บทนำ 2/3

Prologue

2/3

“ณินไม่เข้าใจเลย ทำไมถึงต้องมามันเป็นเรื่องงี่เง่า” ฉันพูดทั้งน้ำตากับพี่สาวของฉัน โดยที่เธอก็นั่งปลอบใจฉันอยู่ข้าง ๆ “เพราะณินรักเต ณินถึงเป็นแบบนี้”

ฉันซบหน้าลงกับฝ่ามือก่อนจะร้องไห้อย่างหนักหน่วง ผ่านมาแล้วสองสัปดาห์หลังจากที่ฉันกับเตได้ห่างกันไป ความทุกข์ทรมานที่มีมันก็มากล้นจนฉันแทบบ้า เตไม่คุยกับฉันเลยเพราะเขาไปออกภาคสนามทางเรือซึ่งต้องออกไปเป็นประจำทุกปีการศึกษา

การออกไปมันอาจจะไม่มีสัญญาณแต่เวลาขึ้นเกาะหรือถึงประเทศอื่นที่มีสัญญาณเขากลับไม่ทัก ไม่โทรมาหาฉัน ทำราวกับว่าตายจากกันไป

“ณินคิดถึงเต” ฉันพูดแล้วก็สูดหายใจที่แน่นขนัดเข้าปอดเพราะมันเต็มไปด้วยการสะอึกสะอื้นจากน้ำตาที่ฉันร้องไห้อย่างหนัก

“มานี่มา” พี่พาลินดึงฉันไปกอดก่อนจะลูบหลังเบา ๆ ฉันเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับโลกกำลังจะแหลกสลายยามนึกถึงสีหน้าและแววตาของเตเมื่อวันนั้น

“เตไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะพี่พา” ที่ผ่านมาเตจะพยายามง้อณินหรืออธิบายด้วยเหตุผลตลอดเลย แต่วันนั้นเตเหมือนเป็นอีกคน ฉันพรูคำพูดและน้ำตาออกมาด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวด และหัวใจที่ปวดร้าวราวกับถูกบีบถูกทุบ

“พี่เห็นณินกับเตทะเลาะกันเรื่องทำนองนี้มาหลายครั้งแล้วนะ” พี่สาวเช็ดน้ำตาออกให้ตอนคลายกอดออกจากกัน “ถ้ามันไปต่อกันยากณินลองเลิกกับเตดีไหม”

“ไม่...ไม่เลิกค่ะ” ฉันสั่นหัวรัว ๆ “ณินรักเต ณินไม่อยากเสียเตไป เตเป็นคนทำให้ณินเปิดใจมีความรักอีกครั้งนะพี่พา ณินมีความสุขมากที่ได้อยู่กับเต”

“แต่ณินร้องไห้บ่อยมากนะ มันไม่ใช่ Healthy Relation เลยณิน” พี่สาวพูดแล้วก็มองฉันด้วยความเป็นห่วง “พี่รู้ว่าณินรักเต แต่ว่าความรักที่ดีไม่ใช่ใช่แบบนี้ พี่ว่าณินโฟกัสที่เตมากไปจนทำให้ตัวเองระแวงไปหรือเปล่า เพลา ๆ ลงบ้างได้ไหม”

“เพราะณินรักเตณินถึงเป็นแบบนี้” ฉันใช้หลังมือปาดน้ำตาออกอีกครั้ง “ณินคิดถึงเต อยากคุยกับเต พี่พารู้ไหมว่าณินไม่มีสมาธิทำโพรเจ็กต์จบเลยตั้งแต่วันที่เตขอห่าง”

“น้องสาวที่พี่รู้จักไม่ใช่คนแบบนี้เลยนะ” พี่สาวเอียงคอมอง “ณินรักเตมากไปจนณินลืมรักตัวเองแล้วนะ พี่ไม่อยากให้ณินเป็นแบบนี้เลย”

