ตอนที่ 3 New meeting and new relationship. – III [1/4]

คำเตือน กรุณาเม้นด้วยถ้อยคำสุภาพด้วยจ้า

New meeting and new relationship. – III

1/4

“ทำหน้าอย่างกับโลกจะแตกเลยณิน” ระหว่างมื้อค่ำที่ฉันนั่งทานข้าวอยู่กับพี่ชายคนโตของฉัน ซึ่งวันนี้เขานอนที่บ้าน ไม่ได้กลับไปนอนที่อพาร์ทเม้นท์ของเขา ส่วนใหญ่แล้วพี่วินจะอยู่ห้องชุดของโครงการหนึ่งซึ่งห้องนั้นก็ค่อนข้างจะหรูหราอยู่มาก ฉันไปหาพี่ชายบ่อยครั้งนะ

บอกเลยว่าห้องเขาค่อนข้างที่จะไฮเทคฯ สมกับเป็นผู้นำด้านไอที

“พี่วินพูดกับพ่อให้หน่อยได้ไหม ณินไม่อยากแต่งงาน” ฉันเริ่มเปิดประเด็นเพราะวันนี้ฉันกะจะพูดกับพ่อแล้วแต่ว่าพอส่งฉันกับพี่วินลงที่บ้านพ่อก็ไปทำงานต่อทั้งที่วันนี้เป็นวันเสาร์ ชีวิตพ่อมีแต่งาน

“พี่ก็เห็นว่าณินก็ชอบคุณอาทั้งสองคนนี่นา” พี่ชายถามมา

“ณินชอบคุณอาค่ะ แต่ณินไม่ชอบลูกชายเขา” ฉันบอกไปก่อนจะใช้ซ่อมหมุนเส้นพาสตาอย่างเซ็ง ๆ “ณินพูดจริงนะเรื่องที่บอกว่าไม่อยากแต่งงานแล้วน่ะ”

“พี่เข้าใจ” พี่ชายเอื้อมมือมาจับมือฉัน แต่พ่อดูจริงจังมากนะ

“พ่อเกรงใจพี่มากนะพี่วิน ถ้าเกิดว่าพี่วินพูดพ่อจะต้องยอมใจอ่อนแน่ ๆ” ฉันร้องขออย่างมีหวัง พี่ชายก็ทำหน้าคิดหนักพอดู

เราทุกคนในบ้านรู้ว่าพ่อเป็นคนยังไง เป็นคนคำไหนคำนั้นและไม่ค่อยฟังคนอื่นหากเขาจะตัดสินใจอะไรสักอย่างลงไปน่ะ เพราะงั้นฉันจึงเกรงและกลัวพ่อมาก ๆ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็อยากได้ความรักอยู่ดี

ฉันอิจฉาพี่พาลินที่สนิทสนมกับพ่อ เธอสามารถหยอกล้อกับพ่อได้โดยไม่ต้องกังวล ส่วนพี่วิน ด้วยความที่เขาเป็นคนมีวุฒิภาวะและความเป็นผู้นำสูง หัวธุรกิจเขาเหมือนกับพ่อ และเขาประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อยพ่อจึงวางใจและไม่วุ่นวายกับเขามาก

พี่ ๆ ทั้งสองไม่ต้องทำอะไรเลยพวกเขาก็ถูกยอมรับจากพ่อ ในขณะที่ฉันไม่ใช่

ฉันรู้ว่าฉันเป็นคนฉลาดและเรียนเก่ง ฉันใช้มันสมองตรงนั้นรักษาผลการเรียนของฉันดีเยี่ยม

ตั้งแต่เข้าโรงเรียนจนถึงมหาลัยฉันเรียนดีมาตลอด ตอนมัธยมฉันก็ได้ที่หนึ่ง กิจกรรมฉันก็เด่น ฉันพูดได้สามภาษาตั้งแต่สิบขวบ เรื่องกีฬาฉันก็ทำมันออกมาได้ดี พี่พาชอบพูดว่าฉันเก่งกว่าเธอทุกอย่างเพราะเธอเรียนกลาง ๆ ทำอะไรก็ไม่สุดสักทาง

แต่เธอก็รู้ว่าภายใต้ความเก่งของฉันคือการที่ฉันต้องการเป็นที่ยอมรับ ฉันอยากให้พ่อยอมรับว่าฉันเป็นลูกที่น่าภูมิใจของท่าน แต่ดูเหมือนว่าพอโตขึ้น เข้าใจอะไรมากขึ้นฉันก็รับรู้ได้ว่า

ต่อให้เป็นคนเพอร์เฟกต์และโดดเด่นทุกด้านแค่ไหน ถ้าจะไม่ถูกยอมรับ ก็ไม่มีทางถูกยอมรับหรอก

