KABANATA 1

"Honey, dahan-dahan lang. Unang beses ko pa lang ito." Namilipit si Lori habang bumibilis ang bawat galaw ni Russel sa ibabaw niya. "M-masakit... S-sobrang sakit…"

Umagos ang luha sa mga pisngi ni Lori, kaya agad siyang hinalikan ni Russel sa labi upang i-distract ang kanyang atensyon mula sa sakit. "Sandali na lang, kaunti na lang. L-Lori, mahal ko... malapit na... malapit na ako."

Puno ng ungol ang kwarto habang sabay na narating ng bagong kasal ang rurok ng ligaya. Pagkatapos, humiga si Russel sa tabi ng asawa at nagyakap sila, ninanamnam ang katahimikan ng kanilang kwarto.

Pero mabilis na naglaho ang sandaling iyon nang bumulong si Russel sa tainga ni Lori, "Honey, may kailangan akong sabihin sa iyo."

"Ano iyon?" kuryosong tanong ni Lori.

"You know I'm building my own business. Bukas, kailangan kong umalis papuntang Sydney para makipagkita sa isang investor doon," sagot ni Russel.

"Gaano ka naman katagal doon?"

"Siguro mga isang linggo. I’m sorry, hindi kita pwedeng isama. Napakahalaga nito para sa negosyo. I have to meet with investors," tugon ni Russel bago magdilim ang kanyang ekspresyon. "At kailangan ko ring ipagpatuloy ang therapy ko. Gusto ko nang magkaanak tayo agad."

Natigilan si Lori. "T-Therapy?"

"Asthenozoospermia," bulong ni Russel, bakas ang lungkot sa kanyang mukha. "I had a serious accident when I was little. Namatay ang mga magulang ko doon, at mag-isa lang akong pinalaki ni Dad. Because of that incident, I was diagnosed with infertility. Ang tanging lunas lang ay special therapy. Hindi ko nalaman ang iyon hanggang sa ikasal tayo."

"Huwag mong sabihing—"

"Yes. Adoptive father ko lang si Weston. Since I was eight, I’ve been under his care. Pinag-aral niya ako hanggang college, at gusto kong makabawi sa kanya. Hindi ako pwedeng habambuhay na lang na umaasa sa yaman niya. Kailangan kong maging successful sa negosyong ito."

"Naiintindihan ko naman, pero bakit kailangang ngayon agad?" humagulgol si Lori.

Dalawang araw pa lang silang kasal. Ang unang araw ay napuno ng pakikipag-usap sa mga bisita. Dahil sa pagod ay hindi na sila nagkaroon ng oras sa isa’t isa sa unang gabi nila bilang mag-asawa.

Ang ikalawang araw naman na pinangarap ni Lori na maging pinakamaganda sa kanyang buhay, ay nagtatapos sa isang masakit na pamamaalam…

One week.

Masyado iyong matagal para sa isang couple na bagong kasal pa lamang.

Lalo na’t may mga rebelasyon pa ang asawa niya tungkol sa adoptive father nito.

Hindi napigilang maiyak ni Lori. Ang bawat luha ay bumubura sa saya ng kanyang mukha.

“Alam ko namang malulungkot ka dahil magkakahiwalay tayo nang matagal, but I promise I’ll keep in touch while I’m there. Hindi ko rin naman kaya ang long distance relationship, pero para sa future natin ito, honey,” paliwanag pa ni Russel.

Sa unang linggo, gabi-gabi silang nag-video call.

Ngunit nang pumasok ang ikalawang buwan, unti-unting nawawala si Russel.

Kinalaunan, hindi na nito sinasagot ang mga tawag niya.

Nagsimulang mabaliw sa kaiisip si Lori. Pakiramdam niya ay iniwan na siya ng asawa niya. Madalas niyang ibinubuhos ang kanyang emosyon at pag-aalala sa mga hindi natural na bagay.

Sa kanyang mga pagnanasa…

Sa katunayan pa nga, minsan sa isang linggo lang nagpaparamdam si Russel, hanggang sa umabot iyon sa tatlong buwan.

Sa ikaapat na buwan na ngayon, hindi na sinasagot ni Russel ang mga tawag ni Lori.

Wala kahit isang text.

Nawala rin ang lahat ng social media ni Russel.

Naging matindi ang paghihirap ni Lori. Paulit-ulit niyang iniisip ang unang gabing iyon, at ang nakakadurog-pusong pagpapaalam ng asawa niya.

Sa isip niya, pinagmumura na niya si Russel dahil sa pagiging pabaya nitong asawa.

Sa loob ng anim na buwan ay parang nababaliw si Lori, at ang tanging nagbibigay-aliw sa kanya ay ang alaala ng kanilang unang gabi ni Russel.

"Honey, ahh. Please… hindi ko na kaya."

Hinawakan ni Lori ang tuktok ng kanyang mga dibdib pati na rin ang ang pribadong parte sa pagitan ng kanyang hita,

Iyon lang ang ginagawa niya kapag umuusbong ang pagnanais ng katawan niyang mahawakan. Malinaw pa rin niyang naaalala ang mainit na gabi nila ni Russel anim na buwan na ang nakalilipas.

