ตอนที่ 10 ความลับที่เริ่มสั่นคลอน

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านเนื้อหนาเข้ามาในห้องพักวีไอพี กลิ่นอายความอบอุ่นจากค่ำคืนอันเร่าร้อนยังคงหลงเหลืออยู่บนเตียงนอนกว้าง เพียงฟ้า ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในสมอง ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในหัว ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความสับสนและหวาดกลัว

เธอก้มมองร่างเปลือยเปล่าที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าห่ม และแขนแกร่งของอเล็กซานเดอร์ที่ยังคงพาดกอดเอวเธอไว้แน่น แม้เขาจะยังหลับสนิทอยู่ แต่ความจริงที่ว่าเธอและคนไข้ผู้เป็นนายจ้างได้ก้าวล้ำเส้นความสัมพันธ์เกินเลยไปแล้ว ทำให้ความรู้สึกผิดตีรวนขึ้นมาในอก

นี่ไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเกิดขึ้น... เธอมาที่นี่เพื่อทำงานหาเงินไปรักษาแม่และไถ่บ้าน ไม่ใช่มาเอาตัวเข้าแลกจนกลายเป็นผู้หญิงของมาเฟีย

เพียงฟ้าตัดสินใจขยับตัวอย่างแผ่วเบาที่สุด เธอยกแขนแกร่งของชายหนุ่มออกทีละนิด พยายามไม่ให้เขาตื่น แล้วรีบหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่อย่างลวก ๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปจากห้องพักด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ทิ้งให้อเล็กซ์นอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง

ผ่านไปไม่นาน อเล็กซ์ขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นอย่างที่ไม่ได้สัมผัสมานานนับเดือน มือหนาควานหาความนุ่มนิ่มที่ควรจะนอนอยู่ข้างกายตามสัญชาตญาณ แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับมีเพียงความว่างเปล่าและความเย็นเฉียบของที่นอน

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยเสียงทุ้ม "เพียงฟ้า..."

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงความเงียบงัดที่สะท้อนกลับมา อเล็กซ์ขยับตัวลุกขึ้นพิงหัวเตียง พยายามใช้ประสาทสัมผัสด้านการได้ยินและกลิ่นเพื่อหาเบาะแส กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้จาง ๆ ที่ติดอยู่บนหมอนยังคงอยู่ แต่เจ้าตัวกลับหายไปเสียแล้ว

เมื่อเพียงฟ้ากลับเข้ามาในห้องอีกครั้งพร้อมกับถาดอาหารเช้าและยา สีหน้าของเธอกลับเรียบเฉยและพยายามหลบสายตาอย่างเห็นได้ชัด เธอวางถาดลงบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงเบาหวิว

"อาหารเช้ามาแล้วค่ะ... เชิญคุณอเล็กซ์ทานได้เลยนะคะ"

อเล็กซ์หันหน้าไปทางต้นเสียง แม้จะมองไม่เห็นดวงตาคู่สวยของเธอ แต่เขาสัมผัสได้ถึง "ความห่างเหิน" และกำแพงที่เธอกลับมาสร้างขึ้นใหม่อย่างรวดเร็ว รอยยิ้มเยาะผุดขึ้นที่มุมปากของมาเฟียหนุ่ม

"หนีไปไหนมาตั้งแต่เช้าล่ะ หืม?" อเล็กซ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเจ้าเล่ห์ "เมื่อคืน... เธอยังไม่ได้หนีไปไหนเลยนี่นา เพียงฟ้า"

คำพูดนั้นทำให้เพียงฟ้าหน้าแดงซ่านด้วยความอับอาย เธอก้มหน้าหลบสายตา มือเล็กกำชายเสื้อแน่น "เรื่องเมื่อคืน... ถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นเเล้วกันนะคะ ดิฉัน... ดิฉันขอตัวไปจัดเตรียมห้องน้ำก่อนค่ะ"

เพียงฟ้าทำท่าจะหมุนตัวเดินหนี ทว่าอเล็กซ์ไวกว่า มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวแล้วดึงรั้งเบา ๆ จนร่างบางเซเข้ามาใกล้เตียงอีกครั้ง

"คิดจะกินแล้วทิ้งฉันหรือไง เพียงฟ้า" อเล็กซ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น แววตาภายใต้ผ้าก๊อซฉายแววไม่พอใจ "จำไว้ว่าฉันไม่ใช่ผู้ชายที่จะปล่อยให้เธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ง่าย ๆ... และฉันเริ่มไม่ชอบความห่างเหินที่เธอกำลังแสดงออกนี่แล้วด้วย"

หัวใจของเพียงฟ้ายิ่งเต้นระรัวหนักขึ้น ความลับที่เพิ่งเกิดขึ้นกำลังจะกลายเป็นโซ่ตรวนเส้นใหม่ที่ผูกมัดเธอไว้กับมาเฟียหนุ่มอย่างแน่นหนา โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า มีสายตาคู่อื่นกำลังเริ่มจับตามองความสัมพันธ์ที่สั่นคลอนนี้อยู่เช่นกัน...