ตอนที่ 44 รอยแผลที่ซ่อนเร้น

แม้ภายนอก อเล็กซานเดอร์จะเป็นมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขามในสายตาคนรอบข้าง แต่เมื่อก้าวขาข้ามพ้นธรณีประตูคฤหาสน์ตระกูลโรมานอฟกลับมาหา เพียงฟ้า หัวใจของเขากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวดร้าวรานและโทษตัวเองอยู่ทุกค่ำคืน

หลายสัปดาห์ที่ผ่านมา มาเฟียหนุ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของภรรยาสาว แม้เธอจะพยายามฝืนยิ้มและทำตัวปกติในยามที่เขาอยู่ใกล้ แต่ทุกครั้งที่เขาแอบกลับมาถึงห้องนอนในช่วงดึก หรือยามที่เธอเผลอหลับไปทั้งคราบน้ำตา ร่องรอยความชื้นแฉะบนหมอนและดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้เงียบ ๆ คนเดียว ก็แทบจะแผดเผาหัวใจของเขาให้แหลกสลาย

อเล็กซ์โกรธตัวเองไม่น้อยที่ดูแลเธอได้ไม่ดีพอ เขารู้ดีว่าเสียงซุบซิบและคำนินทาจากสังคมไฮโซจอมปลอมพวกนั้นยังคงตามมารังควานจิตใจที่บอบบางของเธอไม่เลิกรา คำดูถูกเรื่องร่างกายที่ไม่สมบูรณ์และเรื่องทายาทที่เธอโทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง กลายเป็นคมมีดที่คอยกรีดซ้ำเติมหัวใจดวงน้อยของภรรยาให้เลือดซิบในทุกวันที่เขาไม่อยู่

ทุก ๆ คืน อเล็กซ์มักจะค่อย ๆ สอดตัวเข้าไปโอบกอดร่างบอบบางที่นอนขดตัวซ่อนความเสียใจไว้ใต้ผ้าห่ม ดึงเธอเข้ามากอดแนบชิดกับอกแกร่งอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายคามือ ริมฝีปากร้อนผ่าวพรมจูบซับคราบน้ำตาบนแก้มเนียนแผ่วเบา พร้อมกับกระซิบคำว่ารักและคำขอโทษซ้ำ ๆ ข้างใบหู แม้ว่าเธอจะหลับใหลไปแล้วก็ตาม

"ฉันขอโทษนะฟ้า... ฉันปกป้องเธอจากความเจ็บปวดพวกนั้นได้ไม่ดีพอเลย..."

มาเฟียหนุ่มกอดกระชับร่างอุ่นให้แน่นขึ้น ความตั้งใจแน่วแน่ผุดขึ้นมาในใจว่า เขาจะต้องกวาดล้างและจัดการกับพวกปากหอยปากปูที่กล้ามานินทาภรรยาของเขาให้ราบคาบ และที่สำคัญที่สุด... เขาจะต้องหาทางเยียวยาหัวใจดวงนี้ให้กลับมาเข้มแข็งและมั่นใจในตัวเองให้ได้อีกครั้ง โดยที่ไม่รู้เลยว่า ภัยร้ายจากภายในอย่าง ริน สาวใช้หน้าเนื้อใจเสือ กำลังแอบซุ่มรอจังหวะพิษร้ายเข้าเล่นงานในยามที่พวกเขาเผลอ

ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่อบอวลไปด้วยความเงียบงัน บรรยากาศความเปราะบางของเพียงฟ้า กลายเป็นช่องว่างชั้นดีให้ริน สาวใช้ผู้มีความทะเยอทะยานเริ่มดำเนินการตามแผนการร้ายที่วางไว้ รินอาศัยจังหวะที่อเล็กซ์ออกไปทำงานนอกบ้านและเพียงฟ้าขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง มาคอยป้วนเปี้ยนใกล้ชิด ปรนนิบัติพัดพวี และสร้างสถานการณ์ให้ดูเหมือนว่าเธอกำลังให้ความใส่ใจมาเฟียหนุ่มเป็นพิเศษ