“......” ฉันไม่ตอบแต่น้ำตาไหลลงมาก่อนจะถอนหายใจ “พี่พารู้ไหม ณินมีความสุขได้รักเต เพราะเตทำให้ให้ณินรักตัวเองมากขึ้น ณินอยากมีชีวิตอยู่มากขึ้นก็เพราะเต”

“แล้วเตรักณินเท่าที่ณินรักเตหรือเปล่า” คำถามของพี่สาวทำให้ฉันนิ่ง

“เตก็ณินรัก” เพราะแฟนของฉันพร่ำบอกว่ารักฉันบ่อยเท่าที่ฉันต้องการ เตเป็นแฟนที่ดีนะ แต่เขามักมีผู้หญิงเข้าหาเยอะแยะเต็มไปหมด มันทำให้ฉันคิดมากตลอดเวลาที่รับรู้เรื่องพวกนี้

“พี่ว่าวิธีที่เตเสนอมามันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอกนะ เพราะเตกับณินอาจจะอยู่ใกล้กันมากจนบางทีมันทำให้เตกับณินไม่มีช่องว่างให้กันเท่าไหร่” พี่สาวปลอบฉันพลางเกลี่ยมือฉันเบา ๆ “ตอนนี้ณินอาจจะยังไม่ชิน เอาไว้ณินให้เวลาตัวเองก่อน สักพักณินจะตกตะกอนความคิดได้”

“ณินกลัว กลัวจะเสียเตไปพี่พา” ฉันบอกพี่สาวก่อนจะร้องไห้ออกมาอีก

ฉันกลัวจริง ๆ นะ เพราะฉันรักเตมาก มากจนคิดภาพวันที่ไม่มีเตไม่ออกอีกแล้ว เตน่ะเป็นคนที่ทำให้ฉันอยากจะสร้างครอบครัว สร้างอนาคตด้วย แม้เราจะพึ่งคบกันได้หกเดือนแต่มันก็เป็นความรู้สึกเหมือนได้เติมเต็มอย่างบอกไม่ถูก

พอฉันได้เจอเต ฉันรู้สึกเหมือนได้เจอบ้าน บ้านที่เป็นของฉันจริง ๆ

ทุกครั้งที่เตมองฉัน ฉันรับรู้ได้ถึงความรักและความหวังดีที่เต็มเปี่ยมจากเขา ถึงแม้เขาจะอายุน้อยกว่าฉันนิดหน่อย แต่เตเป็นผู้ใหญ่มากนะ

“ไอว่าเราควรทำยังไงดี” ฉันปรึกษากับเพื่อนสนิทในเรื่องเดียวกันนี้หลังจากผ่านมาแล้วหนึ่งเดือน หนึ่งเดือนที่ฉันกับเตเหินห่างกันราวกับว่าไม่ได้เป็นอะไรกันมาก่อน

“แล้วตอนนี้หัวใจของณินอยากทำอะไร” เพื่อนถามกลับมาพร้อมกับมองด้วยแววตาเป็นห่วง

“เราคิดถึงเตมาก ไม่เคยมีวันไหนเลยที่ไม่คิดถึง แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเตถึงทำเหมือนว่าเราสองคนได้ตายจากกันไปแล้ว” ฉันตัดพ้อก่อนเอนตัวลงซบโซฟา “ปริ๊นซ์ได้คุยกับเตบ้างไหม”

เพราะไอวากำลังคบกับปริ๊นซ์ เพื่อนสนิทอีกคนของเต และเธอกับปริ๊นซ์ก็ได้คบกันเพราะฉันกับเตเป็นพ่อสื่อแม่สื่อให้ แต่ความสัมพันธ์ของไอวากับปริ๊นซ์มันดีมาก ทั้งสองคนแทบไม่เคยทะเลาะกันรุนแรงเลย ต่างกับฉันและเตที่ทะเลาะกันบ่อยมาก

