KABANATA 2

“Dad, saan tayo pupunta?” Negatibo na agad ang iniisip ni Lori tungkol kay Weston. “Hindi po. Ayoko po!”

Natawa lang si Weston sa kakaibang inasal ni Lori.

Tila napagtanto niya na ang mga nangyari kagabi ang nagdulot ng ilang pagkailang sa pagitan niya at ng kanyang daughter-in-law. “Pupunta lang tayo sa birthday party ng kaibigan ko, Lori. I was planning to make a fancy dress for you.”

“Bakit po ako? Karaniwan naman ay si Sir Gino po ang isinasama mo.” Kumunot ang noo ni Lori. “Ganoon ba ka-busy si Sir Gino kaya kailangang ako ang pumalit sa kanya?”

Agad na naging malamig ang ekspresyon ni Weston nang tawaging "Sir" ni Lori ang kanyang personal assistant.

“Busy si Gino. Bukas ng umaga pa siya magiging available,” madiing sagot ni Weston.

Matapos marinig iyon, agad na lumabas ng gym si Lori.

Mula sa anino ng sikat ng araw sa umaga, pinanood ni Weston ang pag-alis ni Lori nang may hindi mabasang ekspresyon sa mukha.

Sinamahan naman ni Manang Andeng si Lori sa pag-aalmusal sa sala.

Nagtapat si Lori sa kanya tungkol sa kanyang unstable na mental state. Iminungkahi ni Manang Andeng na magpatingin siya sa isang psychiatrist, pero matigas ang pagtanggi ni Lori.

“Kailangan ko po bang bang sabihin ito kay Sir Weston?” malambing na banta ni Manang Andeng. Hindi niya sinusubukang kampihan si Weston; sadyang nag-aalala lang siya para kay Lori.

Sa nakalipas na anim na buwan kasi, maraming beses siyang tinulungan ni Lori. Sa kilos pa lang nito, alam na ni Manang Andeng na hindi ito isang spoiled na socialite. Ang paraan ng pag-aaral nito sa pagluluto, paglalaba, at maging ang pagsama sa kanya sa pamamalengke ay patunay lang na gusto talaga ni Lori na maging isang mabuting asawa.

Sayang lang at binalewala itoni Russel. Ah… kung sana ay kay Weston na lang kinasal si Lori sa halip na kay Russel, mas magiging masaya sana ang buhay nito. Iyon ang laging tumatakbo sa isip ni Manang Andeng.

Pagkatapos magtrabaho rito ng dalawampung taon, kilala niya kung gaano kaalaga si Weston. Kahit sa kanya na isang katulong lang, ipina-renovate nito ang kanyang bahay at binibigyan siya ng driver sa tuwing gusto niyang umuwi sa probinsya.

“Hindi ko rin alam kung saan makakahanap ng psychiatrist, Manang,” mahinang bulong ni Lori, sa wakas ay lumambot na rin. Alam niyang lumalala na ang kanyang kundisyon simula nang umalis si Russel papuntang Sydney. “Pero sige po. Magpapa-consult ako… pero samahan niyo po ako, Manang.”

Nang hapon ding iyon, nagpunta sila sa isang psychiatrist. Habang ipinapaliwanag ang mga hinaing niya, inamin ni Lori na labis siyang na-stress simula nang mawalan ng contact kay Russel. Ang tanging naging outlet niya ng kanyang nararamdaman ay ang kanyang pagnanasa. Sinabi niya na paulit-ulit niyang inaalala ang kanilang pinakamasayang sandali… ang kanilang unang gabi na pagtatalik bilang mag-asawa.

“How long have you been doing this, Mrs. Revamonte?”

Ang tanong ni Dr. Sandy ay nagdulot ng pagkailang kay Lori. Napansin ng doktor na ang presensya ni Manang Andeng ang pumipigil kay Lori na magsalita nang malaya.

Nang maramdam ang sitwasyon, tahimik na lumabas ng silid si Manang Andeng at naghintay sa lobby.

Doon na inamin ni Lori ang lahat. Ang matinding pag-aalala niya sa kalagayan ni Russel… ang takot na iniwan na siya nito… at ang pinakanakakagulat sa lahat, ang nararamdaman niyang unti-unting nabubuo para sa father-in-law niya dahil sa kabutihan nito.

Nabigla si Dr. Sandy sa pag-amin na ito, lalo na't tatay ni Russel si Weston.

“That is taboo, Mrs. Revamonte. Hindi mo dapat hayaan ang iyong sarili mo sa anumang sexual na—”

“Adoptive father lang siya ni Russel,” pagputol ni Lori dito. “Nalaman ko lang isang araw bago ako iwan ni Russel.”

Ipinagpatuloy ni Dr. Sandy ang session para mas malalim na maunawaan ang lahat. Noong una, akala niya ay simpleng anxiety lang ang nararanasan ni Lori dahil sa pag-alis ng asawa nito. Pero habang mas nagpapaliwanag si Lori, lalong nagiging malinaw ang lahat sa psychiatrist.

