ตอนที่ 41 เงาลึกในใจ

วันเวลาผันผ่านล่วงเลยเข้าสู่หลายเดือนหลังจากพิธีวิวาห์อันเรียบง่ายแต่อบอุ่น คฤหาสน์ตระกูลโรมานอฟได้รับการดูแลจัดการอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อความสะดวกสบายของเพียงฟ้า ทุกพื้นที่ถูกเนรมิตให้เป็นดั่งวิมานที่ปลอดภัย ทว่า แม้ภายนอกชีวิตแต่งงานของเธอจะดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ และอเล็กซานเดอร์จะคอยปรนนิบัติพัดพวี มอบความรักความอบอุ่นให้เธออย่างไม่เคยขาดตกบกพร่อง แต่ลึกลงไปในมุมมืดของจิตใจที่บอบช้ำมานาน กำแพงความกังวลและความรู้สึกด้อยค่าก็ยังคงกัดกินความมั่นใจของหญิงสาวอยู่เนือง ๆ

โดยเฉพาะในยามที่คฤหาสน์หลังใหญ่ถูกใช้เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงสังสรรค์หรือต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง บรรดาเพื่อนฝูงนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลและภรรยาไฮโซผู้เพียบพร้อม มักจะเดินทางมาร่วมวงพูดคุยกันอย่างครึกครื้น

เมื่อเพียงฟ้าต้องนั่งอยู่บนรถเข็นวีลแชร์หรือเดินกะโผลกกะเพละด้วยขาข้างที่พิการ ท่ามกลางภรรยาของเพื่อนสนิทอเล็กซ์ที่งดงาม สมส่วน และมีลูกน้อยหน้าตาน่ารักคอยวิ่งหยอกล้อ ภาพเหล่านั้นก็มักจะสะเทือนใจและจุดประกายความหวาดกลัวขึ้นมาในอกของเธอเงียบ ๆ

เธอกลายเป็นปมด้อย... เป็นจุดด่างพร้อยที่คอยถ่วงหน้าถ่วงตาสามีผู้เพียบพร้อมอย่างอเล็กซ์หรือเปล่า?

ความคิดฟุ้งซ่านและคำถามเดิม ๆ วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาในหัวสมอง ทุกครั้งที่เห็นอเล็กซ์ยืนพูดคุยยิ้มแย้มกับเพื่อนฝูงในสังคมไฮโซชั้นสูง ภาพความจริงที่ว่าเธอ "ไม่สามารถมีลูกให้เขาได้" และมีร่างกายที่ไม่สมบูรณ์พร้อม ก็ทำให้เธอรู้สึกละอายใจจนไม่กล้าสบตาใคร ความหวาดกลัวว่าวันหนึ่งมาเฟียหนุ่มจะนึกอายที่มีภรรยาพิการเช่นนี้เริ่มกัดกร่อนหัวใจดวงน้อยให้แตกสลายทีละนิด

คืนวันนั้น หลังจากงานเลี้ยงสังสรรค์เลิกราและแขกเหรื่อทยอยกลับกันหมดแล้ว ภายในห้องนอนกว้างขวางถูกปกคลุมด้วยความเงียบสงบ อเล็กซ์เดินฮัมเพลงเบา ๆ เข้ามาด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี แต่เมื่อกวาดสายตากลับไม่เห็นร่างบางของภรรยาสาวบนเตียงนอน เขาจึงเดินตามหาจนกระทั่งพบเธอนั่งเหม่อลอยอยู่ลำพังตรงระเบียงห้องรับลม ดึงร่างเข้าหาตัวเงียบเชียบโดยมีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนอยู่บนแก้มเนียน

"ฟ้า... มานั่งทำอะไรตรงนี้ลมมันเย็นนะ ทำไมไม่เข้าไปนอนในห้องล่ะ" อเล็กซ์ทรุดกายลงคุกเข่าตรงหน้าเธอ มือหนากุมมือเรียวที่เย็นเฉียบขึ้นมาลูบเบา ๆ ด้วยความห่วงใย

ทว่า เพียงฟ้ากลับเบือนหน้าหนี ดวงตากลมโตคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตา ความอัดอั้นตันใจที่เก็บงำมานานหลายเดือนระเบิดออกมาเป็นเสียงสะอื้นแผ่วเบา เธอดึงมือตัวเองกลับช้า ๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"คุณ... อายไหมคะที่มีฉันเป็นภรรยา..."

อเล็กซ์ชะงักกึก นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจกับคำพูดที่หลุดออกมาจากปากหญิงสาว "ฟ้า... เธอพูดอะไรออกมา รู้ตัวไหม?"

"รู้ค่ะ..." เพียงฟ้าปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น หยาดน้ำตาไหลรินอาบสองแก้ม "ดูกลุ่มเพื่อนของคุณสิคะ... แต่ละคนภรรยาเขาสวยงาม สมบูรณ์แบบ มีลูกที่น่ารักอบอุ่นกันหมดแล้ว... แต่ฉัน... ฉันมีอะไรล่ะคะ? เดินก็ไม่ปกติ เป็นผู้หญิงพิการแถมยังไม่มีปัญญาแม้แต่จะมีลูกให้คุณได้สักคน... ฉันมันเป็นตัวถ่วง... เป็นปมด้อยที่ทำให้คุณต้องอายคนอื่นเขาเวลาพาออกงานไม่ใช่เหรอคะอเล็กซ์!"

คำพูดตัดพ้อที่กลั่นออกมาจากความรู้สึกด้อยค่าและหวาดกลัว ทำให้หัวใจของอเล็กซ์เจ็บแปลบราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง มาเฟียหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะดึงร่างบอบบางของภรรยาสาวเข้ามาสวมกอดไว้แนบอกแน่นราวกับต้องการหลอมรวมเธอให้เป็นเนื้อเดียวกับหัวใจของเขา