ตั้งแต่นั้นมาฉันก็ทำทุกอย่างเพื่อตัวเองมาตลอดเลย

“ธาวินมาคุยกับพ่อว่าแกจะไม่แต่งงาน พี่ชายแกมาขอร้องให้พ่อพิจารณาเรื่องนี้ใหม่” ตอนนั้นพ่อส่งรังสีความเยือกเย็นมาให้ฉันเสียจนเต็มที่

“ค่ะ” ฉันตอบแล้วก็ก้มหน้าก้มตา

ฉันไม่เหมือนพี่ชายพี่สาว เพราะฉันถูกทรีตมาแตกต่างจากพวกเขา พี่ชายกับพี่สาวฉันกล้าที่จะสู้กับพ่อ กล้าเถียง กล้าเผชิญหน้า แต่ฉันกลัวพ่อ และในขณะเดียวกันก็กระหายที่จะถูกยอมรับด้วย ฉันไม่ต้องการอะไรเลยนอกจากความรัก ความอบอุ่นจากท่าน

ไม่ว่าสิ่งไหนที่พ่ออยากให้ฉันทำ อยากให้ฉันเป็นฉันสามารถทำได้หมดเลย ยกเว้นเรื่องนี้ เรื่องนี้เรื่องเดียว เพราะมันไม่ต่างอะไรจากการถีบฉันลงปากเหวเลย

“เพราะอะไร” พ่อถามด้วยน้ำเสียงเข้ม ๆ

“เพราะว่าณินไม่ได้อยากแต่งงานค่ะ ณินบอกพ่อแล้ว” ฉันยังสงบเสงี่ยมเพราะกังวลและเคร่งเครียดจากการพยายามรวบรวมความกล้า แต่ฉันก็กลัว “ณิน.....ณินว่าณินไม่เหมาะกับเตค่ะ เรายังรู้จักกันได้ไม่ดีพอ เรียกได้ว่าไม่รู้จักกันเลยคงดีกว่า”

แม้ฉันจะเคยคบกับเตมาก่อน แล้วช่วงที่เขาจีบฉัน เริ่มคุยกัน มันก็สี่เดือนก่อนคบแล้ว พอคบกันก็หกเดือนกว่า แม้มันจะเป็นเวลาที่นานแต่ตั้งแต่วันที่เตเลือกจะทิ้งฉันไป ฉันก็รู้สึกว่าเตเป็นผู้ชายที่ฉันแทบไม่เคยรู้จักเลย เขาใจร้ายแบบที่ฉันคาดไม่ถึงด้วยซ้ำ

ส่วนที่ว่าทำไมฉันถึงไม่บอกพ่อเรื่องนั้น ก็เพราะฉันไม่อยากพูดถึงมัน ไม่อยากกล่าวถึง เป็นไปได้ต้องการลบมันไปด้วยซ้ำ เพราะถ้าพูดถึง ฉันก็ต้องนึกถึงเรื่องพวกนั้น มันทำให้ฉัน....จมดิ่ง

“แกอยากได้เวลาทำความรู้จักกับเตเหรอ” ดูเหมือนพ่อจะเข้าใจแบบนี้

“ไม่ได้อยากทำความรู้จักค่ะ ไม่อยากแต่งงาน” ฉันยืนยันคำเดิม และก้มหน้าอยู่เหมือนเดิม แม้ตอนนี้ฉันจะอายุยี่สิบหกย่างยี่สิบเจ็ดแล้ว แต่ใช่ว่าความหวาดกลัวต่อพ่อ ความไม่กล้าเผชิญหน้ามันจะหายไป ฉันยังกลัวท่าน และมันแก้ไม่หายหรอก

ฉันกลัวที่จะเข้าหาพ่อ แต่ในขณะเดียวกันฉันก็ต้องการความรัก ทั้งหมดมันขัดแย้งอยู่ในตัวฉัน

“ณินถูกเสนองานจากแบรนด์ XXX มันเป็นโอกาสที่ดีของณิน ณินอยากกลับฝรั่งเศส” ฉันอ้อนวอนขอ แม้ว่าจริง ๆ แล้วฉันเองก็อยากอยู่ไทยต่อ แต่ว่าถ้าต้องแลกกันฉันจะยอมกลับไปทำงานที่โน่น ดีกว่าจะต้องแต่งงานกับผู้ชายแบบนั้น

“แล้วแกไม่คิดจะกลับมาช่วยพี่เขาทำงานบ้างเหรอ พาลินทำงานของที่บ้านคนเดียว พ่อเองก็ใกล้เกษียณแล้วนะ” มันก็ถูกของพ่อนั่นล่ะ ตอนนี้พี่พาลินทำงานที่บริษัทประกันภัยเต็มตัวอยู่คนเดียวด้วย “เงินที่แกเรียนหนังสือ ที่แกใช้ไปเดือนละกี่บาทญาณิน แกสบายกว่าพี่เขามานานหลายปีแล้วนะ”

“ณินจะทำงานก็ได้ แต่ณินไม่อยากแต่งงาน” ฉันมองพ่อแวบหนึ่งก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง

