ตอนที่ 1 New meeting and new relationship. – I [1/4]

New meeting and new relationship. – I

1/4

“พี่วินรู้หรือเปล่าว่าทำไมพ่อถึงให้ณินกลับมาไทย” ฉันถามกับพี่ชายที่มารับฉันที่สนามบิน “แล้วพ่อจะให้ณินอยู่นานแค่ไหนคะ ณินน่ะถูกเสนอให้ร่วมงานกับแบรนด์ที่ฝรั่งเศสแล้วนะ”

“พี่ก็ไม่รู้ ณินรอถามพ่อเองตอนที่พ่อกลับมาดีกว่า” ฉันยู่ปากอย่างเซ็ง ๆ เมื่อพี่ชายไม่บอกข้อมูลอะไรเลย “น้องพี่สวยขึ้นเยอะนะเนี้ย”

“แหม...พึ่งเจอกันเมื่อสี่เดือนก่อนเอง” ฉันพูดใส่พี่ชายเพราะเขาทำเหมือนว่าเราไม่ได้เจอกันนานเป็นชาติ “ว่าแต่พี่ชายณินน่ะ ไม่อยากมีแฟนจริง ๆ เหรอ ณินอยากมีหลานเพิ่มแล้วน๊า”

ฉันพูดอย่างอารมณ์ดีเมื่อคิดว่าวันนี้จะได้เจอหลานชายสุดที่รักอย่างน้องเอิร์ธวัยใกล้สี่ขวบ ถึงเราจะมีพี่น้องกันสามคนแต่คนที่แต่งงานไปแล้วมีเพียงคนเดียวคือพี่พาลิน แล้วเขาก็มีหลานชายที่เป็นแก้วตาดวงใจหนึ่งหน่อให้เรา ฉันคลั่งรักหลานสุด ๆ

“ถ้ามีหลานสาวก็จะดีนะ” ฉันมองพี่ชายทำให้เขาที่ขับรถอยู่หันมาบีบจมูกฉันแรง ๆ

“พี่ไม่อยากมีลูก ขอเป็นคุณลุงของหลาน ๆ อย่างเดียวก็พอแล้ว” เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจอะไร พี่ชายอายุจะสามสิบเจ็ดแล้ว เขาไม่ข้องแวะกับผู้หญิงคนไหนเลย แล้วก็ไม่ใช่LGBTQ+ ด้วย ตาลุงนี่ใส่ใจแต่งานทั้งที่รวยมากจนแทบไม่มีที่เก็บเงินแล้ว

“งั้นไม่ต้องแต่งงานก็ได้ ตั้งใจทำงาน อยู่ให้ณินถลุงเงินเล่นตลอดไปนะ” ฉันบอกพี่ชายทำให้เขาหันมาอีกครั้ง “ณินจะเกาะพี่กินตลอดชีวิตเลย”

“แล้วเราน่ะ เมื่อไหร่จะมีแฟนแต่งงานสักที ปู่กับย่าอยากให้เราแต่งงานแล้วนะ” ฉันถอนหายใจพรืดใหญ่เลยคราวนี้

“ไม่แต่งหรอก ณินจะครองโสดตลอดชีพเหมือนพี่” ฉันแกล้งทำเป็นพูดทีเล่นทีจริงแต่ฉันคิดจริงนะ ฉันไม่ต้องการความรักแล้วเพราะความรักจริง ๆ มันไม่มีในโลกหรอกสำหรับฉัน คนอื่นอาจจะชอบการมีความรัก แต่สำหรับฉันแล้วมันไม่ใช่

ฉันเกลียดความรัก เพราะความรักมันจะทำให้ฉันอ่อนแอ ฉันอาจจะตกเป็นรองใครสักคนหากฉันตกหลุมรักเขาหมดหัวใจ

ฉันไม่เคยคิดถึงภาพตัวเองตอนมีความรักมาหลายปีแล้ว ฉันไม่ศรัทธาในมัน เพราะความรักมันก็เหมือนภาพลวงตาที่หลอกล่อเราให้ลงนรก การอยู่คนเดียวและรักตัวเองนั่นแหละคือสวรรค์

เพราะฉันเรียนรู้มาแล้วว่าการรักคนอื่นมากกว่าตัวเองมันอาจจะทำให้เราตายทั้งเป็นได้

“ย่า” ฉันร้องเรียกตอนเดินเข้าบ้านมาแล้วเห็นปู่กับย่านั่งคอยอยู่กับปู่แล้วก็พี่สาวกับพี่เอ็กซ์ พี่เขยของฉัน ที่สำคัญหลานรักของฉันก็อยู่ด้วย

