ตอนที่ 3 New meeting and new relationship. – III [2/4]

คำเตือน กรุณาเม้นด้วยถ้อยคำสุภาพด้วยจ้า

New meeting and new relationship. – III

2/4

“คุณเตบอกว่าอยากคุยจริง ๆ นะคะ เค้าบอกจะรออยู่ที่นี่จนกว่าคุณณินจะยอมคุยด้วย” ฉันกรอกตามองบนอย่างเหนื่อยหน่าย เขานี่พูดไม่รู้เรื่องเลยหรือไงนะ

“งั้นบอกเขาไปค่ะว่าณินจะนอน ณินตื่นเมื่อไหร่ก็ค่อยคุย” แม่บ้านทำท่าทางเลิ่กลั่กเมื่อฉันบอกแบบนั้น และฉันก็คิดอะไรบางอย่างออก “พี่ตาไปบอกเขานะคะว่าถ้าอยากคุยก็รอณินตื่นก่อน แต่ถ้ารอไม่ไหวก็ไสหัวกลับไป บอกเขาตามนี้เลยนะคะ”

“กะ ก็ได้ค่ะคุณณิน” แม่บ้านตอบรับและฉันก็กลับเข้าไปนอนต่อ คือฉันง่วงนอนมาก ๆ แล้วก็ไม่ชอบใจเวลาที่ฉันถูกรบกวนจากการนอน แม่บ้านที่บ้านจะรู้ดีว่าฉันไม่ชอบและจะไม่เคยปลุกฉันหากไม่มีอะไรเร่งด่วน และไม่มีอะไรสำคัญ

ฉันหลับไปนานจนนาฬิกาปลุกดังขึ้น ซึ่งน่าจะถึงเวลาเที่ยงของวันนี้แล้ว แม้ฉันจะนอนดึกแค่ไหนฉันจะไม่ตื่นเกินเที่ยงเลย หลังจากนอนตื่นแล้วฉันก็อาบน้ำอาบท่า แต่งตัวอย่างอารมณ์ดีเพราะคิดว่าเตคงรอไม่ไหวและกลับไปแล้วล่ะมั้ง

พออาบน้ำแต่งตัวอีกครั้งชั่วโมงเสร็จฉันก็เดินนวยนาดลงมาจากห้องด้วยอารมณ์ดีพลางคิดว่าวันนี้จะมีอะไรกินเป็นมื้อเที่ยง หรือจะสั่งอะไรมาทานหากอาหารเที่ยงที่แม่บ้านทำไว้ไม่ถูกปาก

แต่พอลงมาถึงด้านล่างของบ้านฉันก็พบว่าเตยังคงรออยู่ และที่สำคัญพ่อของฉันนั่งอยู่ด้วย

“ญาณิน” เมื่อพ่อหันมาเห็นฉัน ก็เรียกฉันพร้อมทำหน้าดุดันมาใส่ “เตเขามารอตั้งนานแล้ว ทำไมถึงปล่อยให้เขานั่งรอแบบนี้ล่ะ ไม่รู้อะไรเอาเสียเลย”

“ไม่เป็นไรครับคุณพ่อ...” นี่เป็นเสียงเต แต่ว่าเลิกเรียกพ่อฉันว่าลุงตั้งแต่เมื่อไหร่ “อย่าไปดุณินเขาเลยครับ ผมเองต่างหากที่ตั้งใจนั่งรอเขา”

“แต่รอตั้งแต่เก้าโมง มันใช้ได้ที่ไหนกัน” พ่อยังคงดุฉัน ส่วนฉันก็รอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ “แม่บ้านขึ้นไปบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเตมา แกทำอะไรอยู่”

“ก็....” ฉันเผยอปากเตรียมพูด

“ช่างมันเถอะครับคุณพ่อ” ฉันอยากจะว้ากเตจริง ๆ นะ “ตอนนี้ณินก็มาแล้วนี่ครับ”

แล้วยังมาเรียกฉันด้วยท่าทางสนิทสนมเกินเบอร์นั่นอีก ฉันแอบกลอกตามองบนตอนพ่อหันไปมองเขา แล้วก็ทำหน้ายักษ์หน้ามารใส่เตด้านหลังพ่อด้วย