Hindi lang siya basta balisa. Mayroon siyang sexual disorder. Nymphomania.

“I don't need to explain this at length. Ang mahalaga ay iwasan mo ang sobrang stress para hindi lumala ang mga symptoms mo. You're still in the early stages of nymphomania and don't need to take medication for the time being. Mag-isip ka lang ng positive thoughts at maganda na may pagka-busy-han ka, Mrs. Revamonte,” payo ni Dr. Sandy, habang itinatago ang kanyang pag-aalala.

Una, ang mismong condition ni Lori na maaaring lumala…

Pangalawa, at ang mas malala, hindi na si Russel ang pinapantasya ni Lori. Si Weston na ang iniisip nito.

Nagdurusa si Lori sa karamdamang ito dahil nahihirapan siyang kontrolin ang kanyang pagnanasa.

May pagkakataon man o wala, palagi siyang nag-iisip tungkol sa pakikipagtalik sa sinumang lalaking nakikita niyang kaakit-akit. Nagmula ito sa matinding pagkabalisa, kung saan ginagamit niya ang pagnanasa bilang distraction sa tuwing nakararamdam siya ng kalungkutan, stress, o takot.

Umalis si Russel… at napilitan si Lori na harapin ang lahat nang mag-isa.

“Ibig sabihin po ba ay maayos pa ang mental condition ko, Doc?” Kumunot ang noo ni Lori, hindi lubos na nauunawaan ang lahat.

“Hangga't kaya mong kontrolin ang mga iniisip mo, iwasan ang sobrang pag-aalala. And as long as you're not thinking about unreasonable things, there's nothing to worry about."

Nang lumabas si Lori sa opisina nito, ipinaliwanag niya ang lahat kay Manang Andeng. Tumango lang si Manang Andeng dahil hindi naman siya pamilyar sa mga terminong ginamit ng psychiatrist.

Dinala niya si Lori sa paboritong boutique ni Weston, kung saan tatlong gown ang naghihintay para sa party mamayang gabi.

***

Kinagabihan, handa na si Lori, nakasuot ng isang nakakamanghang black gown. Elegante ang pagkaka-puffed nito na may mataas na slit na nagpapakita ng makinis niyang binti sa bawat galaw. Nag-apply siya ng simpleng makeup na lalong nagpalitaw sa kanyang natural na kagandahan. Sa takot na mapaghintay ang kanyang father-in-law, nagmamadali siyang bumaba.

Pagdating niya sa unang palapag, natigilan siya.

Napakaguwapo ni Weston sa suot nitong black tuxedo at suave na trousers, ang buhok ay maayos na naka-style sa gilid. Sa kabila ng edad nito, mukha talaga itong isang makisig na batang CEO.

Maging si Weston ay hindi maialis ang tingin sa kanya…

Ang makita si Lori sa gown na iyon ay nagpadala ng matinding pagnanasa sa kanya. Lumapit siya at bumulong sa tainga nito, “Lori, you look so beautiful tonight.”

Napigil ni Lori ang kanyang hininga sa mainit na bulong nito.

Ngumiti nang bahagya si Weston sa kanyang reaksyon. “Let’s go.”

“Sige po, Dad.”

Tumuloy sila sa hotel kung saan gaganapin ang birthday party. Matapos ang tatlumpung minuto, nakarating sila sa isang marangyang five-star hotel sa Pasay. Ibinigay ni Weston ang susi ng kotse sa valet, saka inalok ang kanyang braso kay Lori bago pumasok.

Pagpasok pa lang nila sa grand ballroom, hindi na mabilang ang mga matang bumaling sa kanila. Napuno ng bulungan ang bulwagan.

“Ang pinaka-poging biyudo sa Pinas ay may girlfriend na.”

“Sino ang magandang babaeng iyon?”

“Mas gusto niya pala talaga ang mas bata. Kaya pala matagal din siyang nanatiling single.”

“Bagay na bagay sila.”

Habang marami ang humahanga kina Weston at Lori, isang babae ang nanatiling tahimik. Ang kanyang mga kamao ay nakakuyom nang mahigpit. Nag-aapoy ang kanyang puso. Ang lalaking matagal na niyang hinahabol ay nakatayo na ngayon sa tabi ng isang bata at nakakamanghang babae.

Si Ruby. Ang dating business partner ni Weston, ngunit biglaang tinapos ni Weston ang kooperasyon nila.

“Kailangang malaman ko kung sino ang babaeng iyon. Akin lang si Weston. Akin lang siya… Hindi ko hahayaang agawin siya sa akin ng hangal na batang iyan,” bulong ni Ruby sa sarili.

Nakahanda na ang pampalasing para kay Weston ngayong gabi… at ngayong may bago siyang karibal sa tabi nito, handa na siyang baguhin ang plano.