Chapter 5

Kumabog ng malakas ang puso ni Rash sa narinig.

“Sinabi ko iyon?” hindi siya makapaniwala. Talagang sinabi niya ultimo password. Wala siyang notes noon kaya imposibleng nakita ni Heimie. Kaya naniniwala siyang baka ibinigay niya nga.

Hindi niya tinanggap ang black card, napagtanto niya na iyon na lang ang gagawin niyang kabayaran sa pagkakamali niya.

“Oo. Sinabi mo.” sagot ni Heimie sa malamig na boses. Ayaw niyang magmakaawa na magkaayos sila o maging magkarelasyon. Laking pagsisisi niya lang kasi ibinigay niya ang sarili sa lalaking hindi siya gusto. Gayong nangako siya sa sarili na ibibigay lamang iyon sa lalaking makakasama niya na talaga habang buhay.

“Forget it, sayo na ‘yan. Kabayaran ko sa pag kuha ng Virginity mo. Isipin mo naang na walang nangyari sa atin. Choice mong tanggapin ang offer ko. Puwede mo ‘yang gamitin kung gusto mo umalis.” dagdag pa ni Rash. Sadyang wala itong pakundangan at puso.

Mas lalo lang nasaktan at nadismaya si Heimie. Isinampal niya sa muka ni Rash ang black card.

“Sayo na ang pera mo! Ilang beses ko bang sasabihin na hindi ako bayarang babae?! Kapag tinanggap ko ‘yan para ko na rin sinabing totoo ang masasakit na salitang sinabi mo sa akin!” galit na sigaw ni Heimie. Hindi siya papayag na tapak-tapakan lang at ipamuka ang bagay na hindi niya ginawa.

“You dare hit me?” halos manlisik ang abuhing mga mata ni Rash sa sobrang inis. Hindi niya akalain na sasampalin siya ng babae ng card.

“Kabayaran mo ‘yan sa pang iinsulto mo, sobra ka na. Hindi tao ang tingin mo sa akin! Kung makapag salita ka, akala mo nabili mo na ang buong pagkatao ko. Niyurakan mo.” may diin na sabi ni Heimie. Hindi talaga siya natuwa sa mga sinasabi ni Rash sa kaniya. Matagal na siyang palaban, handa siyang umalis at lumipat ng trabaho huwag lang siya makarinig ng masasakit na salita araw-araw.

Sanay na si Heimie dahil alam niyang marami talagang tao na mapang husga. Pero hindi niya akalain na kay Rash lang siya masasaktan. Nawalan na nga siya, niyuyurakan pa ang pagkatao niya na para bang isa siyang basahan.

“Aalis ako, kung hindi mo ako irerespeto bilang tao.” agad tinanggap ni Heimie ang pills at pinalabas ang amo.

Lumabas naman si Rash na tulala at tila natauhan na masyado siyang naging malupit kay Heimie.

“Masyado na yata akong naging salbahe?” aniya sa seryosong boses.

Umalis siya roon at naupo sa sala. Makalipas ang kalahating oras, nakita niya si Heimie na may dala ng bag saka dalawang echo bag. Bitbit nito ang kaniyang mga damit saka gamit.

“Are you leaving? Take this money.” iyon sana ang sasabihin ni Rash nang maalala na kaya nga ito nagalit dahil sa way of speech niya. Kaya bumaling siya kay Heimie.

“Aalis na ako, Sir. Para sa ikakatahimik ng lahat. Ayoko ng gulo. Kung ayaw mo akong panagutan if ever na mabuntis ako. Ayos lang. Basta tigilan mo na ako.” lalabas na sana si Heimie nang hawakan ni Rash ang bag niya.

“Stay here.. P-Pasensya ka na kung masyado akong naging malupit at masakit mag salita. Naniniwala na ako na wala kang kasalanan. Pero, ayoko talagang mabuntis ka. Hindi ako handang magpaka-tatay.” aniya sa mababang boses. Nakaramdam ng awa si Rash nang makita ang itsura ng katulong, kahit naman ayaw niya sa babae. Matino naman itong katulong, hindi talaga malikot ang kamay nang may bigla siyang maalala mula sa nakaraang gabi.