“พ่อมาทำอะไรที่นี่คะ” ฉันถามตอนเดินไปนั่งที่โซฟาอีกตัว

“พ่อมาจัดการธุระแถวนี้ แล้วก็เลยแวะมาหาเอกสารที่เก็บไว้ด้วย” พ่อตอบฉันโดยที่ไม่ได้มองหน้าฉันด้วยซ้ำ “แล้วถ้าพ่อไม่มาพ่อจะรู้มั้ยว่าแกทำแบบนี้กับเต”

“ผมไม่เป็นไรจริง ๆ ครับ คุณพ่อ” ย้ำนักนะคำว่าคุณพ่อเนี้ย

“อาหารพร้อมแล้วค่ะคุณผู้ชาย” พี่ตาเดินมาบอก

“ไปเต ไปทานข้าวก่อนจะคุยอะไรก็ค่อยคุยหลังจากนี้” นี่ฉันจำใจจะต้องกินข้าวอีกมื้อแล้วก็ต้องเจอหน้าเขาอีกใช่มั้ย ให้ตายเถอะ คิดว่ายังไงกันเนี้ย

สาบานได้เลยว่าวันนี้เป็นมื้อที่ฉันไม่เจริญอาหารมากที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้ แม้ว่าอาหารมื้อนี้จะเป็นเมนูโปรดของฉันก็เถอะ แต่บอกเลยว่าพอมีเตมาอยู่ด้วยในวันนี้การรับประทานอาหารของฉันก็น้อยลงถนัดตา ฉันว่าเตน่าจะเอาดีทางด้านเปิดคอร์สช่วยลดน้ำหนักนะ

เพราะแค่ฉันทานข้าวกับเขาแค่สองครั้งฉันก็รู้สึกเหมือนน้ำหนักจะลดฮวบฮาบเป็นสิบกิโล นี่ถ้าต้องแต่งงานแล้วอยู่ร่วมบ้านกันจริง ๆ ขึ้นมา ฉันคงไม่ผอมหนังติดกระดูกเลยหรือไง

“อย่าให้พ่อเห็นเราทำตัวอย่างนี้อีกนะยัยณิน” ฉันเริ่มโดนดุอีกครั้ง

“ค่ะ” แต่ฉันจะไม่ทำให้พ่อเห็นน่ะสิ ไม่ก็พ่อคงไม่เห็นอีกหรอกเพราะฉันจะไม่มีวันเจอหน้าผู้ชายคนนี้อีกแล้ว แล้วพ่อก็จะกลับไปอยู่ออสเตรเลียตามเดิมด้วย

“คุณพ่อไม่มีแพลนจะกลับมาอยู่ไทยเลยเหรอครับ” เตชวนพ่อฉันคุยและเขากับพ่อฉันก็ดูสนิทสนมกันง่ายดายมากกว่าฉันที่เป็นลูกแท้ ๆ เสียอีก น่าตลกดีนะที่พ่อสามารถเข้ากับทุกคนบนโลกใบนี้ได้ดียกเว้นลูกสาวคนเล็กของเขาน่ะ

“อาจจะกลับมา แต่ยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่หรอก พ่อชินแล้วกับการอยู่ที่โน่น” พ่อตอบเตไป “แล้วงานของเราเป็นยังไงบ้างล่ะเต”

“ก็ดีครับ แต่บางทีก็ทำงานหนักไปบ้าง แล้วแต่ช่วงด้วยครับ” เขาอธิบายให้พ่อฉันฟังและรอบมองฉันเล็กน้อยด้วย แต่ฉันสบตาเขาไม่ถึงสองวิก็หันหนี ดูจากรูปการณ์แล้วพ่อน่าจะชอบเตมากพอสมควรเลยนะ แล้วก็ดูเข้ากันได้ดีมากด้วย

หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จแล้วเตก็ขอพ่อบอกว่าอยากจะขอคุยธุระเรื่องการแต่งงานกับฉัน ซึ่งพ่อก็อนุญาต ฉันก็เลยพาเขามาคุยที่ห้องขับแรกที่ติดกับสระว่ายน้ำซึ่งเป็นห้องที่ไม่น่าจะมีใครเข้ามารบกวน และฉันก็จะได้คุยกับเตให้รู้เรื่องเสียที