“หมาน้อยของย่า” ฉันสวมกอดเข้าที่เอวของผู้หญิงวัยแปดสิบก่อนจะหอมแก้มทั้งสองข้าง แล้วก็เข้าไปสวมกอดปู่ที่ยิ้มอย่างดีใจ “ย่าคิดถึงจังเลย”

“ณินก็คิดถึงปู่กับย่าค่ะ” เมื่อคลายกอดออกแล้วฉันก็ทักทายพี่สาวกับพี่เขยแล้วกอดพี่สาวด้วยความคิดถึง จนกอดเสร็จฉันก็หันมาเห็นหลาน “มาให้น้าณินกอดซะดี ๆ”

“คิดถึงน้าณินที่สู้ด” หลานชายกอดแล้วก็หอมแก้มฉันด้วย

“น้าณินก็คิดถึงพี่เอิร์ธที่สู้ด” ฉันกอมแก้มหลานกลับคืนข้างละหลาย ๆ ที

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะครับน้องณิน” ฉันยิ้มให้กับคำพูดของพี่เอ็กซ์ และรับรู้ตั้งแต่ขึ้นรถแล้วว่าพ่อยังไม่กลับมาหรอก

ตั้งแต่แม่เสียไปพ่อก็ย้ายออกจากบ้านไปอยู่ที่อื่น ก่อนจะก็ย้ายไปทำธุรกิจที่แคนาดาเป็นหลักตอนฉันได้เจ็ดขวบ ฉันกับพี่ ๆ เลยอยู่ในความดูแลของปู่กับย่า

แล้วพอฉันย้ายไปเรียนต่อที่เมกาฯ ไม่มีคนอยู่บ้านหลังนี้แล้วปู่กับย่าก็ย้ายกลับไปอยู่บ้านเดิมที่บางเสร่จังหวัดชลบุรี นาน ๆ จะกลับเข้ามากรุงเทพนี้ พี่ชายฉันก็อยู่ที่อพาร์ตเมนต์หรูหราของเขาด้วยเหตุผลเรื่องความเป็นส่วนตัวในการทำงาน พี่สาวฉันพอแต่งงานก็ย้ายไปอยู่เรือนหอกับสามี

ย่ากับพี่ ๆ เตรียมของโปรดไว้ให้ฉันมากมาย พวกเรามาที่โต๊ะทานข้าวกัน พูดคุยกันอย่างมีความสุขโดยที่ฉันก็ไม่ได้คิดมากอะไรเกี่ยวกับการที่พ่อเรียกฉันกลับมา

เดาว่าพ่ออาจจะเห็นว่าฉันเรียนนานไปแล้ว คงให้กลับมาทำงานช่วยพี่ ๆ มั้ง เพราะงานที่ไทยพี่พาลินก็ทำคนเดียวเสียส่วนใหญ่ พี่วินก็ดูแลบริษัทของเขาที่ก่อตั้งมาตั้งแต่อายุสิบเก้าปี

ส่วนฉันพอจบปริญญาตรีก็ย้ายไปเรียนต่อโทที่อเมริกาเกือบสองปี แล้วก็ไปต่อโทใบที่สองที่ฝรั่งเศสก่อนจะร่วมงานกับห้องเสื้อชื่อดังที่นั่นในฐานะพนักงานชั่วคราว แล้วก็มีแบรนด์ชุดแต่งงานชื่อดังระดับโลกติดต่อมาว่าอยากจะให้ไปร่วมงานด้วยหลังจากเห็นผลงานของฉัน

ซึ่งถ้าพ่อขอให้ฉันกลับมาช่วยงานฉันอาจจะคุยกับพ่อว่าขอเวลาไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์จากโอกาสที่ไม่มีใครจะได้รับง่าย ๆ เพราะเอาจริง ๆ พ่อก็ไม่ได้อยากให้ฉันอยู่ใกล้หูใกล้ตาหรอก แล้วพ่อก็คงไม่รู้ด้วยว่าฉันได้รับโอกาสอะไรมา

เขาไม่ได้สนใจฉันขนาดนั้นหรอก

สองสามวันถัดมาฉันอาสามาส่งปู่กับย่าที่บ้านที่บางเสร่เพราะว่าฉันไม่มีอะไรทำ กว่าพ่อจะกลับมาก็อีกหลายวันฉันเลยตั้งใจจะไปนอนค้างที่บ้านปู่กับย่าหนึ่งคืนแล้วก็ค่อยกลับมาที่กรุงเทพ

