#3

F A S T F O R W A R D

Pauwi na ako ngayon. Nasa loob ako ng sasakyan dahil pinahatid pa ko ni boss sa driver niya. Kahit paano ay masaya ako dahil binigyan ako ni boss ng 320K at sa susundo naman daw ang iba pang bayad. Sa wakas malaking pera na ito para sa pagpapagamot kay nanay. Sana pumayag na siya ngayon na magpunta kami sa hospital. Ngunit sa kabila ng lahat may kabang nakabalot sa puso ko. Kaya naman maraming mga tanong ngayon ang laman ng isipan ko at pag-aalala.

"Paano kung malaman ni nanay kung saan galing ang pera? Baka hindi niya ito tanggapin at magalit pa siya sa akin? Pero, hindi ko dapat isipin ang ganitong malungkot 'di ba? Tapos, hindi naman sa sinisisi ko si nanay. Kasi lasengera din siya at mahilig sa sugal kaya siya nahihirapan ngayon dahil sa pagpapabaya niya sa katawan niya.

"Kuya, dito na lang po," mahinang wika ko sa driver ng malapit na kami sa bahay.

Nasa highway lang naman ang bahay namin. Kaso lang, ayaw kong makita nila na nakasakay ako sa kotse. Dahil baka iba ang isipin nila.

Huminto ang sasakyan. Maayos akong nagpasalamat at hinintay ko itong umalis. Ilang hakbang na lang naman makakarating na ako sa bahay. Kaya naman nag-umpisa na akong lumakad.

Pagkarating ko sa bahay hindi ko mabuksan ang pintuan. Kaya ilang beses akong kumatok.

"Nanay, nandito na po ako. Buksan niyo po ang pintuan!" pasigaw kong sabi upang marinig nila sa loob.

Walang sumagot kaya patuloy akong kumatok ulit at sumigaw nang sumigaw. Hanggang sa kalaunan ay bumukas din ito. Tumumbad sa akin ang kuya kong mahilig din sa sugal. Malalim ang tingin niya. Kung sa bagay hindi na dapat ako magtaka dahil palagi naman siyang ganyan sa akin.

"Ang ingay-ingay mong babae ka. Saan ka ba galing? Ang tagalong umuwi anong oras na. Ano? Nagpakasarap ka na naman sa buhay mo samantalang kami dito nahihirapan na sa gutom? Tapos si nanay may sakit pa. Pero, wala ka man lang nagawa kundi ang mamasyal sa labas? Ede sana hindi ka na lang umuwi!" puno ito ng kaniyang galit.

Nanginig ang mga kamay ko. Agad na kumirot ang puso ko na para bang pakiramdam ko wala akong halaga. Ni-hindi nga ako makapagsalita. Dahil alam ko sa sarili ko na kapag lumaban ako iiyak lang ako. Nakakainis man isipin ang ganito. Pero, ano ang dapat kong gawin?

"Pumasok ka na nga! Sa susunod na umuwi ka p ng ganitong oras ng gabi, huwag na huwag ka na lang pumunta dito sa bahay! Sa kalsada sa ka matulog! Isturbo ka sa amin!" malakas na sigaw nito, kulang na lang mabasag ang tenga ko sa lakas ng boses ni kuya.

Ramdam na ramdam ko na rin ang titig sa akin ng mga kapitbahay. Yumuko na lang ako dahil sa hiya na maramdaman ko.

"Anong tinatayo mo pa diyan?! Pasok na!"

Mahigpit niyang hinawakan ang braso ko at hinila ako papasok sa bahay. Kasabay nito ang malakas niyang pagsara sa pintuan.

"Ano? May pera ka ba diyan? Akin na! Ibigay mo sa akin dahil gusto ko maglaro. Walang maibigay sa akin si nanay! Kaya sa 'yo ako aasa!"

Kung maka-utos sa akin si kuya meron pinatago. Para siyang boss sa bahay na ito. Pero, hindi pwede hindi ko pwedeng ibigay sa kaniya ang pera na para sa paggamot ni nanay.

