Mag-log inGabi na.Hindi ako nanatili sa Archive gaya ng sinabi ni Ryu. Lumabas ako, nakasalubong ko si Moz. Sinabi niyang may gaganaping pre-wedding dinner at gusto ni Ryu na h’wag akong lumabas at ito na ang bahala kay Diane at Cara sakaling hanapin ko.Pero hindi ako nakinig. Bakit ako makikinig sa lalaking balak lang din kunin ang lahat ng naiwan sa akin?Ngayon, nandito ako.Ang tunog ng nag-uumpugang mamahaling kristal, mahinang tawanan ng mga makapangyarihang tao, at ang marangyang tugtog ng biyolin mula sa sulok ng grand dining hall ay tila isang nakakabinging ingay sa aking pandinig.Nakahilera ang mga kilalang pulitiko at dambuhalang investors ng bansa sa mahabang lamesa na yari sa pinong mahogany.Lahat sila ay narito para sa pre-wedding dinner nina Ryu at Diane—isang pagtitipon ng mga buwaya sa negosyo na nagbabalat-kayo sa ilalim ng mga mamahaling suit at silk na mga kasuotan.Isang mabilis na tibok ng puso ang marahas na yumanig sa aking dibdib habang mahigpit kong hawak ang pilak
Nagmumulat ako sa isang mabigat, nakakasakal, ngunit pamilyar na init.Ang amoy ng amag at lumang kahoy sa basement archives ay tuluyang natabunan ng matapang, mamahaling amoy ng kape, mint, at panlalaking pabango.Isang mabilis na tibok ng puso ang marahas na yumanig sa aking dibdib nang maramdaman ko ang dalawang malalapad, matitigas, at nakakapapasong braso na mahigpit na nakapulupot sa aking baywang.Nakatagilid ako sa maliit at maalikabok na kama ng basement, at sa aking likuran, ang malaking katawan ni Ryu ay nakadikit sa bawat kurba ng aking likod.Wala siyang suot na polo. Ang init ng kaniyang hubad na dibdib ay tumatagos sa manipis kong uniporme, ang kaniyang mabigat na hininga ay humahaplos sa aking batok.Buong gabi niya akong hinawakan. Buong gabi niya akong hindi binitiwan habang dinudurog ako ng katotohanang nilason ni Cara ang aking ama.Dahan-dahan, sinubukan kong iangat ang aking kamay para alisin ang nakadagan niyang braso. Gusto kong bumangon. Gusto kong makahinga.
Nakasabit pa rin sa hangin ang nakakapanindig-balahibong tensyon na iniwan ng madilim na anino ni Ryu sa hamba ng pintuan kanina.Hindi siya sumigaw o nagwala.Ngunit ang isang sulyap lang ng kaniyang madidilim, nanlilisik, at mapanganib na mga mata ay sapat na para panigasin ang buong pagkatao ko.Sa ilalim ng kaniyang matalim na titig, pinalabas niya si Moz na nagdurugo pa rin ang balikat, at sa isang malamig at walang-koryenteng utos, itinapon niya ako rito sa pinakamalim at pinakamadilim na bahagi ng mansyon—ang basement archives—upang mag-isa.Nanginginig ang kamay ko habang hawak ang itim na flash drive na inabot ni Moz kanina.Malamig ang bakal nito sa aking palad, ngunit pakiramdam ko ay hawak ko ang isang nagbabagang baga na handang sumabog anumang oras.Isang mabilis na tibok ng puso ang marahas na yumanig sa aking dibdib. Ang aking hininga ay kapos, mabigat, at nag-iinit habang nakatayo ako sa gitna ng maalikabok, nakakasakal, at amoy-amag na basement.Sa ibabaw ng isang lu
THIRD PERSON’S POVIsang napakalamig, napakabigat, at nakakapanindig-balahibong hangin ang sumakop sa buong maid’s quarters.Sa gitna ng manipis na siwang ng bahagyang nakabukas na pinto, ang liwanag mula sa pasilyo ay tuluyang nilamon ng isang malaki, matangkad, at madilim na anino.Hindi gumagalaw ang bulto sa labas.Walang tunog ng yabag ng sapatos, walang marinig na paghinga, ngunit ang nakakapapasong aura ng panganib at walang-hanggang kapangyarihan ay marahas na gumapang papasok sa silid.Dahan-dahang itinulak pabukas ang wasak na pintuan.Tumambad ang makisig, matipuno, at pormal na bulto ni Ryu Houston.Nakasuot ito ng kaniyang charcoal-gray three-piece suit, ang kaniyang postura ay sumisigaw ng awtoridad at kadiliman.Ang kaniyang madidilim na mata ay kasing-lamig ng yelo habang naglalakbay ang kaniyang paningin sa loob ng maliit na kwarto—mula sa mga duguan at nakakalat na bulak sa sahig, patungo sa nakatayong si Agatha, hanggang sa nagdurugong balikat ng butler na si Moz.U