ตอนขากลับมาฉันเห็นวัด ๆ หนึ่งที่ฉันเคยมาตอนยังเด็กเวลาที่ตามตูดปู่กับย่ากลับมาบ้านที่บางเสร่เป็นครั้งคราว ฉันมองจากถนนขามาก็เห็นว่าวัดสวยขึ้นกว่าเดิมมา เลยตั้งใจว่าขากลับจะแวะ ซึ่งวัดนี้อยู่ช่วงสัตหีบแล้ว และฉันจะต้องมาขึ้นมอเตอร์เวย์เพื่อกลับเข้ากรุงเทพด้วย

วัดนี้ไม่ใช่วัดใหญ่อะไร เมื่อก่อนหลวงน้าของฉันก็เคยอยู่วัดนี้แต่ตอนนี้หลวงน้าท่านย้ายไปอยู่ที่วัดในกรุงเทพเพราะใกล้บ้านตากับยาย ฉันก็เลยค่อนข้างคุ้นเคยกับวัดนี้พอสมควร

ตอนฉันเดินดูวัดไปเรื่อย ๆ อยู่นั้นฉันก็เห็นกับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเดินมาจากอีกทาง อายุของเธอน่าจะห้าสิบปลาย ๆ สีหน้าเธอดูไม่ดีเลยจนกระทั่งเธอเดินมาใกล้ฉัน

“หนู...หนูช่วยป้าด้วยลูก” เธอพูดแล้วก็ฟุบตัวลงกับพื้น

“ว้าย คุณป้า” ฉันถลาประคองตัวเธอไว้ทันทำให้เธอไม่ได้ล้มลงฟาดหัวเข้ากับม้านั่งหินอ่อนที่อยู่ด้านข้าง ไม่อย่างนั้นละก็เธอคงได้หัวแตกเลือดอาบแน่

“คุณพิม” ผู้หญิงอีกคนวิ่งมาจากด้านในศาลาในขณะที่ฉันยังประคองคุณป้าคนนี้อยู่ด้วยความตกใจ “คุณพิมคะคุณพิม”

“คุณป้าเขาเป็นลมน่ะค่ะ” ฉันบอกกับผู้หญิงที่วิ่งมาเธอรีบมาช่วยประคองคุณป้าคนนี้ที่กึ่งนั่งทับฉันอยู่ขึ้น แต่ทว่าคุณป้าก็เหมือนจะไม่ได้สติแล้ว

“อาการกำเริบแน่เลย” คุณน้าคนที่มาใหม่พูดอย่างร้อนใจ ก่อนจะเอามือถือกดมาโทรศัพท์ “คุณพิมได้ยินไลไหมคะ คุณพิม”

“ไปโรงพยาบาลไหมคะ” เพราะสีหน้าของคุณป้าที่เป็นลมดูแย่มาก หน้าตาซีดเซียวราวกับไม่มีเลือดไปเลี้ยงทำให้ฉันกังวลด้วย “หนูพาไปได้นะคะ”

ไม่รู้ว่าทำไมถึงอาสาไปแบบนั้นทั้ง ๆ ที่ปกติแล้วฉันไม่ใช่คนชอบยุ่งกับใครยกเว้นครอบครัวและคนสนิท หากแต่ว่าคุณป้าคนเมื่อกี้ขอให้ฉันช่วยก่อนจะเป็นลม ทำให้ฉันอาสาไป

“น้ารบกวนด้วยนะคะหนู ถ้าเรียกรถพยาบาลหรือเรียกคนที่บ้านมาคงช้าไป” ฉันกับคุณน้าช่วยกันประคองกันคนละฝั่งโดยมีคนที่วัดอีกสองสามคนรีบมาช่วย โชคดีมากพอที่ฉันไม่ได้จอดรถไว้ไกลทำให้เราเดินมาถึงรถได้เร็วขึ้น

“ริณ” ตอนที่ฉันดันคุณป้าเข้ามาในรถ คุณป้าก็ลืมตาขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะมองฉัน ดวงตาท่านดูเหม่อลอยนิดหน่อยพลางขยับปากพูด “ดาริณ”

ฉันชะงักตอนที่ท่านพูดเสียงแผ่ว ๆ ด้วยชื่อนั้นก่อนจะจับแก้มฉัน ฉันตกใจมากนะเพราะว่าชื่อที่ท่านพูดออกมาคือชื่อแม่ของฉัน