“ฉันว่าฉันบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไม่แต่งงาน คุณไม่เข้าใจหรือไง” ฉันเริ่มพูดก่อนทันทีแม้ว่าวันนี้เตจะมาหาฉันเพราะเขามีเรื่องอยากคุยก็ตาม เป็นครั้งแรกที่ฉันไม่ให้เกียรติแขกพูดก่อน

“ผมเข้าใจดีครับ คุณญาณิน”

“เข้าใจดีแล้วมาทำไมไม่ทราบ”

“แต่ผมอยากมาคุยกับคุณให้เข้าใจกันกว่าวันนั้น” เขาบอกมาด้วยท่าทางใจเย็นและฉันก็เสตาไปทางอื่นอย่างไม่อยากมองหน้าเขา “แล้วก็มีข้อเสมอมาให้คุณด้วย”

“.....” ฉันไม่ตอบแต่เลิกคิ้วมองเขา

“ผมอยากให้คุณกับผมแต่งงานกันแค่ในระยะเวลาที่แม่ผมรักษาตัวจนถึงแม่ผมหาย หรือไม่ก็จนถึงวาระสุดท้ายของแม่ผม” เขาพูดมาและสรุปง่ายๆ คือเขาอยากให้ฉันแต่งงานกับเขาจนกว่าแม่เขาจะตายนั่นล่ะ แต่ฉันรู้ว่าการที่เขาพูดว่าหาดีมันอาจจะเป็นความหวังของเขา

“แล้วฉันดูใจดีใจขนาดนั้นเลย?” ฉันเลิกคิ้วทำหน้ากวนตีนใส่เขา “ถ้าเป็นคนอื่นน่ะฉันยอมได้นะ แต่มันเป็นคุณไงฉันเลยไม่ได้ใจดีพอจะได้ไปรับผิดชอบความรู้สึกของพ่อแม่ใคร”

“ณินครับ” ฉันอยากจะบ้าเมื่อเขาเริ่มพูดประโยคนี้อีกแล้ว ตอนนี้เราทั้งคู่ยังยืนอยู่ ไม่มีใครนั่งกันที่โซฟาเลยสักคนเดียว “เตรู้ว่าตอนนั้นทำผิดกับเธอมากจริง ๆ เตไม่มีอะไรจะแก้ตัว”

“แน่สิ แก้ตัวไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น” ฉันย้ำกับเขา ก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าทำสันดานยังไงไว้ ควรจะสำเหนียกตัวเองบ้างนะไม่ใช่มาขอร้องให้ฉันทำตาม ลองคิดในมุมกลับกันดูสิ คิดว่าตัวเองเป็นฉันดู

เตเงียบอยู่และมองหน้าฉันพลางกำลังขบคิด

“คุณบอกเลิกฉันเพราะว่าอยู่กับฉันแล้วอึดอัด นอกใจไปคุยกับคนอื่น ไปเอากับเขาแล้วก็ให้ผู้หญิงคนนั้นมาบอกฉันให้เลิกยุ่งกับคุณเอง” ฉันจ้องเตไม่วางตาและฉันก็ยังจำคำพูดที่ผู้หญิงคนนั้นพูดมาได้ดีเลย “คุณไม่เคยสนใจด้วยซ้ำว่าฉันจะอ้อนวอนขอร้องคุณยังไง แล้ววันนี้เข้าใจความรู้สึกยัง?”

“แต่ผมอยากแต่งงานกับคุณจริง ๆ เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่เค้าจะทำให้แม่ได้ก่อนท่านจะตาย” ฉันถอนหายใจออกมาอย่างหนัก ๆ เอาจริง ๆ ฉันก็สงสารนะที่เขาต้องเสียแม่ไปเพราะเขามีแม่มาทั้งชีวิตของเขา แต่ฉันไม่มีทางเข้าใจความสูญเสียของเขาได้หรอก

เพราะฉันไม่เคยสัมผัสคำว่าแม่มาก่อนในชีวิต แล้วฉันก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ฉันจะต้องมารับผิดชอบความรู้สึกของแม่เขา รับผิดชอบคำสัญญาของพ่อแม่เราด้วย

“ฉันไม่ได้มีหน้าที่มารับผิดชอบความรู้สึกของพ่อแม่ใคร ฉันบอกแล้วไง”