

บอกตามตรงว่าผมยังคงหัวเสียกับภาพที่เห็นอยู่ไม่น้อย แต่ผมแม่งไม่มีสิทธิ์ไง ตอนนี้ใครๆมันก็รู้ทั้งนั้นว่าหนึ่งโสด แล้วเธอเองก็เป็นผู้หญิงที่หน้าตาจัดว่าสวยมากคนหนึ่ง การที่เธอจะมีผู้ชายเข้ามาติดพันมันก็ไม่แปลก

ผมเป็นแค่แฟนเก่าไง ผมเป็นคนทำให้เธอเจ็บ จริงอยู่ว่าผมไม่ควรเข้าไปโคจรอยู่รอบๆตัวเธอ แต่ผมเชื่อว่าต้องมีคนเคยเป็นแบบผมบ้างแหละ แบบอยากจะกลับไปหาคนนี้ แต่แม่งทำไม่ได้ อยากกอด อยากอยู่ด้วยใจจะขาด แต่สถานการณ์แม่งบีบให้ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากดูเธออี๋อ๋อกับคนอื่น

ผมรู้นิสัยหนึ่งดี ต่อให้เธอจะเคยอะไรๆกับผมมาแล้ว แต่เธอคงไม่มีทางพาผู้ชายที่ไม่ได้เป็นแฟนขึ้นคอนโดของตัวเองหรอก หรือใช่วะ!!

"ทำตัวมีปัญหา ทะเลาะกับเมียมึงมา?" ดูมันถามผม

"เปล่า กูเเค่ไม่อยากกลับห้อง" ผมบอกไอ้นิคกี้ออกไป

"ไอ้กี้" ผมเรียกไอ้นิคกี้ออกไป

"ว่า?" มันหันมาถามผมพร้อมกับเลื่อนดูรูปสาวๆที่มันติดตามในไอจีไปด้วย

"มึงว่ากูเหี้ยป่ะ" ผมถามมันออกไป เล่นเอาคนถูกถามมองมาที่ผมอย่างอึ้งๆ

"ก็ ใช้ได้" มันตอบผมออกมา

"อย่าแหลดิมึง เอาเรื่องจริง"

"ก็เหี้ยอยู่" ไอ้นี่...

"แค่ไหนวะ" ผมถามมันอีก

"เหี้ยสุด เหี้ยจนไม่มีคำบรรยาย ถ้ากูเป็นเมียมึงกูจะรีบไปซบอกคนอื่นซะ" ผมถามมันนิดเดียว มันตอบซะยาวเหยียดเชียว

"มึงว่าถ้ากูจะกลับไปหาหนึ่ง"

"อย่าหาเรื่องใส่ตัว เพลงเหมือนคนอื่นที่ไหน" ขนาดเพื่อนผมมันยังรู้เลยว่าเพลงเป็นยังไง

"ไอ้กี้"

"เออ!"

"พอมีทางที่กูจะกลับไปหาหนึ่งได้ป่ะวะ แบบว่า กูเคลียร์กับเพลงจบแล้ว มึงว่ากูยังพอมีทางมั้ย"

"ไม่มี" ไอ้เพื่อนเวร บางทีมันก็ตอบตรงเกินไป

"มันต้องมีดิวะ"

"ยาก"

"..."

-วันต่อมา-

ผมโดนไอ้นิคกี้ปลุกแต่เช้า เมื่อคืนผมนอนไม่ค่อยหลับ ทั้งๆที่ดื่มมาเยอะแต่พอยิ่งนึกถึงเรื่องที่ตัวเองกำลังเจออยู่ตอนนี้มันยิ่งพาข่มตาไม่ลง

"คืนนี้ห้องกูไม่ว่าง มึงควรกลับไปนอนห้อง" พอผมตื่นมามันก็เอ่ยปากไล่ผมเลย

"จะพาสาวมากิบตับอ่ะดิมึง" ผมเอ่ยแซวไอ้นิคกี้ออกไป ซึ่งมันก็ทำแค่เพียงหยักไหล่น้อยๆแล้วเดินไปใส่เสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวออกตรวจช่วงเช้า

"เมื่อคืนเพลงโทรหากูทั้งคืน มึงไปสร้างเรื่องไรไว้" ไอ้นิคกี้ใส่เสื้อไปพลางพูดกับผมไป ก่อนที่มันจะพยักเพยิดหน้าให้ผมหยิบมือถือของมันที่วางไว้บนหัวเตียงขึ้นมาดู