“I knew you’re not maid, Lady Agatha,” malalim, garalgal, ngunit punong-puno ng paggalang niyang bulong.Tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.Napako ang aking paningin sa kaniya. Ang mabilis na tibok ng aking puso ay biglang napalitan ng isang nakakapanindig-balahibong kaba.Lady Agatha.Walang tumatawag sa akin ng ganoon sa mansyong ito. Walang nakakaalam na ako ang tunay na anak ng may-ari ng estate na ito, lahat ng dating mga katulong ay pinaalis ni Cara at Diane. Maging si Moz, sa pagkakaalam ko ay bago lang siya sa mansions ito.“A-Anong sabi mo...?” nauutal kong tanong, halos mabitawan ang hawak kong bulak.Huminga nang malalim si Moz. Iniwas niya nang bahagya ang kaniyang tingin sa aking mukha at tuminag sa labas ng bintana, tila inaalala ang isang malayong nakaraan.“Matagal ko nang alam kung sino ka,” anas niya, ang boses ay mababa at siksik sa poot para sa mga taong nasa taas ng mansyon.“Bago pa ako naging butler sa mansyong ito, ang pamilya ko ang isa sa mga unang natulu
Isang napakalakas, matalim, at nakakabinging tunog ng paghampas ng bakal sa laman ang umalingawngaw sa buong maid’s quarters.Ngunit hindi sa aking mukha lumapat ang malamig at matigas na wire hanger.Napadilat ako nang malaki. Isang mabilis na tibok ng puso ang marahas na yumanig sa aking dibdib habang nakatitig sa malapad na likod ng lalaking sumalo sa hampas ni Diane.“Ugh—” isang mababa at garalgal na daing ang kumawala sa lalamunan ni Moz.Ang makapal na bakal ay walang-awang bumaon sa kaniyang balikat, direktang tumama sa sensitibong parte ng kaniyang leeg.Sa isang kurap ng mata, napunit ang perpekto at plantsadong tela ng kaniyang itim na butler suit.Dahan-dahang gumapang ang matingkad at malansang kulay ng dugo sa kaniyang puting panloob na polo.“What the hell are you doing, Moz?!” nanggagalaiting tili ni Diane, ang kaniyang mukha ay namumula sa matinding inis at pandidiri nang makitang humarang ang isang katulong. “Bakit mo hinaharangan ang basurang 'yan?! Gusto mo bang ik
“In a way that both of us will enjoy…” Tila naging bato ang buong katawan ni Z. Ang kaniyang mga mata ay nanliit, tila sinusuri ang bawat galaw ko, ang bawat paghinga ko, naguguluhan ng sobra. Alam kong sa utak niya, alam niyang naglalaro ako! Hindi rin siya tanga. At isa pa, sanay siya sa galit
“Touch me and talk more… I like it… it’s makes me on…” kagat labi nitong saad habang nakatingin sa akin.Hindi ko inakalang ganito ka-baluktot ang utak niya! Bago ko pa mabawi ang kamay ko, pinatong niya ang malapad at mainit niyang palad sa ibabaw ng kamay ko.Dahan dahan itong ginaya pababa, isang
Impit siyang nagpakawala ng malalim na ungol… “Ohhhh…”Isang mababang tunog na nagmumula sa kailaliman ng kaniyang lalamunan. I monitored his physiological responses. Elevated heart rate, erratic breathing, muscle spasms. His sensory pathways were perfectly intact. Ang kaniyang mga kamay na nakapato
“Welcome to your living hell, Mr. Vladefiero.”Walang kakurap-kurap siyang nakatitig sa akin pagkatapos kong bitiwan ang mga salitang iyon, kalmado at parang walang pakialam. Hinintay kong tumaas ang kilay niya, I expected to see him na naiirita sa sinabi ko.But he stays still! Hindi na ba siya nas