Samantala, nakaramdam naman ng matinding kirot, lungkot at pagkadismaya si Heimie. Dahil alam niyang ang katotohanan na ayaw talaga sa kaniya ng amo. Hindi dahil hindi pa ito handa kundi dahil sa itsura niya.

“Sige, Sir. Kakalimutan ko na lang ang nangyari. Tatanggapin ko ang perang binibigay mo kapalit ng pagkawala ng virginity ko. That’s a treasure, hindi basta panty lang na ibinaba. Naniniwala kasi ako na dapat ibigay iyon sa lalaking makakasama mo talaga habang buhay. Iyong ihaharap ako sa altar anuman ang itsura ko. Pero dahil pangit ako at kuba. Alam kong walang magkakagusto. Handa na sana akong i-keep iyon hanggang mamatay ako nang may mangyari sa atin.” mahabang paliwanag ni Heimie.

“Here.. Sorry.” saad naman ni Rash, nakokonsensya sa nagawa. Bigla siyang nahimasmasan. Tinanggap naman ni Heimie ang pera using black card.

“Akin na ito.” aniya. Tumango ang lalaki.

“Oo, you can stay here to work kahit may black card ka na. Your choice.” dagdag pa ni Rash. Nagtaka naman si Heimie dahil biglang bumait ang antipatiko niyang amo.

Tumayo ito sa sofa at umalis. Nag pasya ang dalaga na mag stay na lang muna. Kinabukasan ng linggo ng umaga, pumunta si Heimie sa Mall para mamili ng mga bagong gamit, maayos na damit at nagpa-make over siya saka nag paayos ng buhok. Hindi rin lang naman siya makakauwi dahil wala siyang uuwian kaya nag pasya na lang siyang ayusin ang sarili.

“Hindi ako papayag na iniinsulto lang ako.” aniya habang nakatingin sa salamin. Inalis niya na ang disguise niya at pagka-kuba.

Bumili naman siya ng mga make up at skin care sa Watson pagkatapos ayusan. Inabot siya ng bago mag sara ang mall. Hindi naman nagtaka si Heimie nang makita ang maganda niyang itsura pagkatapos, pantay-pantay ang ngipin na maputi dahil wala na ang disguise niyang bulok na ngipin. Matangos ang maliit na ilong, mahaba ang mga pilikmata, may hazelnut na mga mata na mas lalong nadepina dahil sa make up niya. At higit sa lahat may manipis na mapulang labi na sobrang natural.

“This is me, ang matagal ko ng tinagong ganda. Bahala na, basta handa na akong ipakita kung sino talaga ako. Wala ng puwedeng manakit at manlait. I don’t deserve it.” saad ni Heimie saka binayaran ang baklang stylist at hairdresser.

Lumabas siya sa Salon at dumiretso sa may Waiting Area para maghintay ng taxi. Nang hintuan siya ng isa nagpahatid siya agad sa Mansion. Wala ng gising roon nang dumating si Heimie, kaya nag pasya siyang matulog para kinabukasan may lakas siyang mag trabaho.

“Tomorrow, I can do it.” aniya saka pumikit.

Nagising si Heimie kinabukasan ng umaga at agad naligo saka kumilos. Sinuot niya ang maid uniform saka siya lumabas para gawin ang usual niyang trabaho. Nag walis siya sa may kusina at sala. Pati na rin sa iba’t-ibang sulok ng Mansion nang makita siya ni Rash.

“Sino ka? Anong ginagawa mo rito? You’re trespassing..” masungit na saad ng lalaki nang hindi siya nakilala.

Lumingon si Heimie at natulala si Rash sa sobrang ganda ng kasambahay.

“Sir, hindi ako Trespassing.. Ako ito si Heimie. Ito ang tunay kong itsura.” malumanay na saad ng dalaga. Bumilis naman ang tibok ng puso ni Rash sa sobrang ganda ng babae. Hindi siya makapaniwala na higit itong maganda na animo’y Dyosa mula sa Olympus.