"แบตหมดว่ะมึง" นี่อย่าบอกนะว่าเพลงโทรหาไอ้นิคกี้ทั้งคืนจนมือถือมันแบตหมดไปเลย ซึ่งถ้าให้ผมเดา ไอ้เจฟกับไอ้นัทต้องโดนแบบเดียวกันแน่ๆ

"กูบอกแล้วว่าเมียมึงไม่เหมือนคนอื่น แค่นึกถึงหน้ากูก็สยองแล้ว" กิตติศัพท์ของเพลงนี่โด่งดังจริงๆ ส่วนใหญ่เธอไม่ค่อยมีชื่อเสียงที่ดีเท่าไหร่หรอก เพื่อนผมแม่งก็ไม่ชอบเธอกันทุกคน แต่ผมก็ยังทนคบกับเธอมาได้ตั้งหลายเดือน

"มึงชะตาขาดเเล้ว" ไอ้นิคกี้มันว่าพลางยิ้มเยาะผม

"หงุดหงิดฉิบหาย ไม่อยากกลับห้องเลยเว้ย!!!" ผมยีหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด แค่นึกถึงหน้าเพลง แค่คิดว่าจะต้องกลับไปเจอหน้าเธอที่ห้อง ผมก็ขยาดแล้ว

"พี่ก้อง! หายไปไหนมาทั้งคืนคะ เพลงโทรไปก็ไม่รับ เพื่อนพี่นี่ก็รู้งาน โทรไปหาใครไม่มีใครรับสายเลยสักตัว" ทันทีที่กลับมาถึงห้อง เพลงก็ร่ายยาวซะจนผมแทบจะควบคุมอาการของตัวเองไม่ไหว

"พูดให้มันดีๆ นั่นเพื่อนพี่" ผมปรายตามองเพลงครู่หนึ่ง ก่อนที่จะละสายตาแล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า ก่อนที่จะหยิบเสื้อนักศึกษาขึ้นมาใส่ ส่วนเสื้อกราวน์ผมหาไม่เจอ น่าจะอยู่ที่ไหนสักที่...

วันนี้ช่วงเย็นผมคงชวนเพื่อนสักคนไปซื้อเสื้อผ้า แม่งไม่อยากกลับมาแล้วเจออะไรเดิมๆคุยกันก็มีแต่ประโยคเดิมๆ บอกตามตรงผมเบื่อ ก่อนที่ผมจะทนไม่ไหว ผมว่าผมควรเอาตัวเองไปอยู่ในที่ที่ผมสบายใจน่าจะดีที่สุด

"แตะกันไม่ได้เลยนะคะ เพื่อนพี่นี่มีแต่ตัวดีๆทั้งนั้น สันดานเสียกันทั้งกลุ่ม ช่วยกันปกปิดความลับดีจัง อย่าให้เพลงรู้นะ เพลงจะไปอาละวาดให้หมดเลยคอยดู"

"อยากทำไรก็เชิญ อยากไปไหนก็ไป ไม่เห็นมีใครล่ามโซ่ไว้นี่"

"พี่ก้อง!!!!" เสียงหวีดแหลมของเพลงตวาดขึ้นในระหว่างที่ผมกำลังจะเดินออกจากห้อง

"พี่ไปนอนกับอีหนึ่งมาใช่มั้ย เพราะมันใช่มั้ยทำให้พี่ไม่กลับมาหาเพลงกับลูก" ผมว่าผมชักจะหมดความอดทนกับเพลงแล้วนะ เธอนี่แม่งพูดไม่รู้เรื่อง

"อย่าพาลได้มั้ยเพลง พี่ไม่ได้ไปหาใครมาทั้งนั้นแหละ"

"ปกป้องกันดีจังนะคะ อยากรู้จริงๆว่าอีนั่นมันมีดีไรนักหนา พี่ก้องถึงอยากกลับไปหามันจัง" ขึ้นเลย ผมนี่ขึ้นเลย กล้าดียังไงมาเรียกจิกหัวหนึ่งแบบนี้

"อย่ายุ่งกับหนึ่ง ถ้าเพลงแตะหนึ่ง อย่าหาว่าพี่ใจร้ายก็แล้วกัน"