Patuloy itong ginagawa ni Lori.

Pinahihirapan siya ng pananabik sa haplos ng kanyang asawa…

Hindi ito ang unang pagkakataon na nasiyahan siya.

Lihim pa ngang bumili si Lori ng isang device para mapaligaya ang sarili. Patuloy na pinupuno ng mga ungol niya ang kanyang kwarto.

Lingid sa kaalaman niya, may isang lalaking nakatayo sa labas ng pinto: si Weston Revamonte, ang kanyang father-in-law.

“Honey… kailan ka ba uuwi? Hindi mo ba ako nami-miss…? Halika rito… Dilaan mo… ito ang paborito mo, ‘di ba? Dilaan mo ako, Russel. Ipasok mo na… Russel… honey… bilisan mo pa… ilabas mo na…”

Malakas ang mga ungol na ‘yon na maririnig hanggang sa dining room.

Si Weston, na balak sanang dalhan ng dinner si Lori, ay natigilan habang naririnig ang pagnanasa ng kanyang daughter-in-law.

Clack!

Hindi sinasadyang natamaan ng siko ni Weston ang doorknob.

"Sino 'yan?" hingal na tanong ni Lori, mabilis na ibinalot ang kumot sa kanyang katawan.

Mabilis ang tibok ng kanyang puso habang naglalakad patungo sa pinto. Binuksan niya ito, ngunit walang tao sa pasilyo. Tanging ang tunog lang ng orasan sa dingding ang bumasag sa katahimikan ng ikalawang palapag.

"Imahinasyon ko lang ba 'yun?" bulong niya, pabalik sa kanyang kama.

Pinagpatuloy niya ang pagpapaligaya sa sarili hanggang sa ma-satisfy siya. Hindi pa rin kumakalma ang puso niya kahit na wala namang tao sa labas ng kwarto.

Sigurado kasi siyang may narinig siyang nagbukas ng pinto.

Siya lang naman, si Manang Andeng at ang Daddy Weston niya ang nasa mansyon sa mga oras na ‘yon…

Pero naalala niyang nagpaalam nga pala si Manang Andeng na aalis ito para mag-grocery.

Samantala, lumabas si Weston mula sa pinagtataguan niya.

Oo. Agad siyang nagtago nang tamaan niya ang pihitan ng pinto, dahil ayaw niyang malaman ni Lori na nakikinig siya.

Ang mga ungol nito ay tila musika pa ring tumutunog sa kanyang tainga, gumigising sa isang pagnanasa matagal na niyang ibinaon sa limot.

“Damn it.” Napabuntonghininga si Weston at tiningnan ang umbok sa kanyang pantalon.

Matagal nang byudo si Weston magmula nag mamatay ang asawa niya sa sakit na liver cancer pitong taon na ang nakalilipas.

Simula noon, namuhay siya nang mag-isa at hindi na naghanap pa ng ibang babae.

Kahit nang mabyudo, ni minsan ay hindi gumamit si Weston ng kahit sinong babae para lang punan ang pangangailangan niya bilang lalaki.

Mas gusto pa niyang magsarili na lamang sa kanyang banyo.

***

"Nasaan si Dad, Manang?" tanong ni Lori kinabukasan.

"Kung wala pa siya rito sa baba, tiyak na nasa gym 'yun sa third floor, Miss." Inabutan ni Manang Andeng si Lori ng plato. "Nagbilin si Sir Weston ng peanut butter toast para sa iyo. Alam daw niyang paborito mo ito."

"Si Dad ang nagsabi?" Nakaramdam si Lori ng kaunting init sa kanyang puso.

Sa nakalipas na mga buwan kasi, ang maliliit na atensyon ni Weston ang naging tanging sandigan niya habang wala si Russel.

Dala ng kuryosidad, umakyat si Lori sa third floor. Pagdating niya sa gym, natigilan siya.

Sa kabila ng edad na 46 years old, napakaganda pa rin ng pangangatawan ng father-in-law niya. Ang pawis na kumikinang sa balat nito ay para bang nagpabata dito ng sampung taon.

Napalunok si Lori, may biglang init na umakyat sa kanyang dibdib na hindi niya maipaliwanag.

"Lori," tawag sa kanya ni Weston, napansin ang kanyang pagdating.

Nanatili siyang tahimik, tila nahumaling sa hitsura ng kanyang father-in-law. Lumapit naman si Weston at bumulong nang malapit sa tainga ni Lori.

"Lori?"

Bumalik siya sa realidad mula sa pagkakatulala, namumula ang buong mukha sa hiya.

"D-Dad... handa na po ang breakfast."

Tumalikod siya para tumakas, nalilito sa sariling nararamdaman at sa tindi ng presensya ng lalaking nasa harap niya.

Ngunit bago pa siya makahakbang, mabilis na hinawakan ni Weston ang kanyang kaliwang pulso.

"Lori!" sabi ni Weston sa malalim na boses. "Sa akin ka muna sasama ngayong gabi, okay?"