ตอนที่ 42 อ้อมกอดที่ลบเลือน

แรงสะอื้นไห้ของเพียงฟ้าสั่นสะท้านไปทั่วแผ่นอกของชายหนุ่ม อเล็กซานเดอร์กระชับวงแขนกอดร่างบอบบางไว้แน่นยิ่งขึ้น ราวกับต้องการถ่ายทอดความมั่นคงทั้งหมดที่มีในหัวใจส่งผ่านไปให้เธอได้รับรู้ ความโกรธเคืองไม่ได้เกิดขึ้นในใจของมาเฟียหนุ่มเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเจ็บปวดร้าวรานที่เห็นผู้หญิงที่เขารักที่สุดต้องมานั่งโทษตัวเองและจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกด้อยค่าเช่นนี้

อเล็กซ์ค่อย ๆ คลายอ้อมกอดออกช้า ๆ มือหนาทั้งสองข้างประคองใบหน้าหวานที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาเอาไว้ด้วยความทะนุถนอม นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่สั่นระริกด้วยความหวาดกลัวอย่างจริงจังและมั่นคง

"ฟังฉันนะ... ฟ้า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำหนักที่หนักแน่นและจริงใจที่สุดในชีวิต "อย่าพูดจาทำร้ายตัวเองแบบนี้อีกเด็ดขาด... และอย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใคร ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหนทั้งนั้น"

"แต่ว่าฟ้า..." เพียงฟ้าพยายามจะแย้งด้วยเสียงสะอื้น

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น" อเล็กซ์พูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่เด็ดเดี่ยว "เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าสิ่งที่ฉันต้องการคือผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบตามค่านิยมของสังคมพวกนั้น? ถ้าฉันต้องการผู้หญิงเพียบพร้อมแบบนั้น ป่านนี้ฉันคงแต่งงานมีครอบครัวไปนานแล้ว... แต่ผู้หญิงที่ฉันเลือก ผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ในหัวใจและลมหายใจของฉัน มีแค่เธอ... เพียงฟ้า คนนี้เท่านั้น"

มาเฟียหนุ่มเคลื่อนมือลงมาจับมือเรียวบางของเธอขึ้นแนบไว้ที่หน้าอกข้างซ้าย ตำแหน่งที่หัวใจกำลังเต้นระรัวเป็นจังหวะหนักแน่น เพื่อให้เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่อัดแน่นอยู่ภายใน

"เรื่องลูก... ฉันไม่เคยเสียใจเลยสักนิดเดียวที่มันไม่ได้เกิดขึ้น เพราะสำหรับฉัน การที่เธอรอดชีวิตกลับมาอยู่ตรงนี้ มาอยู่ในอ้อมกอดของฉัน มันคือปาฏิหาริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉันแล้ว ส่วนเรื่องขาของเธอ... เธอกลัวว่าฉันจะอายเหรอ? ฟ้า... ขาที่เดินกะโผลกกะเพละของเธอนั่นแหละ คือเครื่องเตือนใจว่าฉันเกือบสูญเสียเธอไปเพราะความโง่เขลาของตัวเอง มันคือร่องรอยที่ทำให้ฉันคอยเตือนสติตัวเองให้รักและดูแลเธอให้ดีที่สุดในทุก ๆ วันที่เหลืออยู่"

หยาดน้ำตาของเพียงฟ้าไหลรินออกมามากกว่าเดิม ทว่าครั้งนี้มันไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวหรือความน้อยเนื้อต่ำใจ หากแต่เป็นหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันใจที่ถูกชะล้างด้วยความรักอันยิ่งใหญ่และบริสุทธิ์ของชายตรงหน้า

อเล็กซ์โน้มใบหน้าลงจูบซับคราบน้ำตาบนเปลือกตาและแก้มใสแผ่วเบา ก่อนจะประกบเรียวปากลงบนกลีบนุ่มนวลอย่างลึกซึ้งและอ่อนโยน จูบที่ไม่ได้เร่าร้อนหรือเรียกร้อง แต่เต็มไปด้วยการปลอบประโลมและการให้เกียรติอย่างสูงสุด

"จำไว้... ว่าเธอคือนายหญิงของตระกูลโรมานอฟ คือภรรยาที่ฉันรักและภูมิใจที่สุดในชีวิต ไม่มีอะไรบนโลกนี้ที่จะทำให้ฉันอายที่มีเธออยู่เคียงข้าง... เลิกคิดมากแล้วหันมามองหน้าฉันคนนี้คนเดียวนะครับ"

คำพูดที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจเปรียบเสมือนแสงสว่างที่ส่องทะลุความมืดมิดและปมด้อยทั้งหมดในใจของหญิงสาว กำแพงความหวาดกลัวและความกังวลที่คอยกัดกินหัวใจมานานหลายเดือนพังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี เพียงฟ้ายิ้มออกมาทั้งน้ำตา มือเรียวเล็กยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของสามีแล้วดึงลงมาซบหน้าลงกับไหล่กว้าง ปล่อยให้ความอบอุ่นและอ้อมกอดอันมั่นคงนี้โอบอุ้มหัวใจเธอให้กลับมาเข้มแข็งและมั่นใจอีกครั้ง

ค่ำคืนนั้น ความหวาดระแวงถูกลบเลือนหายไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และคำมั่นสัญญาที่ผูกพันดวงวิญญาณของทั้งสองเข้าไว้ด้วยกันอย่างแท้จริง ม่านหมอกแห่งความกังวลจางหายไป เหลือเพียงรุ่งอรุณแห่งความสุขที่มั่นคงและยั่งยืนในอ้อมกอดของกันและกันไปตราบนานเท่านาน