“แกนี่มัน.....” พ่อไม่ได้พูดต่อ ในขณะที่ฉันก็มีน้ำตาไหลออกมา ฉันคิดว่าฉันรู้ว่าประโยคถัดไปจะคืออะไร แต่ฉันก็หวังเหลือเกินว่าพ่อจะไม่พูดมันออกมา แต่ในนาทีนั้นน้ำตาฉันก็ไหลออกมาจากการพยายามฝืนกลั้นจนสุดแรง แต่มันไม่ไหวแล้วล่ะ

“พ่อคะ ณินขอโทษ.... แต่ณินทำไม่ได้” ฉันจิกมือเข้าหากันแน่น ฉันสูดหายใจเข้าปอดได้ไม่ลึกเท่าไหร่ก่อนจะเม้มปากแล้วเงยหน้าขึ้นมา ก่อนจะยกมือไหว้ “ได้โปรดนะคะ ณินไม่อยากแต่งงาน”

ฉันร้องไห้ และฉันอ้อนวอนอย่างมีหวัง พ่อมองฉันก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วลุกขึ้นยืน

เขาเดินออกไปโดยไม่มีปริปากออกมาเลยสักคำเดียว

ฉันนึกโกรธตัวเองที่ไม่สามารถก้าวออกจากความขลาดเขลาทั้งหมดได้ ฉันเหมือนคนมีชนักติดหลัง แต่ยี่สิบหกปี ยี่สิบหกปีที่ฉันอยู่กับพ่อคนนี้มา อยู่กับการปฏิบัติของเขา มันทำให้ฉันยังคงกลัวที่จะก้าวข้ามออกมา และห้าปีที่ฉันต้องจมอยู่กับสิ่งที่เตทำ

ฉันเกลียดเขา แต่เรื่องของคืนหนึ่งหลังจากเลิกกันกับเขา คืนที่เกือบจะพรากชีวิตฉันไปมันย้อนกลับมา ขากรรไกรฉันแข็งและไม่ยอมขยับยามจะปริปาก ตัวฉันสั่นยามคิดจะเอ่ยถึงมัน

นั่นคือ Lowed point ที่สุดในชีวิตฉันเลย

คืนวันนั้นฉันตบยานอนหลับลงไป แล้วก็ดำดิ่งสู่ห้วงนิทราที่ทำให้ฉันหลีกหนีจากความทุกข์ยากลำบากทั้งหมด ตอนหลับน่ะมันดีจะตายที่ไม่ต้องรับรู้อะไร ถ้าได้หลับตลอดกาลก็คงดี....

“คุณณินคะ มีคนมาหาค่ะ” หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปประมาณสักเก้าโมงเช้าได้ฉันถูกแม่บ้านมาเคาะประตูหน้าห้อง พอฉันออกมาเปิดก็เห็นแม่บ้านมาบอกแบบนี้

“ใครเหรอคะ” ฉันขยี้ตาพลางถามเพราะวันนี้เป็นวันหยุดของฉัน และฉันจะไม่ได้นัดใคร ไม่ได้ออกไปทำธุระเกี่ยวกับงานที่ไหนเลยในวันนี้น่ะนะ

“เขาบอกว่าชื่อคุณเตค่ะ อยากจะมาขอเจอคุณณิน” ฉันถอนหายใจออกไปอย่างเหนื่อยหน่าย

“บอกไปค่ะว่าณินไม่อยากเจอ แล้วก็ไม่มีเรื่องที่จะต้องคุยกับเขาอีก” ฉันบอกไปแล้วก็ปิดประตูห้องแล้วก็ไปล้มตัวลงนอนอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อคืนนี้ฉันวาดแบบชุดเอาไว้ แล้วก็คุยกับเพื่อนที่เมกาฯด้วย ฉันก็เลยกะว่าจะตื่นสักเที่ยงเลยวันนี้

แต่ไม่ทันที่จะข่มตาหลับด้วยซ้ำแม่บ้านก็กลับขึ้นมาเคาะประตูอีกในห้านาทีถัดมา ทำเอาฉันครางงึมงำอย่างไม่สบอารมณ์

“คุณเตบอกว่าอยากคุยจริง ๆ นะคะ เค้าบอกจะรออยู่ที่นี่จนกว่าคุณณินจะยอมคุยด้วย” ฉันกลอกตามองบนอย่างเหนื่อยหน่าย เขานี่พูดไม่รู้เรื่องเลยหรือไงนะ

“งั้นบอกเขาไปค่ะว่าณินจะนอน ณินตื่นเมื่อไหร่ก็ค่อยคุย” แม่บ้านทำท่าทางเลิ่กลั่กเมื่อฉันบอกแบบนั้น และฉันก็คิดอะไรบางอย่างออก “พี่ตาไปบอกเขานะคะว่าถ้าอยากคุยก็รอณินตื่นก่อน แต่ถ้ารอไม่ไหวก็ไสหัวกลับไป บอกเขาตามนี้เลยนะคะ”