“ก็คุยกันนะ แต่พอคุยเรื่องณินเตก็เฉไฉ” ไอวาถอนหายใจ “แต่สำหรับเรานะ เราว่าถ้าเกิดณินยังรักเตมาก ๆ ณินไปง้อเตเถอะ ลองปรับจูนหาตรงกลางให้กันมันอาจจะดีก็ได้นะ”

“เตเป็นคนขอห่างก่อน” ฉันพูดเสียงเบาก่อนจะถอนหายใจออกมา แต่ที่ผ่านมาเตง้อฉันก่อนตลอดเลย ทำให้ฉันไม่มั่นใจว่าจะไปเริ่มที่ตรงไหน

“ขอห่างก่อนณินก็ง้อก่อนได้ ทำให้เตเห็นว่าณินอยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมกับเตจริง ๆ” เพื่อนเอื้อมมือมาบีบไหล่พร้อมสายตาให้กำลังใจ “มันไม่ใช่การเสียอีโก้หรอกนะ แต่มันคือการพยายามให้คนที่เรารักเห็นว่าเราอยากรักษาความสัมพันธ์เอาไว้จริง ๆ”

“....” ฉันถอนหายใจ

“เราเชื่อว่าณินทำได้ ลองดูสักครั้ง” ไอวาดึงแก้มฉันเบา ๆ ก่อนจะยิ้มกว้าง “ณินจะได้กลับมายิ้มสดใสเหมือนเดิมไง เราไม่อยากเห็นณินหน้าเศร้าแล้ว”

ไอวาเป็นเพื่อนที่ให้คำปรึกษาได้ดีมากเลยนะ เธอเป็นผู้ใหญ่ มีเหตุผล แล้วก็หยั่งรู้สถานการณ์ได้ต่าง ๆ ได้ดีมากจนฉันทึ่งเลย แม้จะอายุเท่ากันแต่วุฒิภาวะของเธอมันก็ชวนให้ฉันมองว่าตัวเองงี่เง่ากว่าไอวาอยู่เรื่อย ทั้งที่ความสัมพันธ์ของเรามันก็ออกจะคล้ายกันอยู่

“เต” ฉันเรียกแฟนของฉันหลังจากเห็นเขาถือกระเป๋าถือพร้อมกับใส่เครื่องแบบเดินเข้าล็อบบี้คอนโดมา เขาชะงักแล้วหันมามองฉันก่อนจะทำหน้าตกใจ

“เธอมาได้ไง” เขาถามพร้อมกับเดินเข้ามาก่อนจะหลุบตามองดอกไม้ในมือฉัน

ก่อนหน้านี้ฉันมีความสุขกับการได้เป็นผู้รับดอกไม้ แต่ไม่เคยให้ดอกไม้กับเขาเลยสักครั้ง จนได้อ่านข้อความของผู้ชายคนหนึ่งทางโซเชียล มันทำให้ฉันรับรู้มุมมองอีกด้านว่าผู้ชายก็มีความคิดที่จะอยากได้ดอกไม้เหมือนกัน นั่นทำให้ฉันตัดสินใจสั่งดอกไม้มา

“เค้ามีเรื่องอยากคุยด้วย ขึ้นไปข้างบนได้ไหม” ฉันมองเขาด้วยความรู้สึกมีหวัง เพราะหลังจากที่ได้ตกตะกอนความคิด รวมถึงปรึกษาไอวา ฉันรับรู้อย่างตั้งมั่นชัดเจนแล้วว่าฉันไม่ต้องการที่จะเสียเตไป

“จะดีเหรอ” เขาทำท่าอ้ำอึ้งพร้อมกับคำถามที่ดูประหลาดหากมองในฐานะแฟน

แล้วมันไม่ดีตรงไหน หรือมันจะเสียหายอะไร ในเมื่อเรายังคบกันอยู่ และฉันก็เคยมาที่นี่อยู่หลายครั้ง เขาเองก็ไปนอนกับฉันที่คอนโดเหมือนกัน

เขาทำเหมือนกำลังปิดบังอะไรสักอย่างอยู่เลย