"Wala po akong pera kuya. Naghahanap pa lang po ako ng trabaho." Napayuko ako ng sabihin ko ito. Kailangan ko siyang makunsinti na wala akong pera.

"Ano?!"

Nagulat ako at napa-upo sa sahig. Dahil sa malakas na sampal na ibinigay niya. Ramdam ko ang sobrang hapdi sa pisngi ko dahilan na napahawak ako. Kung tutuusin kulang na lang mabali pa ang pa ang leeg ko sa lakas ng sampal. Halos may kung anong tumunog nga sa tenga ko. Hindi ko magawang i-angat ang ulo ko. Napaiyak na lang ako habang nakayuko.

"Wala ka talagang kwenta! Palamunin ka pa rin sa bahay na 'to! Ilang oras ka sa labas tapos wala ka man lang pera! Ang kapal talaga ng mukha mong babae ka!" Halos kulang na lang mabasag ang mga babasaging gamit sa bahay dahil sa lakas ng kaniyang boses.

Siguro nga, kasalanan ko rin ito. Kasalanan ko kung bakit siya nagbago. Dahil dati halos puno siya ng lambing at lagi niya akong iniingatan. Ngunit, nang mamatay si tatay dahil sa paghahanap ng pera sa pagpapagamot ko. Araw-araw at gabi-gabi ng ganyan sa akin si kuya.

"Para sabihin ko sa 'yong babae ka. Wala kang karapatan sa bahay na 'to! Ang dapat mo lang gawin ay ang maghanap ng pera at ibigay sa akin! Kung wala kang pera umalis ka na lang dito sa bahay dahil hindi namin kailangan ni nanay ng palamunin na tulad mo!"

Napayakap ako sa sarili ko. Ang kuya ko na palagi kong kasama noon ngayon ay kinatatakutan ko na. Dahil para siyang isang nakakatakot na lion na gusto akong patayin.

"Ano ba 'yan kuya? Ang ingay niyo naman diyan." Boses ng ate ko. Rinig ko ang yapak niya na papalapit sa amin. Galing pa siya sa loob ng kwarto niya sa kanang bahagi ng bahay.

Napangiti ako ng kaunti dahil nagtitiwala ako na may kakampi ako. Alam ko naman sa sarili ko na si ate ang laging nagtatangol rin sa akin.

Nang makita ko ang mga paa niya. Napaangat ako ng ulo ko at tumingin sa kaniya na may kunting ngiti sa labi.

"Tingnan mo 'yan si Noime! Wala na naman maibigay na pera! Kanina pa 'yan sa labas tapos wala man lang maitulong pag-uwi?! Grabe na ang pagiging palamunin niya dito sa bahay! Kaya ang kailangan diyan ay palayasin na dito!" galit na galit na sigaw ni kuya.

Kahit hindi ko siya bigyan ng pansin. Ramdam ko pa rin ang nanlilisik na mga mata niyang nakatingin sa akin.

"Gano'n ba?" walang emosyon na sabi ni ate.

Binigyan niya ako ng ngiti at dahan-dahan siyang lumapit sa akin.

"Ano ba ang ginagawa mo Meryl! Huwag mong sabihin sa akin na kumakampi ka na naman sa babaeng 'yan? Tandaan mo hirap na hirap na ang pamilya natin! Dahil sa walang kwentang tulad niya!" sigaw muli ni kuya pero hindi ito pinansin ni ate, sapagkat nasa akin lang ang atensyon ni ate.

Napa-upo si ate para pantayan ako. Nakangiti siyang hinawakan ang pisngi ko. Sa ganitong pakiramdam nababawasan na ang lungkot ko. Dahilan na napangiti ako ng matamis. Ngunit, hindi ko inaasahan ang mangyayari. Para bang nabasag ang relasyon naming dalawa ni ate. Dahil sa---

"Masyado ka ng walang silbi Noime!" malakas niyang sigaw sabay malakas niyang sampal sa akin.

Nanginig ang labi ko, nanginig ang mga mata ko at nanginig ang buong katawan ko. Mas masakit ang sampal niya dahil tagos ito sa puso ko.